I SA/Wr 542/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu Michał Kazek po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi Z.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za lata 2004 - 2008 postanawia: ustanowić dla strony skarżącej radcę prawnego. W sprawie Z. S. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w celu złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 września 2010 r. oddalającego jego skargę na wyżej oznaczoną decyzję. Uzasadniał, że z przyczyn zdrowotnych przy wykonywaniu czynności życiowych wymaga pomocy osób trzecich, natomiast jego udział (½) w prawie własności lokalu mieszkalnego o powierzchni całkowitej 60 m² jest obciążony hipoteką przymusową. Podał, że wspólne gospodarstwo domowe prowadzi z żoną, która go utrzymuje i sprawuje nad nim opiekę. Wskazał także, iż wydatki miesięczne na utrzymanie gospodarstwa domowego wnioskodawcy pokrywane są z jego świadczenia z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w kwocie 153 zł i emerytury jego żony w kwocie 1.489,17 zł (netto). Z urzędu wskazać należy, że postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu zwolnił skarżącego z kosztów sądowych w całości. W treści przesłanych przez wnioskodawcę dokumentów potwierdzenie znajdują wcześniej oświadczone przez niego fakty. W sprawie zważono, co następuje. Stosownie do brzmienia art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy procesowej). Z regulacji prawnych dotyczących zastępstwa procesowego wykonywanego na zasadach prawa pomocy można wysnuć wniosek, że istotą prawa pomocy w zakresie przyznania z urzędu radcy prawnego jest nieodpłatne korzystanie strony z usług profesjonalnego pełnomocnika, wskutek przejęcia przez Sąd ciężaru kosztów związanych z tą reprezentacją. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona - ze względu na swój stan majątkowy - nie jest w stanie ponieść jej kosztów. Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy, jak i stan faktyczny sprawy, stwierdzić należy, że w przypadku Z. S. zaistniały ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego, określone w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący wykazał bowiem, że w swojej sytuacji życiowej i materialnej nie jest w stanie samodzielnie ponieść kosztów opłacenia usług profesjonalnego pełnomocnika procesowego bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie oraz swojej żony. Świadczy o tym stan zdrowia skarżącego oraz środki pieniężne pozostające miesięcznie do dyspozycji jego dwuosobowego gospodarstwa domowego. Nie bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku Z. S. pozostaje również to, że status rodzinny i materialny wnioskodawcy nie zmienił się w porównaniu ze stanem ustalonym w postanowieniu referendarskim z dnia 21 czerwca 2010 r. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, referendarz sądowy postanowił jak w sentencji.