I SA/Wr 542/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 13 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2016 r. postanawia odrzucić skargę. Pismem z 8 kwietnia 2019 r. A (dalej: Skarżąca, Spółka ) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na wyżej wymienione postanowienie. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] (dalej jako NUS) wniósł o jej oddalenie w całości. Wskazał, że 10 kwietnia 2019 r. do organu wpłynęło pismo Spółki, zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Stwierdził, że Skarżąca w piśmie tym powołując się na art. 141 Ordynacji podatkowej oraz art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, wniosła ponaglenie na rażąco opieszałe działanie NUS. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] uznał ponaglenie za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze NUS uznał skargę wniesioną przez Spółkę za skargę na przewlekłość postępowania organu w przedmiocie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2016 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 czerwca 2019 r. wezwano Skarżącą do wyraźnego wskazania, czy przedmiotem skargi jest postanowienie NUS z [...] czerwca 2016 r., czy też bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez NUS, pod rygorem potraktowania skargi zgodnie z jej literalnym brzmieniem. W odpowiedzi na wezwanie Spółka oświadczyła, że przedmiotem skargi jest postanowienie NUS z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za maj 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej jako: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć taką sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.). Zaskarżone postanowienie jest postanowieniem wydanym w I instancji. Czyniąc natomiast zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania, która wynika wprost z Ordynacji podatkowej Spółce na to postanowienie przysługiwało zażalenie, o czym strona została prawidłowo pouczona w jego treści: "Na niniejsze postanowienie, zgodnie z dyspozycja art. 274b § 2 ustawy – Ordynacja podatkowa, służy stronie zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej we W. za pośrednictwem tutejszego organu podatkowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia." (str. 2 postanowienia NUS) Dopiero na rozstrzygnięcie wydane na skutek rozpatrzenia zażalenia przez organ odwoławczy przysługiwałaby skarga. Złożenie skargi do sądu bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących stronie w toku postępowania podatkowego nie może skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do kontroli legalności postanowień organu administracji I instancji. W konsekwencji uznać należało, że skarga wniesiona z pominięciem przysługującego trybu zaskarżenia ww. postanowienia w postępowaniu administracyjnym, jest niedopuszczalna. Z uwagi na niewyczerpanie toku instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po myśli art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.