I SA/Wr 544/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia ruchomości, zajętych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko A sp. z o.o. z/s we W. postanawia odrzucić skargę. W niniejszej sprawie skarżący w dniu [...] złożył skargę na wyżej oznaczone postanowienie Izby Skarbowej we W., zarzucając iż organy podatkowe przeprowadzając egzekucję ruchomości w pomieszczeniach wynajmowanych przez firmę A niesłusznie zajęły ruchomości, które stanowiły prywatną własność skarżącego. Dodał, iż jest właścicielem nieruchomości, w której dokonano egzekucji i firma A wynajmowała od niego część pomieszczeń, które były oznakowane Logo firmy. Konkludując wniósł o uchylenie powyższego postanowienia oraz postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż na powyższe postanowienie osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy nie zostało uwzględnione nie służy skarga do sądu administracyjnego lecz przysługuje prawo żądania zwolnienia spod egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270-dalej w skrócie p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na : 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawą 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań. Postanowienie będące przedmiotem niniejszej sprawy dotyczy odmowy osobie trzeciej wyłączenia ruchomości, zajętych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko Spółce A . Zgodnie z art. 40 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Z 2000r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) na ostateczne postanowienie w sprawie odmowy wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Osobie, której żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa nie zostało uwzględnione, przysługuje natomiast prawo żądania zwolnienia ich od zabezpieczenia lub egzekucji administracyjnej w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżone postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie, iż nie przysługuje od niego skarga do sądu administracyjnego jednak skarżący nie zastosował się do pouczenia postanowienia i złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego. W ocenie Sądu, na ostateczne postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji administracyjnej zajętej rzeczy - osobie trzeciej przysługuje uprawnienie do wystąpienia z powództwem przeciw egzekucyjnym do sądu powszechnego. Powyższe sprawia, że zaskarżony akt nie spełnia wymogów określonych w powołanym wyżej przepisie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.s.a., a w konsekwencji nie podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Powyższy pogląd znajduje również odzwierciedlenie w postanowieniu NSA z 28 lutego 1996r. sygn. akt SA/Gd 3247/95, które jakkolwiek zapadło na gruncie uchylonej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, to jednak znajduje pełne uzasadnienie w rozpatrywanej sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 6 ustawy p.s.a., skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.