I SA/Wr 549/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. R. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], która została wydana na wniosek M. R. (dalej: strona, skarżąca). Jak wynika z akt sprawy, skarżona interpretacja została skutecznie doręczona stronie w dniu 22 lutego 2016 r. Skarżąca wezwała organ podatkowy pismem z dnia 2 marca 2016 r. do usunięcia naruszenia prawa. Organ podatkowy udzielił odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 17 marca 2016 r., które zostało doręczone skarżącej w dniu 21 marca 2016 r. Skarga na interpretację została nadana w placówce operatora wyznaczonego w dniu 25 kwietnia 2016 r. Zarządzeniem z dnia 31 maja 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dowodu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłka zawierająca ww. wezwania została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 8 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Po pierwsze należy zauważyć, że skarga była niedopuszczalna z uwagi na niezachowanie przez skarżącą terminu z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W myśl powołanego przepisu skargę na interpretację indywidualną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Trzeba wskazać, że skarżący, wnosząc skargę, może dokonać tego osobiście, bądź też za pośrednictwem poczty, czy też urzędu konsularnego. W myśl art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest bowiem równoznaczne z wniesieniem go do sądu. W ostatnio wymienionych przypadkach, o dacie wniesienia pisma przesądza data uwidoczniona na stemplu pocztowym. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, która to odpowiedź została doręczona skarżącej w dniu 21 marca 2016 r. Termin do wniesienia skargi upływał zatem w dniu 20 kwietnia 2016 r. Tymczasem skarga została nadana w placówce operatora wyznaczonego w dniu 25 kwietnia 2016 r., a więc niewątpliwie z uchybieniem terminu ustawowego. Z tego już powodu skarga jako taka podlegała odrzuceniu. Trzeba jednak zauważyć, że skarga skarżącej była niedopuszczalna z uwagi również na nieusunięcie wskazanych przez Sąd braków formalnych, tj. przedłożenie dowodu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 46 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Ponadto stosownie do treści art. 57 § 1 pkt 4 p.p.s.a. skarga na interpretację indywidualną winna zawierać także dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W myśl natomiast art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przy czym, jak stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W zawisłej sprawie zarządzeniem z dnia 31 maja 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wezwał skarżącego do uzupełnienia dostrzeżonych braków formalnych. Wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 8 czerwca 2016 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła jednak wskazanych braków. Mając zatem na uwadze wskazane okoliczności, Sąd był zobligowany – na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a. – odrzucić skargę skarżącej, o czym orzekł jak na wstępie.