I SA/Wr 552/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym; Przewodniczący: Sędzia WSA - Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie: Sędzia WSA - Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA - Ewa Kamieniecka, Protokolant: asystent sędziego - Marek Sosnowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" sp. jawna z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do lipca 2008 r. oddala skargę. Przedmiotem postępowania jest skarga "A" sp. j. z siedzibą w M. (dalej jako: spółka/strona) na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu wydaną w pierwszej instancji, z dnia [...] r., nr [...]. Tym ostatnim rozstrzygnięciem organ podatkowy odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] 2011 r., nr [...], określającego spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2008 r. Spółka w piśmie z dnia 15 lipca 2013 r. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego decyzją z dnia [...] 2011 r., powołując jako jego podstawę art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako O.p.). Jak wyjaśniła spółka, w dniu [...] 2012 r. zapadł prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w L., sygn. akt [...] Aka [...]/12, w sprawie karnej przeciwko P. U. i innym członkom zorganizowanej grupy przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw związanych ze zmianą przeznaczenia oleju opałowego dla celów grzewczych i opałowych oraz mających na celu nieodprowadzanie z tego tytułu należnego podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług a także tak zwanym praniem brudnych pieniędzy oraz wystawianiem nierzetelnych i nieprawdziwych faktur VAT. Zdaniem spółki wskazane postępowanie karne ujawniło nowe okoliczności w prowadzonym przeciwko niej postępowaniu podatkowym albowiem wskazało ono krąg podmiotów, które na poprzednim etapie obrotu spornymi towarami akcyzowymi, zobowiązane były do uiszczenia podatku akcyzowego, czego nie zrobiły, a w konsekwencji doszło do przedwczesnego obciążenia tą należnością spółki. Będzie możliwe zatem przeprowadzenie wobec tych podmiotów odpowiednich postępowań podatkowych w zakresie określenia ich zobowiązań w podatku akcyzowym i jednoczesne uchylenie wobec spółki decyzji z dnia [...] 2011 r. Dyrektor Izby Celnej we W. decyzją z dnia [...] 2013 r. odmówił stronie uchylenia swojego rozstrzygnięcia z dnia [...] 2011 r., wskazując, że w sprawie nie zachodzą przesłanki o których mowa w art. 240 § 1 O.p. Po rozpoznaniu odwołania, uzupełnionego przez spółkę kserokopiami protokołów przesłuchania J. B., P. U., G. Z., S. W., J. I. oraz A. W., Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że art. 240 O.p. zawiera katalog przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku przeprowadzonego postępowania w zakresie wznowienia postępowania. W jego ocenie żadna z tych przesłanek nie została zrealizowana w niniejszej sprawie a w szczególności powoływana przez spółkę, to jest przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Op. (wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który ja wydał). Jak wyjaśnił Dyrektor Izby Celnej we W. wyrok karny z dnia [...] 2012 r. Sądu Apelacyjnego w L., sygn. akt [...] Aka [...]/12, nie był znany organom podatkowym. Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia, bowiem zarówno przeprowadzona kontrola podatkowa jak i postępowanie podatkowe wobec spółki bezspornie wykazały, że to spółka była podmiotem zobowiązanym do uiszczenia podatku akcyzowego z tytułu prowadzonej działalności. Jak dalej wskazał, o tym, co było wyrobem akcyzowym i podlegało opodatkowaniu ustawodawca postanowił w art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm., dalej jako u.p.a.). Według tejże ustawy, obowiązującej w 2008 r., przedmiotem opodatkowania były wyroby akcyzowe wymienione w załączniku nr 1 do tej ustawy. Zakres podmiotowy w podatku akcyzowym określał art. 11 u.p.a., który enumeratywnie wskazywał na kim ciążył obowiązek podatkowy w tym podatku. W świetle powyższej regulacji podmiotami podatku akcyzowego byli między innymi sprzedawcy wyrobów akcyzowych oraz nabywcy (lub posiadacze) wyrobów akcyzowych, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Ponadto, w myśl art. 4 ust. 4 u.p.a., czynności określone w ust. 1-3 (czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym), podlegały opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Zdaniem organu podatkowego, przytoczone przepisy wskazywały wyraźnie, że podmiot staje się podatnikiem podatku akcyzowego po spełnieniu łącznie następujących warunków: posiadania przez niego wyrobów akcyzowych; wyroby akcyzowe podlegają z mocy prawa opodatkowaniu podatkiem akcyzowym; nie został wcześniej zapłacony podatek akcyzowy. Jak dalej wskazał, w toku postępowania podatkowego zostało ustalone, że spółka dokonywała sprzedaży oleju opałowego od którego na wcześniejszym etapie obrotu nie odprowadzono podatku akcyzowego w prawidłowej wysokości. W trakcie tego postępowania zakwestionowano transakcje dotyczące zakupu oleju napędowego z "B" sp. z o. o. (styczeń 2008 r.) oraz "C" sp. z o. o. (luty - lipiec 2008r.). Firmy "B" i "C" formalnie działały jako pośrednicy w handlu paliwami. Dyrektor Izby Celnej we W. podkreślił przy tym, że decyzje organów podatkowych zostały uznane za zgodne z wymogami prawa przez sądy administracyjne dwóch instancji. Wyrokiem z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/879/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę spółki na decyzję z dnia [...] 2011 r., zaś wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt I GSK 1581/11, orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Organ podatkowy podkreślił ponownie, że ustalenia zapadłe w procesie karnym nie miały znaczenia w sprawie, skoro przy określaniu zobowiązania za 2008 r. wobec spółki istotne jedynie było to, że posiadała ona paliwo, od którego nie została zapłacona akcyza i z tego tytułu określony został wobec niej obowiązek w podatku akcyzowym. Zaznaczył także, że sama spółka we wniosku o wznowienie wskazała, że była w posiadaniu paliwa, od którego wcześniej nie została zapłacona akcyza. Tym samym spółka w istocie nie powołuje się na jakiekolwiek nowe okoliczności lub nowe dowody, które istniały w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, lecz nie były znane organowi orzekającemu. Fakt orzeczenia wyroku karnego wobec osoby nie związanej bezpośrednio z działalnością firmy nie jest nową okolicznością faktyczną w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Tym samym nie została spełniona podstawowa przesłanka wskazana w art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. Stąd też organ podatkowy uznał ponownie za zasadne nieprzeprowadzanie dowodów z akt spraw karnych wskazanych przez spółkę. Nie były one bowiem nieznane organowi wydającemu decyzję ostateczną i nie mogły mieć znaczenia w sprawie. Nawet bowiem ustalenie, że inny podmiot dysponował wcześniej towarem, od którego nie została zapłacona akcyza, nie zwolniłoby spółki od obowiązku zapłaty podatku akcyzowego a ewentualne ponowne postępowanie prowadziłoby w rzeczywistości do wydania decyzji identycznej w treści jak ta która miałaby zostać uchylona. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie spółka podniosła zarzut naruszenia: 1) art. 127 O.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez zaniechanie dwukrotnego rozpoznania sprawy i uznanie, że dowody przedłożonego przez spółkę nie mają znaczenia w niniejszym postępowaniu, albowiem niniejsza sprawa została już rozpoznana przez sądy administracyjne, które dokonały właściwych ustaleń; 2) art. 188 w zw. z art. 180 § 1 O.p., polegające na arbitralnej rezygnacji z przeprowadzenia wnioskowanych przez spółkę dowodów, podczas gdy ich dopuszczenie skutkowałoby ustaleniem kręgu podmiotów, które na wcześniejszych etapach obrotu gospodarczego uiściły podatek akcyzowy od przedmiotowych towarów; 3) art. 245 § 1 pkt 2 O.p. poprzez nie rozpoznanie istoty sprawy, wyrażające się w zaniechaniu przeprowadzenia dowodów zgłoszonych przez spółkę we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 15 lipca 2013 r. oraz w kolejnych pismach procesowych z dnia 19 września 2013 r. i 4 października 2013 r., co skutkowało bezzasadnym i wręcz dowolnym uznaniem, że nie została spełniona ustawowa przesłanka wznowienia określona w art. 245 § 1 pkt 4 O.p. i w rezultacie utrzymaniem w mocy decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, podczas gdy organ podatkowy powinien był najpierw przeprowadzić zgłoszone przez spółkę dowody a dopiero później dokonać ich oceny przez pryzmat przesłanek wznowienia i wydać orzeczenie w trybie art. 245 O.p. Podnosząc powyższe spółka wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej i drugiej instancji w całości a na wypadek uznania przez Sąd, że nie ma podstaw do tego, o uchylenie decyzji drugiej instancji w całości. Ponadto spółka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu spółka podała, że Dyrektor Izby Celnej nie przeprowadzając wnioskowanych przez nią dowodów i ograniczając się jedynie do powtórzenia stanowiska organu pierwszej instancji w tym zakresie, naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania podatkowego. Dowody te, zdaniem spółki, wykazały natomiast powiązania gospodarcze pomiędzy sprawcami skazanymi wyrokiem Sądu apelacyjnego w L. a innymi podmiotami, które uczestniczyły obrotem odbarwionym olejem opałowym i olejem napędowym. Przy tym sam wyrok karny w sposób oczywisty nie mógł być nowym dowodem, który istniał w chwili wydawania decyzji podlegającej wznowieniu lecz stanowił punkt orientacyjny dla organów podatkowych, mający im umożliwić dotarcie do dokumentów znajdujących się w aktach sprawy karnej, które istniały w chwili wydania decyzji dnia [...] 2011 r. Wreszcie spółka zarzuciła Dyrektorowi Izby Celnej brak jakichkolwiek rozważań w kwestii zrealizowania w sprawie przesłanki o której mowa w art. 245 § 1 pkt 5 O.p.; mianowicie: czy wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, po drugie, czy są one istotne dla sprawy, po trzecie czy nie były one znane organowi, który wydał decyzje; po czwarte, czy istniały w dniu wydania decyzji. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 18 lipca 2014 r. skarżąca podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie, zarzucając że w postępowaniu podatkowym organy nie sprawdziły jakie paliwo sprzedawano na wybrzeżu i co się z nim działo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się nieuzasadniona. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej zaś wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom proceduralnym. Istota poddanego kognicji Sądu sporu sprowadzała się zasadniczo do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w sytuacji skarżącej zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania podatkowego, określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, który wydał decyzję. Decyzja, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania dotyczyła podatku akcyzowego od stycznia do lipca 2008 r. Sąd zauważa, że jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest - określona w art. 128 O.p. - zasada trwałości decyzji podatkowej. Zgodnie z tą zasadą, decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Przywołana zasada służy stabilizacji i pewności obrotu prawnego, zapewniając podmiotom stosunku prawno - podatkowego ochronę praw nabytych. Uchylenie lub zmiana decyzji posiadających atrybut ostateczności może nastąpić tylko w następstwie zainicjowania jednego z trzech postępowań, określanych mianem postępowań "nadzwyczajnych" i obejmujących: wznowienie postępowania (art. 240-246 O.p.), stwierdzenie nieważności decyzji (247-252 O.p.) oraz uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej (art. 253-256 O.p). Przystępując do rozstrzygnięcia powstałego między stronami sporu, Sąd uznaje za konieczne odniesienie się do samej istoty instytucji procesowej, jaką jest wznowienie postępowania podatkowego. Instytucja wznowienia postępowania, jest instytucją stwarzającą prawnie określoną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych taksatywnie w art. 240 § 1 pkt 1-11 O.p. Wznawiając postępowanie (art. 243 § 1 O.p.) właściwy organ podatkowy, tj. organ, który wydał w sprawie "zwykłej" decyzję w ostatniej instancji, bada pierwotnie, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania, określone w art. 240 § 1 O.p. (samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania o tym bowiem jeszcze nie przesądza). W przypadku, gdy organ ten stwierdzi zaistnienie jednej z przesłanek zawartych w art. 240 § 1 O.p., uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie (art. 245 § 1 pkt 1 O.p.). W sytuacji natomiast, kiedy organ ten nie stwierdzi wystąpienia przesłanek wskazanych w w/w przepisie, wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej (art. 245 § 1 pkt 2 O.p.). Trzecia ewentualność określona została w pkt 3 art. 245 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, organ odmówi uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo wydanie nowej decyzji orzekającej, co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70. Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją "zwykłego" postępowania podatkowego, tj. kolejną jego instancją. W następstwie tego postępowania nie następuje merytoryczna kontrola ostatecznej decyzji podatkowej we wszelkich jej aspektach. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być tym samym powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszyłoby to zasadę trwałości decyzji podatkowej. Instytucja wznowienia nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Organy w tym nadzwyczajnym postępowaniu nie mogą kierować się innymi przesłanki, jak tylko wymienionymi w przepisie art. 240 § 1 O.p. Mający zastosowanie w rozpoznawanej sprawie przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Brzmienie cytowanego przepisu wskazuje, że o zaistnieniu powołanej przesłanki wznowienia można mówić wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie cztery warunki: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) okoliczności (dowody) te nie były znane organowi, który wydał decyzję: 3) okoliczności (dowody) istniały w dniu wydania decyzji; 4) są one istotne dla sprawy. Przy czym należy zaznaczyć, iż nowe dla sprawy, tj. nieznane organowi wydającemu decyzję okoliczności faktyczne lub dowody muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził zaistnienia dowodów bądź okoliczności, które spełniałyby łącznie każdy z czterech wskazanych wyżej warunków. W tym zakresie Sąd podziela w całej rozciągłości stanowisko organu podatkowego. Strona zarówno we wniosku o wznowienie postępowania, następnie w odwołaniu od decyzji, jak i skardze nie powoływała nowych dowodów czy nowych okoliczności wskazując na obowiązki organu prowadzącego wznowione postępowanie, które miałyby polegać na poszukiwaniu dowodów w aktach spraw karnych celem ustalenia kręgu podmiotów, które na poprzednim etapie obrotu spornymi towarami akcyzowymi nie zapłaciły podatku akcyzowego. Powołany przez skarżącą wyrok Sądu Apelacyjnego w L. z dnia [...] 2012r. sygn. akt [...] Aka [...]/12 zapadł po wydaniu decyzji ostatecznej, której uchylenia domaga się skarżąca i wobec osoby nie związanej bezpośrednio z firmą skarżącej. Natomiast okoliczność, która miałby wynikać z tego wyroku, że strona sprzedawała towar z nielegalnego źródła od którego nie zapłacono akcyzy była znana organom podatkowym. W postępowaniu wszczynanym na wniosek strony organ nie ma obowiązku poszukiwania nowych dowodów i nowych okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Skarżący oprócz ogólnego wniosku skierowanego do organu o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania karnego, zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w L. sygn. akt Aka [...]/12, na okoliczność ustalenia podmiotów, które na wcześniejszym etapie nie uiściły podatku akcyzowego nie wskazał konkretnie dowodów jak również okoliczności, które odpowiadałyby dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodzić się należy z organem, że wszystkie dowody miałyby prowadzić do ustalenia od kogo, kiedy, w jaki sposób i w jakich warunkach były dostarczane przedmiotowe wyroby akcyzowe podlegające opodatkowaniu akcyzą, co miało pozwolić na ustalenie podmiotu, który na wcześniejszym etapie obrotu gospodarczego winien uiścić ten podatek. Tymczasem powyższe było już przedmiotem ustaleń decyzji ostatecznej, w której wskazano, że strona była w posiadaniu wyrobów, od których nie tylko nikt nie zadeklarował, ale również nikt nie zapłacił podatku akcyzowego w należnej wysokości, a dokonane nabycie paliw było związane z nielegalnym obrotem. Te ustalenia zostały również potwierdzone w zapadłym wyroku karnym, jak również okoliczności te były znane organowi w chwili wydawania decyzji wymiarowych jak również sądom administracyjnym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny we wspomnianym wyżej wyroku z dnia 27 marca 2013 sygn. akt I GSK 1581/11 "skarżąca spółka nabyła odbarwiony olej opałowy, jako olej napędowy. Procesem pozyskania, odbarwienia, dostarczenia tego oleju wraz z dokumentami (fakturami, dowodami zapłaty gotówkowej) wystawionymi przez spółki z o.o. "B" i "C" zajmowali się m in. G. Z., J. I., A. W., P. U., J. B., S. W. Z ustaleń dokonanych w sprawie wynika, że olej, który spółka jawna nabywała formalnie od spółek z o.o. "B" i "C", faktycznie pochodził z nielegalnego źródła. W związku z tym, Sąd uznał, że na wcześniejszym etapie obrotu nie została zapłacona akcyza od tego wyrobu akcyzowego, mimo takiego zapewnienia, zamieszczonego w fakturze. Przesłuchiwany w toku postępowania J. P. nie potrafił wskazać, żadnych dowodów ani okoliczności, potwierdzających prawdziwość, zawartego w fakturze, oświadczenia o zapłaceniu akcyzy na wcześniejszym etapie obrotu. Nie potrafił też wyjaśnić, dlaczego transakcje z ww. dwiema spółkami odbiegały od transakcji w innymi podmiotami. Brak było umów, pisemnych zamówień, płatności następowały w gotówce, przy czym potwierdzenie odbioru pieniędzy podpisywały nie te osoby, które faktycznie gotówkę odbierały. Działający w imieniu spółki jawnej nie wiedział, czy osoby, z którymi dokonywał transakcji, miały jakiejkolwiek umocowanie do działania w imieniu ww. spółek, ani czy spółki te były podatnikami akcyzy. Nie potrafił też określić, który z podmiotów na wcześniejszym etapie obrotu zapłacił podatek akcyzowy. Uwzględniając zatem zebrany w sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, że organy podatkowe prawidłowo uznały, że od paliwa, które skarżąca spółka nabyła w ilościach wykazanych w zakwestionowanych fakturach, na wcześniejszym etapie obrotu nie odprowadzono należnego podatku akcyzowego, co skutkuje koniecznością obciążenia tym podatkiem skarżącej spółki. Sąd podkreślił, że skarżąca w okresie od stycznia do lipca 2008 r., nabywała paliwo z nieznanego źródła, jako olej napędowy, przy czym, zarówno spółka, jak i podmioty uczestniczące na wcześniejszym etapie obrotu tym surowcem nie odprowadziły podatku akcyzowego związanego z dokonywaniem czynności podlegającej opodatkowaniu na gruncie ustawy o podatku akcyzowym." Z przytoczonej treści wyroku NSA wynika, że okoliczności na które powołuje się strona we wniosku o wznowienie postepowania były znane na etapie postepowania podatkowego, zakończonego decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2011 r. W ocenie składu orzekającego z treści złożonych przez skarżącą wniosków oraz zarzutów skargi i pism procesowych wynika, że skarżąca w istocie domaga się przeprowadzenia powtórnego postępowania instancyjnego w sprawie a nie wznowienia postępowania. Nie jest to jednak możliwe w postępowaniu dotyczącym wznowienia, w którym ustawodawca jasno określił przesłanki, które muszą być spełnione, aby przeprowadzenie postępowania w trybie nadzwyczajnym było możliwe. Organ nie może w ramach postepowania wznowieniowego – jak domaga się skarżąca - przeprowadzać ponownie postępowania podatkowego i poszukiwać dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach spraw toczących się przed Sądami, Prokuraturą, Urzędami Celnymi czy Izba Celną wobec innych osób nie związanych bezpośrednio z działalnością skarżącej. Organ nie może ponownie oceniać protokołów zeznań świadków J. B., P. U., G. Z., S. W., J. I. oraz A. W., które były przedmiotem oceny w postepowaniu wymiarowym zakończonym decyzja ostateczną. Tym samym za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 180 § 1 i art. 188 O.p. Za nietrafny należy uznać zarzut skargi, że o fakcie nie rozpatrzenia materiału dowodowego ponownie przez organ II instancji świadczy fakt powołania się przez organ na utrzymanie decyzji ostatecznej przez sądy administracyjne. Wyrokiem z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt I SA/879/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę spółki na decyzję z dnia [...] 2011 r., zaś wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt I GSK 1581/11, orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołanie się dodatkowo przez organ na te wyroki świadczy jedynie, że decyzje organów podatkowych, w których organ oceniał zarówno zeznania osób, których protokoły przesłuchań strona przedstawiła w toku postepowania odwoławczego jak i fakt, że podmioty dokonujące obrotu wyrobami akcyzowymi nie dokonały zapłaty należnej z tego tytułu akcyzy, zostały uznane za zgodne z wymogami prawa przez sądy administracyjne dwóch instancji. W konsekwencji, za w pełni uzasadnioną uznać należało zaskarżoną decyzję, w której organ podatkowy wyczerpująco odniósł się do zarzutów skarżącej, szeroko argumentując swoje stanowisko i nie naruszył art. 127 i art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Poczynione uwagi nakazały uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 p.p.s.a.