I SA/Wr 555/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. w C. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2004 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną strony skarżącej od wyroku tego Sądu z dnia 26 listopada 2009 r. oddalającego skargę na opisaną w osnowie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W. Odpis ww. postanowienia wraz z pouczeniem o prawie, sposobie i terminie do wniesienia środka odwoławczego, doręczono stronie skarżącej w dniu 5 marca 2010 r. w trybie doręczenia właściwego. Postanowienie to stało się przedmiotem zażalenia, które strona skarżąca sama sporządziła. W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, że wraz ze skargą kasacyjną złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego, czego Sąd w wydanym postanowieniu nie uwzględnił, uznając, że skargę złożyła osoba nieuprawniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "ppsa", do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zatem w myśl art. 178 wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne (...). Stosownie zaś do art. 194 § 4 ppsa, zażalenie którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Zawarte w zdaniu drugim tego przepisu odwołanie do art. 175 § 2 i 3 ppsa oznacza, iż kolejnymi podmiotami uprawnionym do sporządzenia zażalenia od rozstrzygnięcia odrzucającego skargę kasacyjną, są: sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich (§ 2) oraz doradca podatkowy – w sprawach obowiązków podatkowych a także rzecznik patentowy – w sprawach własności przemysłowej (§ 3). Zatem skuteczność wniesienia zażalenia uzależniona jest od jego sporządzenia przez wyżej wymienione podmioty. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, strona skarżąca, pomimo prawidłowego pouczenia o tym obowiązku, sama sporządziła zażalenie na rozstrzygnięcie Sądu z dnia 22 lutego 2010 r. odrzucające skargę kasacyjną. Przy czym z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie należy do kręgu podmiotów o jakich mowa w art. 194 § 4 i art. 175 § 2 i 3 ppsa. W tym stanie rzeczy i na podstawie art. 178 w związku z art. 194 § 4 i art. 197 § 2 ppsa, zażalenie jako niedopuszczalne należało odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia. Na marginesie wskazać należy, w odniesieniu do twierdzenia strony zawartego w uzasadnieniu zażalenia, że sporządzenie skargi kasacyjnej z pominięciem wymogu określonego w art. 175 ppsa, powoduje, iż środek ten, nawet w sytuacji gdy wniesiono go w terminie i wraz z nim złożono wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, traktowany jest jako niedopuszczalny. Tym samym, tak sporządzony środek odwoławczy, podlega odrzuceniu, niezależnie od tego, czy został złożony wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.