I SA/Wr 556/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Sędzia WSA - Marta Semiczek, Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Protokolant: starszy specjalista - Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 roku sprawy ze skargi: K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr : [...] w przedmiocie: odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 rok oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją z [...] 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. (dalej: SKO) – po rozpoznaniu odwołania K. B. (dalej: Skarżąca) od wydanej przez SKO, działającego jako organ pierwszej instancji, decyzji z [...] 2018 r. ([...]) odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z dnia [...] 2009 r. (nr [...]) ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. – utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca w piśmie złożonym w dniu 17 lipca 2018 r. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji ustalających wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2004 – 2016, z powodu wydania ich z rażącym naruszeniem prawa. W motywach wniosku Skarżąca wskazała, że z uwagi na dokonaną bez jej wiedzy na wniosek Urzędu Gminy S. i obowiązującą od 2004 r. zmianę klasyfikacji części gruntów z rolnego "R" na budowlany "B", o której to zmianie dowiedziała się w 2016 r., płaciła bezpodstawnie podatek od nieruchomości a nie podatek rolny. Podkreślając, że sporny grunt w dniu zakupu ([...]1986 r.) był sklasyfikowany jako rolny i nie zachodziły na nim żadne zmiany, Skarżąca podniosła, że po złożeniu przez nią wniosku z 16 maja 2016 r. o dokonanie zmiany, grunt ten na podstawie zawiadomienia z 6 października 2016 r. został ponownie sklasyfikowany jako rolny. Dodała, że pozostając w zaufaniu do urzędu, nie odwołała się o decyzji wymiarowych. SKO ww. decyzją z [...] 2018 r. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. wskazując, że upłynął określony w art. 249 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej: OP) 5-letni termin do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Decyzja wymiarowa została bowiem doręczona Skarżącej w dniu 10 lutego 2009 r., a zatem termin do wniesienia rzeczonego żądania upływał z dniem 11 lutego 2014 r. Tymczasem, wniosek został złożony w dniu 17 lipca 2018 r. W odwołaniu od ww. decyzji organu pierwszej instancji Skarżąca zakwestionowała przyjętą w decyzji datę doręczenia decyzji wymiarowej. W ocenie Skarżącej, za datę doręczenia tej decyzji należałoby przyjąć dzień 6 października 2016 r., gdyż dopiero w tej dacie Strona mogła zapoznać się z jej treścią i w takim przypadku nie upłynąłby jeszcze 5-letni termin określony w art. 249 § 1 OP. Zdaniem Skarżącej, jeżeli decyzja wymiarowa była wadliwa, to jej doręczenie nie było skuteczne i w takiej sytuacji pod uwagę winien być brany moment wykrycia błędu, a nie jej doręczenia. Ponadto, z uwagi na to, że decyzja zawierała błędne ustalenia faktyczne, Strona nie mogła zrozumieć treści rozstrzygnięcia, a tym samym wnieść odwołania. Podniosła, że wydanie decyzji na podstawie ustaleń faktycznych, które wprowadziły Skarżącą w błąd, powinno prowadzić do podjęcia przez organ z urzędu czynności w trybie wznowienia postępowania bądź w trybie stwierdzenia nieważności. Ponadto, zdaniem Skarżącej, zasada trwałości decyzji ostatecznych nie dotyczy decyzji bezprawnych. Po rozpoznaniu sprawy, SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu SKO stwierdziło, mając na uwadze datę złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności i datę doręczenia decyzji, której wniosek dotyczy, że wystąpiła, określona w art. 249 § 1 pkt 1 OP przeszkoda, uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w sprawie nieważności decyzji ostatecznej. Rzeczoną przeszkodą jest wniesienie żądania stwierdzenia nieważności po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji ostatecznej. SKO wyjaśniło, że wskazany termin jest terminem prawa materialnego, co oznacza, że jego upływ powoduje wygaśnięcie prawa do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności i nie podlega on przywróceniu. W konsekwencji, uchybienie temu terminowi spowodowało brak możliwości rozpoznania wniosku pod kątem wskazanych przez Skarżącą wadliwości decyzji ostatecznej i wobec tego, SKO było zobligowane odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, biorąc za podstawę swojego rozstrzygnięcia art. 249 § 1 pkt 1 OP. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżąca wniosła o uchylenie obu zaskarżonych decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 122 i art. 121 OP, poprzez nieustalenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, w szczególności dotyczących świadomego i wadliwego działania organów w sprawie, których skutkiem było prawidłowe zapoznanie się przez Skarżącą z decyzjami w 2016 r. i dopiero od tej daty winien być liczony termin 5-letni; 2) art. 249 § 1 OP, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że żądane zostało wniesione po upływie 5 lat od doręczenia decyzji. W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie miała usprawiedliwionych podstaw. Kontroli Sądu poddana została kwestia zasadności odmowy wszczęcia na wniosek Skarżącej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, a więc w sprawie dotyczącej jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania podatkowego. Oceniając tę kwestę podkreślenia wymaga, że wszczęcie postępowania w rzeczonym trybie nadzwyczajnym uzależnione jest od spełnienia ustawowych wymogów. Stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej należy bowiem postrzegać jako odstępstwo od zasady trwałości decyzji, określonej w art. 128 OP. W myśl tego przepisu decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności lub wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Podkreślić należy, że zasada trwałości decyzji ostatecznej ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego zasada ta uchodzi za jedno z generalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Z uwagi więc na szczególny charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej niedopuszczalne jest stosowanie rozszerzającej wykładni przepisów określających zastosowanie tego nadzwyczajnego środka (por. m.in. wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1051/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie może być wszczynane w sposób dowolny, a wyłącznie w sytuacjach, w których ustawodawca dopuścił taką możliwość. Innymi słowy, rzeczone postępowanie nadzwyczajne wszczyna się celem zbadania, czy decyzja ostateczna jest dotknięta kwalifikowaną wadą/wadami wymienionymi w art. 247 § 1 OP, jeżeli zostały spełnione przewidziane dla tego trybu wymogi określone w przepisach Ordynacji podatkowej. Jednym z tych wymogów jest złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności w odpowiednim terminie. W kontrolowanej sprawie, zaskarżoną decyzją uznano, że zaistniała przeszkoda, która uniemożliwiła wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2009r. Jako podstawę odmowy wszczęcia postępowania w tej sprawie wskazano art. 249 § 1 pkt 1 OP, zgodnie z którym, organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji. Wskazany termin wiąże również w zakresie wszczęcia postępowania z urzędu (art. 249 § 2 OP). Zaakcentowania wymaga, jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji, że termin, o którym mowa w powołanym przepisie, jest terminem prawa materialnego, gdyż jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia do zgłoszenia żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i jest to termin nieprzywracalny. Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych kontrolowanej sprawy wskazać należy, że ostateczna decyzja Wójta Gminy S. z [...] 2009 r., [...], ustalająca łączne zobowiązanie pieniężne za 2009 rok, jak wynika ze znajdującego się w aktach dowodu doręczenia, została doręczona Skarżącej osobiście w dniu 11 lutego 2009 r. Fakt ten, wobec znajdującego się w aktach sprawy dowodu doręczenia – potwierdzonego datą i podpisem samej Skarżącej, nie budzie wątpliwości Sądu. W świetle zatem brzmienia art. 249 § 1 pkt 1 OP, Skarżąca składając wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji w dniu 17 lipca 2018 r., uchybiła 5-letniemu terminowi przewidzianemu dla złożenia takiego wniosku, który oblicza się według zasad określonych w art. 12 § 4 OP. Wskazany termin upływał bowiem z dniem 12 lutego 2014 r. Zestawienie wynikających z akt sprawy dat doręczenia decyzji ostatecznej (11.02.2009) i złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej (17.07.2018 r.) świadczy niewątpliwe o uchybieniu omawianego 5 letniego terminu prawa materialnego. Zatem uznać należało, że na skutek niespełnienia przez Skarżącą warunku z art. 249 § 1 pkt 1 OP, SKO zobligowane było, jak prawidłowo uczyniło w kontrolowanej sprawie, do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji ostatecznej. Wobec przywołanego uregulowania prawnego, wyznaczającego czasową granicę dla złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, nie znajdują uzasadnienia podniesione w skardze zarzuty i zaprezentowana dla ich rozwinięcia argumentacja odnosząca się do przyjęcia innej daty doręczenia ww. decyzji (6 października 2016 r.). W ocenie Sądu, nie podważyły one prawidłowości przyjęcia przez SKO daty doręczenia decyzji w dniu 11 lutego 2009 r. Przedstawione w skardze stanowisko koncentrowało się bowiem na kwestiach, które mogłyby być ocenione podczas merytorycznego rozpoznania wniosku. Taka ocena, z uwagi na uchybienie przez Skarżącą terminowi zawitemu, nie mogła być jednak w sprawie dokonana, gdyż wystąpienie przyczyny skutkującej odmową wszczęcia postępowania w omawianym trybie oznacza także brak podstaw do przeprowadzania przez organ jakichkolwiek dowodów w sprawie. Jak wskazano w wyroku NSA z 4 lipca 2001 r., sygn. akt V SA 2093/00 (LEX nr 51308), odmowa rozpatrzenia żądania na podstawie art. 249 Ordynacji podatkowej jest orzeczeniem formalnym, bowiem po upływie pięciu lat od doręczenia decyzji, wniesienie wniosku o stwierdzenie jej nieważności jest bezskuteczne, a organ nie może wszcząć już postępowania. Oznacza to, że jakiekolwiek zarzuty związane z wadliwością decyzji ostatecznej nie mogły zostać merytorycznie rozpatrzone. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że żaden ze sformułowanych w skardze zarzutów, nie pozwala na podważenie stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zostało złożone po upływie terminu określonego w art. 249 § 1 pkt 1 OP. Zaskarżona decyzja nie narusza także w sposób mający wpływ na wynik sprawy, przepisów prawa procesowego i materialnego w zakresie niewynikającym z treści skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), oddalił skargę w całości.