I SA/Wr 567/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2003 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L., skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W motywach swego wniosku wskazała, że istnieje niebezpieczeństwo, iż wykonanie decyzji narazi ją na znaczną szkodę z uwagi na ciężką sytuację finansową i osobistą podatniczki, przedstawioną w złożonych w sprawie dokumentach, w tym dotyczących wysokości jej dochodów. Zdaniem skarżącej wniosek uzasadniony jest również w świetle okoliczności, że przepisy prawa materialnego będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji, stanowią przedmiot badania przez Trybunał Konstytucyjny ich zgodności z przepisami Konstytucji. Z załączonego do skargi wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżąca otrzymuje rentę w wysokości 1337,79 zł. Koszty utrzymania mieszkania i inne stałe opłaty wynoszą 500 zł miesięcznie. Skarżąca jest osobą przewlekle chorą, po zawale mięśnia sercowego i po operacji. Znajduje się pod stałą opieką kardiochirurga i psychologa. Na lekarstwa wydaje kwotę 350 zł miesięcznie. Na utrzymanie pozostaje jej 520 zł miesięcznie. W toku postępowania przed tutejszym Sądem skarżąca przesłała kserokopię zawiadomienia o zajęciu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. części świadczenia w postaci renty. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na zasadzie odstępstwa, nadając jednocześnie skardze charakter względnej suspensywności, kolejne paragrafy powołanego artykułu przewidują możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, formułując przesłanki stosowania tej instytucji. Podstawę prawną wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez sąd administracyjny stanowi art. 61 § 3 ppsa. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na uwadze należy mieć okoliczność, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ppsa ma charakter szczególny - jako zasadę przyjmuje się bowiem, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Z tych też przyczyn to na skarżącym, składającym wniosek o zastosowanie tej instytucji, spoczywa ciężar co najmniej uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności ziści niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy tym należy zaakcentować, iż rozstrzygając w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie dokonuje merytorycznej oceny zasadności skargi. Wobec tego bez wpływu na rozstrzygnięcie wniosku pozostaje podniesiona przez skarżącą okoliczność, że Trybunał Konstytucyjny dokona badania legalności przepisów prawa w oparciu o które została wydana zaskarżona decyzja. W niniejszej sprawie Sąd dostrzegł jednak również przesłanki określone w treści powołanego przepisu art. 61 § 3 ppsa. Skarżąca wniosek swój uzasadniła wskazując na trudną sytuację materialną. Z podanych i udokumentowanych okoliczności wynika, że uzyskuje stały niewysoki dochód, którego znaczna część przeznaczana jest na zakup leków. Przedstawiona dokumentacja medyczna potwierdza z kolei zły stan zdrowia skarżącej, w tym przebycie zawału. W świetle powyższych okoliczności, zdaniem Sądu, zasady doświadczenia życiowego nakazują przyjąć, że podjęcie czynności egzekwujących zobowiązanie podatkowe ustalone zaskarżoną decyzją, mogłoby –– spowodować wyrządzenie skarżącej znacznej szkody z uwagi na pozbawienie jej środków niezbędnych na zakup leków. Skutki te mogą mieć przy tym charakter nieodwracalny. I choć realizacja zobowiązań pieniężnych z natury rzeczy posiada charakter odwracalny, to teza ta jest aktualna jedynie w przypadku, gdy świadczenie miałoby zostać spełnione przez osobę dysponującą środkami pieniężnymi. W niniejszym przypadku z sytuacją taką nie mamy do czynienia, co wynika z załączonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z kolei doprowadzenie do egzekucji z nieruchomości stanowiącej majątek skarżącej rodzi wysokie prawdopodobieństwo spowodowania takiej zmiany rzeczywistości, że powrót do stanu poprzedniego wymagałby znacznego nakładu środków bądź byłby niemożliwy. Przy tym, z uwagi na długotrwałe postępowanie egzekucyjne w przypadku skierowania go do nieruchomości, postępowania takie obejmują w pierwszej kolejności otrzymywane stałe świadczenia, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Zajęcie części renty – z uwagi na jej wysokość, stan zdrowia skarżącej i niezbędny charakter wydatków na leki - uzasadnia przesłankę wysokiego prawdopodobieństwa wyrządzenia zarówno znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – jako uzasadniony – podlegał uwzględnieniu. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.