I SA/Wr 57/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryka Łysikowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj, sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant asystent sędziego Radosław Bulejak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Województwa D. na interpretację indywidualną Wójta Gminy C. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Wójta Gminy C. na rzecz strony skarżącej Województwa D. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) zł tytułem kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2015 r. Województwo D. (Wnioskodawca, Skarżąca, Województwo) zwróciło się o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.; dalej: u.p.o.l.) w zakresie podatku od nieruchomości. We wniosku podało, że zakończyło prace przy budowie kluczowego dla Województwa projektu pn.: "Likwidacja obszarów wykluczenia informacyjnego i budowa d. sieci szkieletowej". Projekt jest objęty dofinansowaniem w ramach działania 2.1 Infrastruktura Społeczeństwa Informacyjnego Priorytet 2 Społeczeństwo Informacyjne Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007-2013. Efektem jego realizacji jest wybudowana na terenie Województwa szerokopasmowa sieć teleinformatyczna, której celem jest likwidacja wykluczenia informacyjnego, a w szczególności umożliwienie mieszkańcom, podmiotom publicznym oraz gospodarczym z terenu województwa korzystanie z konkurencyjnych usług teleinformatycznych oraz multimedialnych zasobów informacji i usług świadczonych elektronicznie. Wybudowana D. Sieć Szerokopasmowa (dalej: DSS) ma w założeniu przyspieszenie społecznego i ekonomicznego rozwoju województwa d.. Dostęp do usług szerokopasmowych z DSS zostanie uruchomiony za pośrednictwem lokalnych operatorów telekomunikacyjnych. Za zawieranie umów z tymi operatorami, na warunkach zatwierdzonych przez Urząd Komunikacji Elektronicznej (dalej: UKE), odpowiedzialny będzie Operator Infrastruktury wybrany przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca pozostanie właścicielem DSS przez cały okres jej eksploatowania i za pośrednictwem Operatora Infrastruktury będzie dostarczać sieć telekomunikacyjną i zapewniać dostęp do infrastruktury telekomunikacyjnej. Działalność Wnioskodawcy w zakresie telekomunikacji będzie wykonywana zgodnie z Ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.), na mocy Uchwały nr XXII/553/12 Sejmiku Województwa D. z dnia 17 maja 2012 r. (załączono kopię przedmiotowej Uchwały jako załącznik nr 2 do niniejszego wniosku). Województwo uzyskało wpis do rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji niebędącej działalnością gospodarczą potwierdzone zaświadczeniem znak [...] o wpisie do rejestru jednostek samorządu terytorialnego, wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji z dnia 29 maja 2012 r. W związku z tym zadano pytanie: Czy Wnioskodawca zobowiązany jest opłacać podatek od nieruchomości od budowli wchodzących w skład DSS wybudowanych w związku z realizacją projektu pn. "Likwidacja obszarów wykluczenia informacyjnego i budowa d. sieci szkieletowej"? Zdaniem Wnioskodawcy nie będzie on z tego tytułu podatnikiem, gdyż budowle nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie Wnioskodawcy należy uwzględnić fakt, że ustawodawca dokonał wyraźnego rozróżnienia pomiędzy przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi (prowadzącymi działalność gospodarczą) oraz jednostkami samorządu terytorialnego wykonującymi działalność w zakresie telekomunikacji, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej (art. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych). Jednostka samorządu terytorialnego wykonuje taką działalność na podstawie uchwały organu stanowiącego (art. 3 ust. 5 ww. ustawy), zaś działalność ta należy do zadań własnych o charakterze użyteczności publicznej jednostki samorządu terytorialnego (art. 3 ust. 4 ww. ustawy). Odzwierciedleniem takiego stanu rzeczy jest utworzenie i prowadzenie przez właściwy organ (Prezesa UKE) rejestru jednostek samorządu terytorialnego wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji niebędącą działalnością gospodarczą, odrębnego od rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (art. 5 ww. ustawy). Zatem opodatkowanie budowli podatkiem od nieruchomości nastąpi jedynie wówczas, gdy budowla będzie związana z prowadzeniem działalności gospodarczej i będzie w posiadaniu przedsiębiorcy. Odnosząc się do definicji działalności gospodarczej, Województwo w ramach swoich działań nie będzie takiej działalności gospodarczej prowadzić. Działania Województwa mieszczą się w zakresie realizacji jego zadań własnych. Województwo jako właściciel sieci i jednostka samorządu terytorialnego zarejestrowana w prowadzonym przez Urząd Komunikacji Elektronicznej rejestrze jednostek samorządu terytorialnego (rejestrze JST) wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji, niebędącą działalnością gospodarczą, nie jest równocześnie przedsiębiorcą. Nie ma zatem podstaw do obciążenia Województwa podatkiem od nieruchomości za budowle wchodzące w skład D. Sieci Szerokopasmowej. W trakcie postępowania organ podatkowy wezwał wnioskodawcę o uzupełnienie wniosku, w zakresie wskazania dodatkowych informacji. Skarżąca w odpowiedzi na to wezwanie wyjaśniła sposób udostępnienia infrastruktury Operatorowi, podając, iż Województwo przekaże Operatorowi Infrastruktury w administrowanie i utrzymanie (dzierżenie w rozumieniu art. 338 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 Kodeks cywilny - tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.; dalej: K.c.) budowle (obiekty trwale związane z gruntem) wchodzące w skład infrastruktury telekomunikacyjnej, a w dzierżawę - pozostałe elementy infrastruktury telekomunikacyjnej nie będące budowlami (np. kable i przełącznice optotelekomunikacyjne). Operator będzie tym samym świadczył usługi w oparciu o elementy sieci powierzone w dzierżawę. We wskazanej na wstępie interpretacji indywidualnej, stanowisko strony organ uznał za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że kluczową okolicznością dla rozwiązania przedstawionego stanu faktycznego jest fakt, iż dostęp do sieci zostanie uruchomiony za pośrednictwem lokalnych operatorów telekomunikacyjnych, będących przedsiębiorcami. Podkreślił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 4 lit. a u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są jednostki organizacyjne będące właścicielami lub posiadaczami obiektów budowlanych stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem. Wywodził organ, że wbrew założeniom zawartym we wniosku, w rzeczywistości może nastąpić faktyczne przeniesienie posiadania, w rozumieniu przepisów K.c., całej infrastruktury tworzącej sieć, na rzecz lokalnych operatorów telekomunikacyjnych, którzy mają zapewnić dostęp do sieci dla mieszkańców i podmiotów gospodarczych. Nasuwa się bowiem wątpliwość do założonego we wniosku zdarzenia przyszłego, iż budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zostaną przekazane dla operatora infrastruktury w administrowanie i utrzymanie (dzierżenie) i nie będą eksploatowane. Organ stwierdził, że kanalizacja kablowa, podlegająca opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, z założenia nie będzie eksploatowana, natomiast kable światłowodowe w niej ułożone, które w myśl obowiązujących przepisów nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, będą podlegały eksploatacji. Jak podkreśla się w doktrynie, wola władania rzeczą za kogo innego może ulec zmianie, prowadząc do przekształcenia dzierżenia w posiadanie, a stosowne przekształcenie może nastąpić na podstawie porozumienia stron lub wbrew woli posiadacza. Zatem okoliczności, w których nastąpi udostępnienie sieci, jak stwierdził organ, przez lokalnych operatorów, będą miały kluczowe znaczenie dla faktycznego jej posiadania. Budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., spełniające kryteria obiektu liniowego, będą zatem podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdy znajdą się faktycznie w posiadaniu przedsiębiorcy albo innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (operatora telekomunikacyjnego), którym nie musi być właściciel obiektu (Województwo). Fakt, że Województwo pozostanie właścicielem infrastruktury i jako właściciel sieci i jako jednostka samorządu terytorialnego zarejestrowana w prowadzonym przez Urząd Komunikacji Elektronicznej rejestrze JST wykonujących działalność w zakresie telekomunikacji niebędącą działalnością gospodarczą, nie jest równocześnie przedsiębiorcą i w ramach swoich działań nie będzie prowadzić działalności gospodarczej, a działania Województwa mieszczą się w zakresie realizacji jego zadań własnych - nie stoi na przeszkodzie temu, żeby wchodzące w skład sieci budowle znalazły się w posiadaniu przedsiębiorcy. Organ skonstatował, że "podatnikiem z tego tytułu będzie Województwo, gdyż budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych znajdą się w posiadaniu zależnym operatora telekomunikacyjnego (przedsiębiorcy), na podstawie umowy zawartej z operatorem infrastruktury". Stanowisko wnioskodawcy zaprezentowane we wniosku należy zatem uznać za nieprawidłowe. W skardze skierowanej do tut. Sądu Województwo, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów, zarzuciło naruszenie: 1) art. 169 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: O.p.) w zw. z art. 14 h O.p., 14c § 1 O.p. i 14 j §1 i 3 14b O.p. poprzez brak wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego lub pozostawienie wniosku bez rozpoznania, jak i poprzez niedopuszczalną modyfikację stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i wydanie interpretacji w oparciu o informacje, których wnioskodawca nie podawał we wniosku, a wręcz twierdził odmiennie, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że lokalni operatorzy telekomunikacyjni będą posiadaczami zależnymi budowli; 2) art. 14c § 1 O.p. oraz art. 120 O.p. w zw. z art. 14h O.p. i art. 14j § 1 i 3 O.p., przez to, że organ wydający interpretację indywidualną obowiązany był ocenić stanowisko skarżącej zawarte we wniosku o wydanie interpretacji w sposób zgodny z prawem, czego nie uczynił, dopuszczając się naruszeń przepisów prawa materialnego; 3) art. 2 ust. 1 pkt. 3 u.o.p.l. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.o.p.l. w zw. z art. 338 K.c. poprzez jego nietrafne zastosowanie, albowiem właściwa subsumpcja nie powinna skutkować przyjęciem, że lokalni operatorzy telekomunikacyjni są posiadaczami zależnymi budowli, a w konsekwencji, że Województwo jest podatnikiem podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu podkreśliło, że elementami sieci stanowiącymi budowle, w rozumieniu u.p.o.l, operator infrastruktury administruje i utrzymuje. Nie może z nich pobierać pożytków, nie płaci też za swoją pracę czynszu dzierżawnego Województwu. Eksploatacja będzie natomiast prowadzona na pozostałej infrastrukturze powierzonej w dzierżawę i powstałej w wyniku rozbudowy. Operator będzie zatem dostarczać sieć telekomunikacyjną w rozumieniu Prawa telekomunikacyjnego, zapewniał dostęp telekomunikacyjny do infrastruktury i świadczył usługi dla Operatorów Sieci Dostępowych. Operator Infrastruktury nie jest uprawniony do pobierania pożytków z infrastruktury przekazanej w dzierżenie (administrowanie i utrzymanie). Działania Operatora w stosunku do budowli będą polegać na administrowaniu i utrzymaniu kanalizacji. Eksploatowane będą natomiast kable, a nie kanalizacja. Jednym z essentialia negotii umowy dzierżawy jest płacenie czynszu i pobieranie pożytków. W odniesieniu do budowli żadne z tych elementów nie zostaje spełnione. Umowy z lokalnymi operatorami zawiera Operator Infrastruktury, który nie ma praw do przekazywania w dzierżawę budowli przekazanych w dzierżenie. Odmienna konstatacja stanowiłaby naruszenie zasady prawa nemo plus in alium transferre potest quam ipse habet. Skoro Operatorowi przekazano budowle tylko w utrzymanie i administrowanie, tj. dzierżenie, nie może on skutecznie przekazać dalszemu podmiotowi więcej praw, tj. przekazać budowli w dzierżawę. A tylko przy dzierżawie lokali operatorzy mogliby być uznani za posiadaczy zależnych. Posiadaczem zależnym jest bowiem ten, kto włada rzeczą w zakresie innego prawa niż prawo własności, na przykład użytkowania (art. 252 K.c.), zastawu (art. 306 K.c.), najmu (art. 659 K.c.), dzierżawy (art. 693 K.c.). Nie rości więc on sobie do rzeczy prawa własności, lecz zachowuje się tak, jak uprawniony z innego prawa, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą. Lokalni operatorzy nie będą mieć żadnych praw do budowli czyli rurociągów teletechnicznych. Status Operatora natomiast odpowiada dzierżycielowi. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga była uzasadniona. Powstałe w sprawie zagadnienie dotyczyło opodatkowania Województwa D. podatkiem od nieruchomości z tytułu posiadania telekomunikacyjnej sieci szerokopasmowej wybudowanej w ramach projektu "Likwidacja obszarów wykluczenia informacyjnego i budowa d. sieci szkieletowej". Z punktu widzenia przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości, o których mowa w art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowanie sieci szerokopasmowej rozpatrywane mogło być jedynie w stosunku do budowli (pkt 3), z wykluczeniem pozostałych przedmiotów, to jest gruntów (pkt 1) i budynków (pkt 2). Podkreślić jednak trzeba, że budowla stanowi przedmiot opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (wskazany pkt 3 ust.1 art. 2 u.p.o.l.). Z kolei ustawa podatkowa precyzuje w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., że za budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej należy uznać budowlę będącą w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą czyli – zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. – działalność, o której mowa w przepisach ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (po uwzględnieniu art. 86 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej – Dz.U. Nr 173, poz. 1808 z późn. zm.). Na gruncie przepisów u.p.o.l. pojęcie budowli odpowiada definicji budowli w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r. poz. 1409 z późn. zm. – dalej u.p.b.), która – stosownie do art. 3 pkt 3 (według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji indywidulanej) – przez budowlę nakazuje rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym między innymi obiekty liniowe. Obiekt liniowy jest – według art. 3 pkt 3a u.p.b. – obiektem budowlanym, którego charakterystycznym parametrem jest długość, jak na przykład ("w szczególności") droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Wynika z przywołanego przepisu (art. 3 pkt 3a), że kable zainstalowane w kanalizacji kablowej nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Przytoczone wyłączenie należy rozumieć – zgodnie z jego brzmieniem – w najszerszym znaczeniu, to znaczy, że kable zainstalowane w kanalizacji kablowej nie tylko nie stanowią "budowli liniowej", ale w ogóle nie stanowią obiektu budowlanego ani jego części, ani też urządzenia budowlanego (nie są budowlą w ogólności). Zwrócenie uwagi na tę okoliczność ma znaczenie zwłaszcza w odniesieniu do tej części sporu pomiędzy stronami czy szerokopasmową sieć telekomunikacyjną należy postrzegać w kategorii obiektu liniowego (tak strona skarżąca) czy sieci uzbrojenia terenu (według organu). Określenie budowli poprzez wymienienie w jednym szeregu takich obiektów jak: obiekt liniowy, sieć techniczna czy sieć uzbrojenia terenu, może rodzić wątpliwości co do właściwego przyporządkowania do tych pojęć – sieci telekomunikacyjnej, to jednak z perspektywy odpowiedniego zakwalifikowania kabli umiejscowionych w kanalizacji kablowej, jest pozbawione jakiegokolwiek znaczenia (nie są w ogóle obiektem budowlanym, jego częścią oraz nie stanowią urządzenia budowlanego). Wyłączenie kabli znajdujących się w kanalizacji kablowej z zakresu pojęcia budowli według u.p.b. powoduje takie same skutki w zakresie określenia terminu "budowla" w przepisach u.p.o.l. Tak więc na gruncie ustawy podatkowej kable umiejscowione w kanalizacji kablowej nie konstytuują pojęcia budowli i nie mogą podlegać opodatkowaniu. Tezę tę potwierdza stanowisko, jakie zajął Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt SK 25/12 (publ. OTK-A z. 5/2013 r., poz. 68). Umarzając postępowanie ze skargi konstytucyjnej i wyjaśniając powody umorzenia, Trybunał jednocześnie przypomniał, że od 17 lipca 2010 r. znowelizowano Prawo budowlane i zmieniono definicję budowli oraz dodano pojęcie "obiektu liniowego". Jak zauważył Trybunał, "konsekwencją powyższej zmiany jest wyłączenie przez ustawodawcę z zakresu pojęcia "budowla" kabli, w tym również przewodów telekomunikacyjnych, zainstalowanych w kanalizacji kablowej, a tym samym – możliwości ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości" (pkt II.3. uzasadnienia postanowienia). Dalej trzeba zauważyć, że przepis art. 3 pkt 3a u.p.b. w istocie przesądza, że budowlą jest kanalizacja kablowa, co należy odnieść także do kanalizacji kablowej stanowiącej element sieci telekomunikacyjnej. Kanalizacja ta jest więc budowlą również w rozumieniu u.p.o.l. Jednakże, jak to wcześniej zaznaczono, budowla podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, o ile jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). W niniejszej sprawie należało zatem rozstrzygnąć, czy będąca budowlą kanalizacja kablowa jest w posiadaniu przedsiębiorcy bądź innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Należy przypomnieć, że w treści wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Województwo D. przedstawiło, iż w ramach zapewniania dostępu do sieci szerokopasmowej kanalizacja kablowa zostanie przekazana tak zwanemu Operatorowi Infrastruktury w dzierżenie, w przeciwieństwie do samych kabli światłowodowych oraz elementów je łączących, które oddane zostaną temu podmiotowi w dzierżawę. Jak się przyjmuje na gruncie prawa cywilnego, dzierżenia nie można utożsamiać z posiadaniem. Wprawdzie zarówno w przypadku posiadania, jak i dzierżenia występuje władztwo faktyczne nad rzeczą (corpus), to różnica zachodzi w elemencie psychicznym (animus). Posiadacz w zakresie swojego władztwa działa zawsze dla siebie (rem sibi habendi), natomiast dzierżyciel działa dla kogo innego (animus detendi pro alieno) (J. Gołaczyński [w:] System Prawa Prywatnego. Tom 4. Prawo rzeczowe, C.H. Beck, Warszawa 2005 r., s. 14). Skoro zatem kanalizacja kablowa (budowla), jak to wynikało z okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę, nie została przekazana w posiadanie innemu podmiotowi, to objęcie jej podatkiem od nieruchomości zależało bezpośrednio od uznania Województwa D. za podmiot prowadzący działalność gospodarczą (jedynego posiadacza). Kwestię prowadzenia działalności gospodarczej przez jednostkę samorządu terytorialnego w zakresie określonym w art. 3 ust. 1 u.w.r.u.s.t. przesądza przepis art. 5 tej ustawy, przyjmując w istocie, że działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1 u.w.r.u.s.t., wykonywana przez jednostkę samorządu terytorialnego nie jest działalnością gospodarczą ("działalność, o której mowa w art. 3 ust. 1, niebędącą działalnością gospodarczą, wykonuje się zgodnie z przepisami..."). Dla przedstawionej oceny nie miało znaczenia to, że zapewnienie przez Województwo dostępu do infrastruktury telekomunikacyjnej miało się odbywać za pośrednictwem Operatora Infrastruktury (dzierżawcę kabli światłowodowych) albowiem – jak to wynika z art. 5 u.w.r.u.s.t. – jednostka samorządu terytorialnego przedmiotową działalność prowadzić może również pośrednio. Mowa jest tam bowiem o działalności zarówno w formie niewyodrębnionej w ramach jej (jednostki samorządu terytorialnego) osobowości prawnej, jak również w formie porozumienia, związku lub stowarzyszenia jednostek samorządu terytorialnego, fundacji, której fundatorem jest jednostka samorządu terytorialnego, porozumienia komunalnego, spółki kapitałowej lub spółdzielni z udziałem jednostki samorządu terytorialnego. Z uwagi na powyższą ocenę, należało stwierdzić, że Wójt Gminy C. nieprawidłowo przyjął w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że w zakresie zapewnienia dostępu do sieci szerokopasmowej i innych działań wskazanych w art. 3 ust. 1 u.w.r.u.s.t. Województwo D. prowadzi działalność gospodarczą. Uznanie, że działania jednostki samorządu terytorialnego wskazane w powołanym art. 3 ust. 1 nie stanowią działalności gospodarczej, przesądzone zostało w ustawie (u.w.r.u.s.t.), a zatem bezprzedmiotowe jest poszukiwanie cech tej działalności i odnoszenie do ogólnej definicji działalności gospodarczej przewidzianej w ustawie z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (wcześniej powołanej). Ponadto nie można zgodzić się z organem, że u.p.o.l. zawiera własną definicję działalności gospodarczej, gdyż – jak to wcześniej przedstawiono – odwołuje się właśnie do definicji zamieszczonej w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. Gdy chodzi o zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ przepisów postępowania, to nie był on uzasadniony. Kwestii prowadzenia (bądź nieprowadzenia) działalności gospodarczej przez wnioskodawcę, nie można było uznać za element stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), jakim organ był związany, gdyż chodziło tu w istocie o wykładnię przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.p.o.l. w powiązaniu z art. 5 u.w.r.u.s.t. Tylko na marginesie niniejszej sprawy należy wskazać, że we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji oraz piśmie uzupełniającym wnioskodawca przedstawił stan faktyczny, wskazując, że budowle (rurociągi teletechniczne) pozostają we władaniu Województwa. Operatorowi infrastruktury zostaną przekazane w administrowanie i utrzymanie. W dzierżawę zostaną przekazane pozostałe elementy infrastruktury. W ocenie Sądu, z tak opisanego stanu faktycznego, w żadnym razie nie wynika, aby budowle (przedmiot opodatkowania) mogły zostać przekazane przedsiębiorcom – operatorom telekomunikacyjnym w posiadanie zależne. Przede wszystkim w opisie stanu faktycznego brak jest jakichkolwiek informacji o warunkach umów z lokalnymi Operatorami Telekomunikacyjnymi. Informacje dotyczą jedynie stosunków pomiędzy Województwem a Operatorem Infrastruktury. Z informacji tych nie wynika, aby Operator Infrastruktury był posiadaczem budowli. Rozważania organu w tym zakresie, na etapie wydawania interpretacji dotyczącej wykładni przepisów art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 u.p.o.l. w powiązaniu z art. 5 u.w.r.u.s.t., nie znajdują więc uzasadnienia. Wobec przedstawionej przez Sąd oceny, zaskarżona interpretacja indywidualna podlegała uchyleniu na podstawie art. 146 § 1 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś o zwrocie kosztów postępowania postanowiono w oparciu o art. 200 tej ustawy. Przy ponownym wydaniu interpretacji indywidualnej organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną argumentację prawną.