I SA/Wr 577/10

Wrocław dnia 06 września 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 06 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.K. o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia 11 marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń 2006 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia 11 marca 2010 r., nr [...] R.K. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Postanowieniem referendarza z dnia 26 lipca 2010 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym ma polegać konkretne niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia. Przechodząc do omówienia wniosku skarżącego należy przede wszystkim wskazać, że R.K. w żaden sposób nie wyjaśnił na czym polega w jego przypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawił także żadnych okoliczności faktycznych na poparcie swojego żądania. W tym miejscu należy wskazać, że Sąd wziął jednak pod uwagę dokumenty złożone przez skarżącego na potrzeby postępowania w przedmiocie prawa pomocy. Należy stwierdzić, że sam fakt pozostawania w złej sytuacji finansowej nie może być tutaj uznany za okoliczność wyczerpującą przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., podobnie jak groźba wyegzekwowania zobowiązania podatkowego, wynikającego z zaskarżonej decyzji. Trzeba bowiem pamiętać, że skarżącemu będzie przysługiwać zwrot nienależnie pobranych kosztów w razie zapadnięcia korzystnego dla niego rozstrzygnięcia przed tutejszym Sądem. Brak należytego uzasadnienia wniosku skarżącego uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny jego zasadności, wobec czego, w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.