I SA/Wr 581/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz – Rajchman (sprawozdawca), , Protokolant: Starszy specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi: B Sp. z o. o. z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 kwietnia 2024 r. nr 0111-KDSB1-1.4019.2.2024.3.MC w przedmiocie opłaty od środków spożywczych: oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi wniesionej przez B. Sp. z o. o. z siedzibą we W. (dalej jako: skarżąca, strona, spółka, wnioskodawca) jest interpretacja indywidualna z dnia 30 kwietnia 2024 r., w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ podatkowy, organ interpretacyjny, DKIS) uznał za prawidłowe stanowisko strony przedstawione we wniosku z dnia 24 stycznia 2024 r. w przedmiocie opłaty od środków spożywczych w zakresie podlegania tej opłacie dodatku miodu w opisanym we wniosku napoju oraz za nieprawidłowe w zakresie niepodlegania opłacie od środków spożywczych dodatku kofeiny zawartej w ekstrakcie z guarany. We wniosku oraz jego uzupełnieniu z dnia 4 marca 2024 r. oraz 16 kwietnia 2024 r. spółka przedstawiła zdarzenie przyszłe wskazując w pierwszej kolejności, iż jest spółką prowadzącą działalność gospodarczą w zakresie produkcji napojów bezalkoholowych, wód mineralnych i pozostałych wód butelkowanych (PKD 11.07.Z). Wyjaśniono, że spółka przygotowuje się do produkcji napoju, w skład którego wchodzić będzie woda, naturalny miód kwiatowy, tłoczone soki owocowe NFC, dwutlenek węgla, ekstrakt z guarany w proszku oraz [...], np.: [...] (dalej: "napój"). Napój zaklasyfikowany będzie przez wnioskodawcę jako pozostały napój bezalkoholowy (PKWiU 11.07.19). Na dzień złożenia wniosku spółka nie posiada finalnej receptury napoju, stąd nie jest znana również ostateczna wielkość poszczególnych składników. Niemniej jednak, zawartość cukru w napoju w związku z użyciem miodu będzie większa niż 5%. Większość produkcji realizowanej przez spółkę będzie sprzedawana i dystrybuowana do podmiotów prowadzących sprzedaż hurtową lub detaliczną, natomiast część produkcji będzie sprzedawana także na rzecz konsumentów, bezpośrednio przez spółkę. Sprecyzowano, że przedmiotem wniosku objęta jest jedynie sprzedaż w ramach sektora B2B do podmiotów prowadzących sprzedaż zarówno hurtową, jak i detaliczną. Uzupełniając wniosek wskazano, że cukier występujący w napoju będzie pochodził tylko z dodatku miodu i soków naturalnych. Wskazano, iż miód nie jest cukrem, jednak w jego skład wchodzą cukry (około 80%), woda (około 20 %) oraz niektóre minerały takiej jak potas, fosfor, sód czy magnez. Udział soków naturalnych (z [...] i [...]) w napoju będzie mniejszy niż 20 % składu surowcowego, przy czym dokładna wartość nie jest jeszcze znana. W związku z powyższym zadano następujące pytania: 1. Czy uwzględnienie w składzie napoju, naturalnego miodu kwiatowego, w związku z czym zawartość cukru w napoju, która będzie wykazana w tabeli wartości odżywczych zamieszczonej na etykiecie produktu w przeliczeniu na 100 ml, będzie wynosić 6 g, oznacza spełnienie przesłanki wskazanej w art. 12a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12b ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (tj. Dz. U. z 2022 poz. 1608 z późn. zm. – dalej: "u.z.p."), a zatem napój ten w zakresie dodatku miodu podlegać będzie opłacie od środków spożywczych, o której mowa w rozdziale 3a u.z.p.? 2. Czy dodatek ekstraktu z guarany, zawierającego w swoim składzie kofeinę oznacza naturalne występowanie kofeiny w napoju, a w konsekwencji występowanie kofeiny w napoju nie będzie stanowiło dodatku do niego i w myśl art. 12b ust. 1 w zw. z art. 12f ust. 3 u.z.p. nie będzie on podlegać opłacie od środków spożywczych, o której mowa w rozdziale 3a u.z.p.? Przedstawiając własne stanowisko w zakresie pytania nr 1 strona wskazała, że miód stanowi środek spożywczy zawierający cukry będące monosacharydami i disacharydami. W ramach składu napoju, finalna zawartość cukru w napoju, która będzie wykazana w tabeli wartości odżywczych zamieszczonej na etykiecie produktu w przeliczeniu na 100 ml będzie wynosić 6 g, wobec czego spełniona jest przesłanka wskazana w art. 12a ust. 1 pkt 1 u.z.p. Ponadto, zdaniem strony, z uwagi na to, że udział masowy soków owocowych w napoju będzie mniejszy niż 20 % nie znajdzie zastosowania art. 12f ust. 7 pkt 1 u.z.p. Wobec powyższego, zdaniem spółki, uwzględnienie naturalnego miodu w finalnym składzie napoju będzie powodować, iż spełnione zostaną przesłanki wskazane w art. 12a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12b ust. 1 u.z.p., gdyż do napoju dodany zostanie środek spożywczy zawierający cukry proste (miód), a tym samym w tym zakresie, tj. co do uwzględnienia miodu, napój będzie podlegał opłacie od środków spożywczych, o której mowa w rozdziale 3a u.z.p. W związku z powyższym, w zakresie objętym niniejszym wnioskiem, tj. co do sprzedaży w ramach sektora B2B do podmiotów prowadzących sprzedaż zarówno hurtową jak i detaliczną, wprowadzenie napoju na rynek krajowy przez spółkę będzie – w zakresie dodatku miodu - podlegać opodatkowaniu opłatą od środków spożywczych. W zakresie pytania drugiego, zdaniem wnioskodawcy, z uwagi na fakt, iż kofeina stanowi naturalny składnik guarany, dodatek ekstraktu z guarany do napoju będzie oznaczał, iż kofeina stanowi substancję naturalnie występującą w napoju i spółka nie będzie zobowiązana w tym zakresie (co do występowania kofeiny jako naturalnego składnika guarany) do uiszczania opłaty od środków spożywczych, o której mowa w rozdziale 3a u.z.p. w tym zakresie. Wskazano, że guarana to roślina występująca w Ameryce Południowej (głównie w Brazylii), która naturalnie w swoim składzie zawiera kofeinę (pomiędzy 4% a 8%). Uznaje się, że guarana ma prozdrowotne zastosowanie, co przejawia się w działaniu przeciwbakteryjnym, antyoksydacyjnym czy też nawet przeciwnowotworowym. Z uwagi na występowanie kofeiny, guarana ma także zastosowanie w zakresie poprawy utrzymania koncentracji, wydolności psychofizycznej czy też ograniczenia negatywnych skutków bólu głowy. Ekstrakt to forma wyciągu (roztwór związków chemicznych) z danego składnika, która może mieć zastosowanie m.in. jako składnik produktów spożywczych czy też jako składnik wyrobów kosmetycznych. Ekstrakty mogą mieć zarówno formę stałą (proszek), jak i formę ciekłą (roztwór). Zdaniem spółki, fakt iż kofeina jest składnikiem naturalnie występującym w guaranie, mającej stanowić składnik napoju oznaczać będzie, iż nie może ona stanowić ona dodatku w myśl art. 12f ust. 3 u.z.p. W konsekwencji, w zakresie kofeiny zawartej w napoju zastosowane znajdzie wyłączenie zawarte w art. 12b ust. 1 u.z.p., zgodnie z którym napoje, w których kofeina występuje naturalnie nie podlegają opłacie od produktów spożywczych, o której mowa w rozdziale 3a u.z.p. Na poparcie zajętego stanowiska strona powołała indywidualną interpretację DKIS z dnia 12 czerwca 2023 r., nr: 0111-KDSB1-1.4019.9.2023.2.WK, w której organ stwierdził, że w przypadku napoju zawierającego kofeinę, która jest składnikiem naturalnie występującym w kawie wchodzącym w skład napoju, to nie podlega opłacie od środków spożywczych, gdyż nie spełnia jednego z warunków ustawowej definicji napoju - nie jest napojem z dodatkiem kofeiny. Analogiczne stanowisko organu zostało wskazane w indywidualnej interpretacji DKIS z dnia 20 sierpnia 2021 r., nr: 0111-KDSB1-1.4019.149.2021.2.IS. W ocenie skarżącej nie do zaakceptowania jest wykładnia, która uznaje za naturalne występowanie kofeiny w kawie, zaś w analogicznym przypadku za dodatek uznałaby kofeinę występującą w guaranie. Odmienne traktowanie tych dwóch składników (kawa i guarana) nie zostało dokonane przez ustawodawcę, lecz uwzględnione w tym samym wyłączeniu z reżimu opłaty od środków spożywczych. Wobec powyższego, również na etapie stosowania prawa przypadki te powinny być traktowane jednakowo. Argumentowano, że nie w każdym wypadku dodatek składnika, w którym naturalnie występuje kofeina oznaczać będzie wyłączenie z reżimu opłaty od środków spożywczych, a jedynie w przypadkach gdy składnik ten wynika z charakteru napoju. Podkreślić należy, iż napój planowany jest jako napój wysoko kofeinowy, co oznacza, iż jednym z jego celów, oprócz walorów smakowych, jest także zniwelowanie zmęczenia, znużenia oraz pobudzenie organizmu do dalszego działania. Jak już wskazano, guarana stanowi składnik stosowany w celu poprawy koncentracji, zwiększenia wydolności psychofizycznej, stąd kofeina zawarta w guaranie zgodna jest z charakterystyką napoju, w szczególności jego planowanym przeznaczeniem. Wobec powyższego, w ocenie spółki, z uwagi na fakt, iż kofeina jest składnikiem, który naturalnie występuje w guaranie wchodzącej w skład napoju, jak również uwzględnienie kofeiny zgodne jest z charakterem napoju jako produktu przeznaczonego do radzenia sobie ze zmęczeniem, znużeniem i zwiększenia możliwości działania organizmu, jej uwzględnienie w składzie napoju nie stanowi dodatku, lecz naturalne występowanie i w tym zakresie napój nie podlega reżimowi opłaty od środków spożywczych. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej DKIS stwierdził, że stanowisko spółki w zakresie ustalenia czy napój wprowadzany na rynek krajowy poprzez sprzedaż na rzecz podmiotów w sektorze B2B prowadzących zarówno sprzedaż hurtową jak i detaliczną, w zakresie: - dodatku miodu, w związku z czym zawartość cukru w napoju, która będzie wykazana w tabeli wartości odżywczych zamieszonej na etykiecie produktu będzie wynosić 6 g w przeliczeniu na 100 ml, oznacza spełnienie przesłanki wskazanej w art. 12a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 12b ust. 1 ustawy, a tym samym podlega opłacie od środków spożywczych – jest prawidłowe, - dodatku kofeiny z ekstraktu z guarany, nie podlega opłacie od środków spożywczych – jest nieprawidłowe. W zakresie pytania nr 1 DKIS stwierdził, że dodany do napoju miód stanowi jedną z substancji wymienionych w art. 12a ust. 1 pkt. 1 ustawy – środek spożywczy zawierający cukry będące monosacharydami i disacharydami. Zatem napój będący przedmiotem wniosku spełnia definicję napoju, o którym mowa w art. 12b ust. 1 ustawy. Napój ten jest ujęty w PKWiU w klasie 11.07.19, a także zawiera w swoim składzie dodatek substancji wymienionych w art. 12a ust. 1 ustawy. W konsekwencji, wprowadzenie przez skarżącą na rynek krajowy, napoju będącego przedmiotem wniosku, w związku z dodaniem do niego naturalnego miodu kwiatowego w związku z czym, zawartość cukru w napoju wykazana w tabeli wartości odżywczych zamieszczonej na etykiecie produktu będzie wynosić 6 g w przeliczeniu na 100 ml napoju, spełnia przesłanki wskazane w art. 12a ust. 1 ustawy w zw. z art. 12b ust. 1 ustawy i będzie podlegać opłacie od środków spożywczych. Zatem stanowisko spółki w zakresie pytania oznaczonego nr 1 należało uznać za prawidłowe. Odnośnie pytania nr 2 DKIS wskazał, że opłacie od środków spożywczych podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów ujętych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w składzie których znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie. Zaznaczył organ, że ustawa nie precyzuje sformułowania "substancje występujące w nich naturalnie". W uzasadnieniu do rządowego projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów (druk sejmowy nr 210) wskazano natomiast, że "przez substancje występujące naturalnie rozumie się substancje, które nie zostały dodane do produktu, natomiast znajdują w składzie zgodnie z jego charakterystyką, np. cukry występujące w owocach (w odniesieniu do soków) lub kofeina zawarta w naparze z kawy". Ustawodawca substancje występujące naturalnie odnosi do napoju podlegającego opłacie, a nie do składników, na bazie których napój jest wyprodukowany. Tym samym substancje występujące naturalnie w napoju powinny być zgodne z charakterystyką napoju, a nie jego składników. Przy czym organ zauważył, że o charakterze napoju nie decyduje jego przeznaczenie. DKIS nie zgodził się z twierdzeniem spółki, że dodanie ekstraktu z guarany do napoju będzie oznaczało, iż kofeina stanowi substancję naturalnie występującą w napoju. Wyjaśnił organ, że przez substancje występujące naturalnie rozumie się substancje, które nie zostały dodane do produktu natomiast znajdują się w składzie zgodnie z jego charakterystyką. W trakcie procesu produkcji spółka dodaje do napoju ekstrakt z guarany zawierający kofeinę, a zatem kofeina występująca w napoju nie stanowi substancji występującej w nim naturalnie, jest bowiem do niego dodana. W konsekwencji, zgodnie z art. 12f ust. 3 u.z.p., w przypadku analizowanego napoju dodatek kofeiny rodzi obowiązek zapłaty opłaty za jej zawartość. Mając powyższe na uwadze, stanowisko spółki w zakresie braku obowiązku uiszczenia opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a ust. 1 u.z.p., z tytułu dodania do napoju ekstraktu z guarany zawierającego kofeinę uznano za nieprawidłowe. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca zaskarżyła interpretację indywidualną w części, tj. co do pytania nr 2. Zarzuciła interpretacji: 1) dopuszczenie się przez organ błędnej wykładni art. 12b ust. 1 u.z.p., a w konsekwencji także niewłaściwej oceny co do braku możliwości zastosowania wyłączenia z obowiązku uiszczenia opłaty od środków spożywczych, o której mowa w art. 12a – 12k u.z.p. napoju, którego produkcję planuje skarżąca; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: a. art. 14c § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: O.p.) poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia do stanowiska organu w wydanej interpretacji, co znacząco utrudnia skorzystanie z prawa do zaskarżenia wydanej interpretacji; b. art. 14h w zw. z art. 121 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niestaranny i niebudzący zaufania do organu w wyniku sporządzenia uzasadnienia, z którego nie wynika przyjęty przez organ sposób rozumowania jak również niewyjaśniającego znaczenia przepisu budzącego wątpliwości skarżącej; c. art. 14h w zw. z art. 120 O.p. polegające na nieuzasadnionym odstąpieniu od zastosowania zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w części oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. To wnioskodawca składając wniosek, wyznacza jej ramy poprzez między innymi wskazanie przepisów prawa, których zastosowanie budzi jego wątpliwość i dlatego zamierza uzyskać stanowisko organu interpretacyjnego. Wynika to bezpośrednio z art. 14b § 3 O.p., który stanowi, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Oznacza to, że organ interpretacyjny może dokonać oceny stanowiska wnioskodawcy jedynie w zakresie przedstawionego we wniosku zagadnienia prawnego, biorąc pod uwagę konkretne regulacje prawne normujące zagadnienia, które stanowią przedmiot wątpliwości podmiotu inicjującego postępowanie interpretacyjne. Na wstępie wyjaśnić trzeba, że na mocy art. 7 ustawy z 14 lutego 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1492), dodano do u.z.p. rozdział 3a "Opłata od środków spożywczych" (art. 12a – 12k). Stosownie do art. 12a ust. 1 u.z.p., opłacie od środków spożywczych podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów z dodatkiem: 1) cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w rozporządzeniu nr 1333/2008, oraz 2) kofeiny lub tauryny. Na podstawie art. 12b ust. 1 u.z.p. za napój uważa się wyrób w postaci napoju oraz syrop będący środkiem spożywczym, ujęty w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w którego składzie znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie. Opłacie od środków spożywczych podlega więc wprowadzenie na rynek krajowy napojów ujętych w PKWiU w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11 (jak w tej sprawie), w składzie których znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1 u.z.p., z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie. Substancje determinujące opłatę, to: - cukry (monosacharydy lub disacharydy), - środki spożywcze zawierające w/w cukry, - substancje słodzące, o których mowa w rozporządzeniu nr 1333/2008, - kofeina lub tauryna. W sytuacji, w której spełniony jest choć jeden z powyższych warunków (gdy napój zawiera jedną z wyżej wymienionych substancji), napój podlega opłacie od środków spożywczych. Przedmiot sporu w sprawie zasadniczo sprowadzał się do oceny czy dodanie do napoju ekstraktu z guarany zawierającego kofeinę będzie oznaczało, że kofeina stanowi substancję występującą w tym napoju naturalnie. Ustawa o zdrowiu publicznym nie precyzuje sformułowania substancje występujące naturalnie, na co słusznie zwraca uwagę DKIS w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, powołując się na definicję substancji występujących naturalnie wskazaną w uzasadnieniu do rządowego projektu ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów. Zgodnie z niniejszą definicją przez substancje występujące naturalnie rozumie się substancje, które nie zostały dodane do produktu, natomiast znajdują w składzie zgodnie z jego charakterystyką, np. cukry występujące w owocach (w odniesieniu do soków) lub kofeina zawarta w naparze z kawy. Ustawodawca substancje występujące naturalnie odnosi zatem do napoju podlegającego opłacie, a nie do składników na bazie których napój jest wyprodukowany. Tym samym substancje występujące naturalnie w napoju powinny być zgodne z charakterystyką napoju, a nie jego składników. W związku z powyższym środki spożywcze zawierające cukry będące monosacharydami lub disacharydami, nawet występujące naturalnie w tych środkach spożywczych (np. cukry zawarte w soku owocowym czy miodzie), dodane w trakcie procesu produkcji napoju - nie stanowią substancji występujących w nim naturalnie. Sok owocowy zawierający występujący w nim naturalnie cukier, dodawany w procesie produkcyjnym napoju, stanowi dodatek środka spożywczego zawierającego cukier. Również dodatek kofeiny/tauryny, niebędącej substancją naturalnie występującą w napoju, której obecność w napoju potwierdza ujęcie w wykazie składników, rodzi obowiązek zapłaty opłaty od środków spożywczych. Innymi słowy, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie ma wątpliwości, że zawarte w art. 12b ust. 1 u.z.p. sformułowanie "substancje występujące w nich naturalnie" odnosi się do napoju, którego wprowadzenie na rynek podlega opłacie od środków spożywczych, a nie do składników, które są do niego dodawane w procesie jego produkcji. Interpretacja przepisu, przy zastosowaniu reguł wykładni językowej i celowościowej, prowadzi do wniosku – w realiach sprawy – że stanowi on o kofeinie naturalnie występującej w napoju (np. w naparze z kawy). Kofeina zawarta w dodanym do napoju ekstrakcie z guarany (mimo, że w tym ekstrakcie występuje naturalnie) nie jest substancją, która występuje naturalnie w napoju o którym mowa we wniosku, bowiem została do niego wprowadzona wraz z tym ekstraktem. Konkludując, w ocenie Sądu przepis art. 12b ust 1 u.z.p. należy odkodować w ten sposób, że kofeina zawarta w środkach spożywczych (nawet występująca w nich naturalnie), dodana do napoju przez wprowadzenie do niego tych środków spożywczych (ekstrakt z guarany) nie stanowi substancji występującej w tym napoju naturalnie. Dlatego do kofeiny zawartej w finalnym napoju, dodanej do napoju wraz z ekstraktem z guarany nie odnosi się wyłączenie wymienione w interpretowanym przepisie. Sąd wskazuje ponadto, że kryteria objęcia napoju opłatą zostały wprost wskazane w przepisach ustawy. Wśród nich ustawodawca nie wymienia funkcji niwelowania zmęczenia, pobudzających czy też innych założeń będących podstawą rozpoczęcia produkcji danego napoju. Okoliczność ta sprawia, że dotycząca tej kwestii argumentacja strony nie może skutecznie podważyć legalności kontrolowanej interpretacji. Z tych względów Sąd nie dostrzegł naruszenia przez DKIS ww. przepisu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię w skarżonej interpretacji. W ocenie Sądu przy wydawaniu interpretacji nie doszło również do naruszenia przez organ art. 120 i art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. bowiem przedstawiona w uzasadnieniu interpretacji argumentacja wynika wprost z właściwie odkodowanej przez DKIS z przepisów prawa normy. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organ nie naruszył przy wydawaniu skarżonej interpretacji indywidualnej wskazanych przez skarżącą - i we wskazany przez nią sposób - przepisów prawa materialnego, ani powołanych w skardze przepisów postępowania, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.