I SA/Wr 583/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 2 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. A. M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu I instancji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy dotyczącej umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać pełnomocnikowi, adw. A. M., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy za zastępowanie strony skarżącej przed sądem administracyjnym I instancji oraz sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, w kwocie 590,40 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) zł, w tym 23% VAT. . Postanowieniem z dnia 11 lipca 2016 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika Z. K. została wyznaczona adw. A. M.-S., która zastępowała skarżącego przed tutejszym Sądem. Pismem z dnia 16 listopada 2016 r. pełnomocnik wniosła o cofniecie skargi oraz zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów udzielonego i nieopłaconego w całości zastępstwa prawnego. Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W pierwszej kolejności powołać trzeba przepisy przejściowe i końcowe rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Na podstawie § 23 rozporządzenie to weszło w życie z dniem 5 listopada 2016 r., przy czym zgodnie z § 22, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie postępowanie w pierwszej instancji wszczęte zostało jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia i zakończyło się postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, wydanym 16 listopada 2016 r. W związku tym stawkę wynagrodzenia za zastępowanie strony skarżącej przed tutejszym Sądem określają dotychczasowe przepisy. Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), opłaty maksymalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę maksymalną obliczoną na podstawie § 8, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł, c) w innej sprawie - 480 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja uchylająca i przekazująca sprawę z wniosku o umorzenie zaległości podatkowej do ponownego rozpoznania. Wobec tego opłatę maksymalną za udzieloną pomoc prawną określa § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia i wynosi ona 480 zł. Co za tym idzie, działającej w niniejszej sprawie pełnomocnik z urzędu przyznać należało wynagrodzenie w powyższej kwocie, która podlega podwyższeniu o kwotę 110,40 zł, stanowiącą wartość podatku od towarów i usług według stawki 23% - na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.