I SA/Wr 583/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie prawa pomocy. Skarżący, po wydaniu postanowienia, którym odmówiono mu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym i po odrzuceniu skargi w niniejszej sprawie, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wniósł ponownie o przyznanie prawa pomocy. W wyniku wezwania sprecyzował zakres żądania wskazując zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że z żoną wychowuje dwójkę dzieci, przy czym z żoną nie mieszka, gdyż obecnie jest w toku sprawa rozwodowa. Jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy jest umowa o pracę na niepełny etat z miesięcznym wynagrodzeniem 215,72 zł netto. Kwota ta pozwala wyłącznie na zaspokojenie absolutnie podstawowych potrzeb. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności ani majątku – nieruchomości, pojazdów ani innych przedmiotów wartościowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątku podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwójką synów (ur. w [...] i [...] r.). Rubryki dotyczące staniu majątkowego zostały zakreślone. dochody otrzymuje wyłącznie z tytułu umowy o pracę we wskazanej wyżej kwocie 215,72 zł. W rubryce dotyczącej zobowiązań i stałych wydatków wnioskodawca podał, że nie ma stałych zobowiązań kredytowych, ponosi stałe koszty utrzymania na wyżywienie, środki czystości, zakup ewentualnych leków czy odzieży (nie wymieniono żadnych kwot). Osiągane wynagrodzenie pozwala jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Zgodnie z dokumentami złożonymi na etapie poprzednio rozpoznawanego wniosku, wnioskodawca w 2015 r. uzyskał ze stosunku pracy oraz z innych źródeł przychody w kwocie 2.927,90 zł, a w 2016 r. ze stosunku pracy 2.543,75 zł. Zatrudniony jest w spółce z o.o. A na 1/8 etatu na stanowisku pośrednika w obrocie nieruchomościami z minimalnym wynagrodzeniem w tym wymiarze pracy. Zaświadczenie pracodawcy zostało podpisane osobiście przez wnioskodawcę. W wyniku wezwania do wskazania innych, nowych okoliczności i ich udokumentowania, a także oświadczenia co do wszystkich danych wynikających z Krajowego Rejestru Sądowego i oświadczenia wraz z udokumentowaniem wszystkich źródeł i wysokości dochodów, wnioskodawca powtórzył, że zatrudniony jest na umowę o pracę na 1/8 etatu w A Sp. z o.o. z wynagrodzeniem miesięcznym 226,51 zł. Podał, że umowa o pracę w B Sp. z o.o. (którą – jak twierdził – wskazał na etapie rozpoznania pierwszego wniosku) została rozwiązana za porozumieniem stron. Na potwierdzenie przedłożona została kopia świadectwa pracy, z którego wynika, że skarżący zatrudniony był w ww. spółce w okresie od [...] września do [...] października 2017 r. na pełny etat, na stanowisku pośrednika w obrocie nieruchomościami. Wnioskodawca wskazał, że nie jest wspólnikiem w żadnej z niżej wymienionych spółek z o.o.: C., D, E, F, G, H, I, J, K, L, Ł. Pełni funkcję dyrektora zarządzającego, jednakże nie pobiera z tego tytułu żadnego wynagrodzenia. Nie posiada żadnych innych dodatkowych źródeł dochodów, nie jest właścicielem nieruchomości ani wartościowych ruchomości, za wyjątkiem rzeczy osobistych. Na ponowne wezwanie do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów dotyczących stanu rodzinnego, finansowego i majątkowego wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi. Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego co do przedmiotowego wniosku zastosować należy przepis art. 294a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.– dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Zauważyć należy, iż w niniejszej sprawie już raz rozpoznawany był wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jakkolwiek zakres żądania wniosku uległ zmianie, to jednak wymogi stawiane wnioskodawcy co do przedstawienia faktów kształtujących jego możliwości płatnicze są takie same. W postanowieniu z dnia 21 września 2017 r. referendarz poddał w wątpliwość kwotę wynagrodzenia wnioskodawcy jakoby miała być wystarczająca na podstawowe potrzeby socjalne, oświadczone wartości wydatków, zwłaszcza na wyżywienie (170 zł). Referendarz nadto ustalił samodzielnie na podstawie danych Krajowego Rejestru Sądowego, iż wnioskodawca pełni funkcję prezesa zarządu w licznych spółkach z o.o. i poddał w wątpliwość oświadczenie, że jedynym źródłem dochodu wnioskodawcy jest umowa o pracę na 1/8 etatu z wynagrodzeniem niewiele ponad 200 zł, gdyż tylko to źródło zostało podane. Jakkolwiek obecnie wnioskodawca wskazał na nową okoliczność, której nie podał w pierwszym wniosku (mimo, że był do tego zobligowany) – to jest że był zatrudniony na pełny etat w spółce C – to jednak faktycznie okoliczność ta ani dokument ją potwierdzających nie wniosły żadnych nowych danych, które pozwoliłyby na uznanie oświadczeń wnioskodawcy jako wiarygodnych i dających podstawę do merytorycznej, rzetelnej oceny jego możliwości płatniczych. Świadectwo pracy zawierało bowiem tylko okres zatrudnienia i zajmowane stanowisko. Nie można uznać za nową okoliczność oświadczenia, że wnioskodawca nie jest udziałowcem w szeregu spółek z o.o., a pełni w nich tylko funkcję dyrektora zarządzającego – fakt ten został już bowiem ustalony. Nadal jednak nie można dać wiary, że wnioskodawca nie posiada innych źródeł dochodów. Tym samym też rozważania dotyczące rozpoznania przedmiotowego wniosku w rzeczywistości stanowiłyby powielenie argumentacji, która została przedstawiona w powołanym postanowieniu z dnia 21 września 2017 r. Wobec powyższego, zdaniem referendarza sądowego, rozpoznanie w sprawie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w oparciu w rzeczywistości o tożsamy stan faktyczny należało uznać za zbędne. W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanego wyżej art. 249a oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.