I SA/Wr 586/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 1998 r. na skutek zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2006 r. odrzucające zażalenie postanawia: odrzucić zażalenie. W rozpoznawanej sprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącego J. B. pismem z dnia 10 stycznia 2007 r. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 grudnia 2006 r. odrzucające zażalenie, wnioskując o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Wraz z zażaleniem skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Wobec uprawomocnienia się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 kwietnia 2007 r., umarzającego postępowanie wszczęte wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie o odrzuceniu zażalenia, zarządzeniem z dnia 3 lipca 2007 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowego zażalenia. W dniu 18 lipca 2007 r. skarżący ponownie złożył wniosek o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, obejmujących wpis od zażalenia. Wobec uprawomocnienia się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2007 r. odmawiającego przyznania skarżącemu prawa pomocy, ponownie wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia. Odpis zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 25 marca 2008 r., a zatem termin do uiszczenia wpisu upłynął 1 kwietnia 2008 r. Z akt sprawy wynika, iż do dnia wydania niniejszego postanowienia należny wpis nie został uiszczony. Pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 1 kwietnia 2008 r. skarżący po raz kolejny złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, wskazując na okoliczności tożsame dotychczas wykazywanym, a dotyczące jego stanu majątkowego, rodzinnego i dochodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej zwanej: u.p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. § 2 powołanego artykułu stanowi, iż pismami, o których mowa w § 1, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Stosownie do art. 220 § 1 u.p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem art. 220 § 2 i 3 u.p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jednakże w odniesieniu do zażalenia, stosownie do art. 220 § 3 u.p.p.s.a., w przypadku nieuiszczenia opłaty we wskazanym terminie, zastrzeżony został szczególny rygor, tj. odrzucenie zażalenia przez sąd. Z kolei na podstawie art. 221 u.p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wysokość należnych wpisów od wnoszonych pism została określona w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), dalej zwane rozporządzeniem. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi 100 zł. Z zestawienia powyższych przepisów wynika, iż wpis należny w przedmiotowej sprawie ma charakter opłaty stałej, a zatem – z uwagi na wniesienie zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika – pod rygorem odrzucenia zażalenia, winien zostać uiszczony już w chwili wniesienia pisma do sądu (art. 221 u.p.p.s.a.). W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania wraz z wniesieniem pisma strona skarżąca złożyła jednak wniosek o przyznanie prawa pomocy, wobec czego powołany przepis nie znalazł zastosowania. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2007 r. postępowanie, wywołane wnioskiem skarżącego o przyznanie prawa pomocy, zostało umorzone, a następnie wezwano skarżącego do uiszczenia należnego wpisu. Złożenie przez skarżącego drugiego wniosku w tym zakresie doprowadziło zaś do wydania postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy. Na skutek uprawomocnienia tego postanowienia, ponownie wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu od zażalenia i jak wynika z akt sprawy skarżący nie uiścił wpisu w terminie. W świetle tych okoliczności Sąd uznał, iż zaktualizowane zostały przesłanki odrzucenia skargi przez sąd określone w art. 220 § 3 u.p.p.s.a. Oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego nie zmienia to, iż w ostatnim dniu terminu wykonania zarządzenia zobowiązującego skarżącego do uiszczenia wpisu, tj. 1 kwietnia 2008 r., skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Warto mieć bowiem na uwadze, iż był to już trzeci wniosek skarżącego, w którym zwrócił się on o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych należnych od zażalenia na postanowienie z dnia 18 grudnia 2006 r., podczas gdy wskazywane okoliczności dotyczące jego stanu majątkowego i dochodów są tożsame okolicznościom podawanym we wcześniejszych pismach. Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż wniosek ten nie mógłby doprowadzić do zmiany oceny sytuacji strony, a przez to do przyznania prawa pomocy. Zgodnie bowiem z art. 170 u.p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W oparciu o ten przepis Sąd uznał, iż uprawomocnienie się postanowienia wydanego na skutek złożenia drugiego wniosku o przyznanie prawa pomocy sprawia, iż ocena sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej skarżącego zawarta w tym postanowieniu jest wiążąca dla Sądu i strony, a przez to wyklucza ponowne orzekanie w tym zakresie. W świetle powyższego wniesione zażalenie – jako nienależycie opłacone – podlegało odrzuceniu. Z tych względów, na podstawie art. 220 § 1 i 3 u.p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.