I SA/Wr 590/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 12 marca 2009 r. (data stempla pocztowego) S. D. zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. W piśmie sądowym z dnia 24 kwietnia 2009 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji do momentu prawomocnego rozpoznania skargi na tą decyzję przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że wobec niej i jej męża zostało wydanych [...] decyzji ustalających zryczałtowany podatek dochodowy za lata 2000-2003, łącznie na kwotę [...]. Decyzje te zostały skierowane do egzekucji w dwóch postępowaniach: [...] i [...]. Skarżąca oznajmiła, że wraz z mężem nie dysponuje obecnie wystarczającymi środkami na pokrycie dochodzonej przez organy podatkowe kwoty. Wszystkie oszczędności i dochody zostały bowiem zainwestowane w nieruchomości, związane z prowadzoną działalnością hotelarską oraz w budowę własnego domu jednorodzinnego. Egzekucja zobowiązania podatkowego będzie zatem oznaczała dla strony konieczność zakończenia działalności gospodarczej z powodu utraty płynności finansowej oraz zwolnienie pracowników, co przy złej sytuacji na rynku pracy oznacza dla nich katastrofę materialną. Skarżąca podniosła ponadto, że skuteczna egzekucja należności podatkowych może nastąpić jedynie z posiadanych przez nią nieruchomości. Ich sprzedaż w trybie przymusowym będzie jednak oznaczała znaczą utratę na ich wartości oraz pozbawienie źródła utrzymania. Tym samym, jak wywiodła skarżąca, w wyniku przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego, zarówno skarżąca jak i jej pracownicy poniosą znaczną szkodę, której skutki będzie ciężko odwrócić. Wskazała ponadto, ze jest właścicielką zabudowanej budynkiem hotelowo-pensjonatowym w Ś. Z., wolnym od wszelkich obciążeń, którego wartość wielokrotnie przekracza wysokość dochodzonego zobowiązania podatkowego i odsetek. Wobec czego interes publiczny jest w istocie zabezpieczony. Nadmieniła, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, skierowanej do Dyrektora Izby Skarbowej nie został przez ten organ uwzględniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje, co do zasady, wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z art. 61 § 3 p.p.s.a., może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wykonaniem tego aktu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem wymienionych wyżej skutków, ponieważ w razie uchylenia decyzji, skarżący może uzyskać zwrot wyegzekwowanej kwoty. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem sam wywód strony, jej twierdzenia muszą znaleźć potwierdzenie w dokumentach źródłowych, dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Przy czym nie załączenie do wniosku dowodów nie stanowi braków formalnych tego pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 1 p.p.s.a. W oparciu o akta sprawy należy stwierdzić, że skarżąca S. D. nie przedstawiła dowodów na poparcie swoich twierdzeń i tym samym nie wykazała aby w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodziło rzeczywiste ryzyko poniesienia przez nią znacznej szkody lub powstania nieodwracalnych dla niej skutków. W szczególności zabrakło dokumentacji, która pozwoliłaby na ustalenie jej dokładnej sytuacji finansowej i materialnej. Nie jest zatem możliwa ocena, czy egzekucja z majątku skarżącej i jej męża wywoła w istocie wskazane przez nią negatywne skutki. Zwłaszcza, że jak wynika z uzasadnienia wniosku skarżącej, jest ona osobą o bardzo wysokim statucie majątkowym. Sama bowiem wskazuje, że jest współwłaścicielką nieruchomości (wraz z mężem) zabudowanej budynkiem hotelowo-pensjonatowym, obok co najmniej dwóch innych, której wartość wielokrotnie przekracza zobowiązanie podatkowe na niej spoczywające. Podaje przy tym, że nieruchomość ta może stanowić źródło zaspokojenia ciążącego na niej zobowiązania podatkowego. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia na obecnym etapie postępowania, że ewentualna egzekucja spornego zobowiązania podatkowego będzie oznaczała zakończenie działalności gospodarczej małżeństwa D. oraz utratę przez nich i zatrudnionych u nich pracowników jedynego źródła utrzymania. Wobec powyższego, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.