I SA/Wr 592/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W dniu 15 maja 2008 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] r. nr [...]. W załączonym do skargi piśmie z dnia 19 kwietnia 2008 r. (skierowanym błędnie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L.) skarżący zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na wyżej wymienioną decyzję. W uzasadnieniu wniosku strona wyjaśniła, że uchybienie w dochowaniu terminu wynikało z nienależytego wykonywania obowiązków przez pracowników spółki z o.o. A oraz z powodu remontu siedziby w/w spółki. Skarżący wskazał, że przesyłkę ze skargą (błędnie nazywaną przez skarżącego "odwołaniem") pozostawił w budynku siedziby spółki w dniu 15 kwietnia 2008 r., po czym udał się w delegację służbową, z której wrócił 18 kwietnia 2008 r. w nocy. Na potwierdzenie powyższych okoliczności skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej upsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia łącznie czterech przesłanek wymienionych w art. 87 powyższej ustawy. Zgodnie z art. 87 upsa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, we wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zarówno w literaturze prawniczej jak i w orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej (postanowienie NSA 11 lutego 2003 r. sygn. akt II SA 4162/01 Monitor Prawniczy 2003/8/340). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r. sygn. akt V SA 793/02 Monitor Prawniczy 2002/23/1059). Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie NSA z dnia 28 maja 2004 r., FZ 93/04, niepubl.). Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo (wyrok NSA z dnia 22 maja 1997 r., SA/Sz 630/96). Brak winy w uchybieniu terminu można zatem przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć przy użyciu największego nawet wysiłku, i że nie można za winę poczytać niedopełnienie jakiegoś nadzwyczajnego wysiłku, np. zagrażającego jego zdrowiu lub życiu, albo narażającego ją na poważne straty (por. E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IV Warszawa 1970 r., str. 136). Akcentuje się również, że przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej należy wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (Kodeks postępowania cywilnego z Komentarzem, Warszawa 1989 r. t. I, str. 274), a do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która uniemożliwia wyręczenie przez inną osobę, powódź, pożar. Oceniając wniosek we wskazanym wyżej zakresie stwierdzić należy, iż nie zostały spełnione łącznie przesłanki wymienione w cytowanym art. 87 ustawy procesowej, stanowiące warunek formalny wniosku o przywrócenie terminu. Wnioskodawca bowiem nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu nie można uznać, że skarżący dołożył szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej, w sytuacji, gdy nie dbając o zachowanie ustawowego terminu do wniesienia skargi, pozostawił przesyłkę ze skargą w siedzibie spółki, w której toczył się remont, licząc, że pracownicy spółki nadadzą ją w terminie w urzędzie pocztowym. Zwłaszcza, że we wniosku skarżący nie wspomina, czy do zakresu obowiązków pracowników A należało nadawanie przesyłek prezesa zarządu spółki T. K. Ponadto wnioskujący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, jakoby w dniach od 15 do 18 kwietnia 2008 r. przebywał w delegacji służbowej. Strona bowiem – pomimo, że wśród załączników do pisma z dnia 19 kwietnia 2008 r. wymieniła odpis delegacji – nie załączyła wskazanego dokumentu do akt sprawy. Samo zaś twierdzenie skarżącego o przebywaniu poza miejscem zamieszkania/prowadzenia działalności gospodarczej, nie uprawdopodobadnia powyższej okoliczności w sposób wystarczający. Zdaniem Sądu zatem, okoliczności podniesione przez skarżącego można jedynie uznać za nieuwagę lub zaniedbanie po stronie wnioskującego, których nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. W konsekwencji Sąd uznał, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy nie została zrealizowana przesłanka określona w art. 87 § 2 upsa, od której zaistnienia uzależnione jest uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W związku z powyższym, zgodnie z art. 86 § 1 zd. 2 upsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.