I SA/Wr 592/08

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako członka zarządu spółki z o.o. za zobowiązanie dodatkowe tej spółki w podatku towarów i usług za grudzień 2001 r. postanawia: przyznać prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując na zatrzymanie prawa jazdy, zakaz wykonywania pewnych funkcji, szkodę komunikacyjną, sytuację finansową i zdrowotną, która stała się bardzo trudna od września 2008 r., ryzyko prowadzenia działalności naukowo-rozwojowej i na tę okoliczność zadłużenia w banku. Dodał, że powyższe okoliczności pozbawiły go stałego dochodu przez ostatnie półtora roku. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, posiada mieszkanie komunalne o powierzchni 69 m2 oraz lokal użytkowy w stanie wymagającym gruntownego remontu, który został przerwany we wrześniu 2008 r. Poza tym skarżący nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Dodał, że w 2009 r. przeszedł dwie operacje, w związku z czym był ponad 180 dnia na zwolnieniu, przy czym ZUS odmówił wypłacenia zasiłku. Wnioskodawca pracuje dla A sp. z o.o. za co nie otrzymuje stałego wynagrodzenia. Wypłaty są nieregularne – około 300 zł miesięcznie, które przeznacza wyżywienie i energię. Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów dotyczących stanu majątkowego i finansowego, skarżący podał, że zeznania podatkowego za 2008 r. nie złożył z przyczyn od niego niezależnych, o czym poinformował Urząd Skarbowy w W., nie otrzymuje żadnego wynagrodzenia od 1 września 2008 r, w związku z orzeczeniem Sądu Rejonowego w W. (którego kopia znajduje się w aktach sprawy), obecnie nie ponosi żadnych wydatków miesięcznych poza związanymi z wyżywieniem i środkami czystości – zalega z czynszem i opłatami za media w łącznej kwocie około 1.400 zł. Mieszka sam – żona mieszka z matką, którą się opiekuje. Nie otrzymuje żadnych wyciągów bankowych, nie posiada żadnych środków transportu. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wnioskodawca tę okoliczność wykazał, przy czym uwzględnione zostały nie tylko informacje udzielone w związku z obecnie rozpoznawanym wnioskiem, ale całość danych wynikających z kata sprawy. Okoliczności, na które skarżący powołuje się od 2008 r. należało ostatecznie uprawdopodobnione. Wynika z nich natomiast, że wnioskodawca nie ma stałego dochodu, który pozyskiwał z działalności spółki z o.o. A Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia 12 lutego 2008 r., T. K. został pozbawiony na okres pięciu lat prawa do prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej, reprezentanta lub pełnomocnika w spółce handlowej, przedsiębiorstwie państwowym, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszeniu. Jedyną możliwością zarobkowania obecnie jest zatem zatrudnienie na umowę o pracę lub praca dorywcza, z której – jak wynika z pism wnioskodawcy zawartych w aktach sprawy – pozyskuje on środki na utrzymanie. Ponadto ciąży na nim odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe wymienionej wyżej spółki, co również kształtuje jego sytuację majątkową. Mając zatem na uwadze powyższe, uznać należy, że ostatecznie skarżący wykazał, że pozyskanie środków na opłacenie kosztów sądowych pociągałoby za sobą uszczerbek dla jego koniecznego utrzymania. Dlatego też, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.