I SA/Wr 592/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej skarżącej A. H. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 592/15 odrzucającego skargę w sprawie ze skargi A. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2012 r. oraz zabezpieczenia na majątku postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2015 r. (sygn. akt I SA/Wr 592/15), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę A. H. na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem co do trybu zaskarżenia postanowienia, został skutecznie doręczony skarżącej w dniu 24 czerwca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - k. 31 akt sądowych). Pismem z dnia 20 lipca 2015 r. skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem tut. Sądu, sporządzoną osobiście skargę kasacyjną, w której wniosła także o ustanowienie adwokata z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. Jednocześnie skarżąca złożyła formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, którego braki formalne zostały uzupełnione przez skarżącą na wezwanie referendarza sądowego. Postanowieniem z dnia 12 października 2015 r. referendarz sądowy WSA we Wrocławiu odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego prawa pomocy. Wniosek ten nie został również uwzględniony przez tut. Sąd na skutek sprzeciwu od ww. orzeczenia referendarza sądowego (postanowienie Sądu z dnia 2 listopada 2015 r.). Z kolei zażalenie na ww. postanowienie Sądu zostało oddalone postanowieniem NSA z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt I FZ 537/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skargę kasacyjną wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 175 § 1 i 3 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego albo doradcę podatkowego. Wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez wymienione podmioty nie obowiązuje jednak, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem ustawowym lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W realiach niniejszej sprawy skarga kasacyjna od postanowienia Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. została sporządzona osobiście przez skarżącą. Podkreślenia przy tym wymaga, że Sąd doręczając skarżącej odpis ww. postanowienia wraz z uzasadnieniem pouczył o tym, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym albo doradcą podatkowym. Wskazał również, że niezachowanie tego wymogu spowoduje odrzucenie skargi kasacyjnej. Niewątpliwie więc skarżąca została prawidłowo pouczona o prawnych konsekwencjach niespełnienia owego warunku. Odnosząc się natomiast do złożonego wraz ze skargą kasacyjną wniosku o ustanowienie adwokata z urzędu, który nie został uwzględniony, wyjaśnić należy, że okoliczność ta nie wpływa na ocenę dopuszczalności sporządzonej osobiście przez skarżącą skargi kasacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest bowiem pogląd, że sporządzenie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt I OZ 902/13, publ: www.cbois.nsa.gov.pl). Mając zatem na względzie zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne Sąd stwierdza, że skarga kasacyjna została sporządzona przez podmiot nieuprawniony. Skarżąca nie należy bowiem do kręgu osób wymienionych w art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a., uprawnionych do sporządzenia rzeczonego środka odwoławczego. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 178 w związku z art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.