I SA/Wr 593/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędziowie Sędzia NSA Halina Betta, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 lipca 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi Z.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 3 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, stwierdziło, że odwołanie Z. P. ( dalej Skarżącego) od decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za lata 2005, 2006, 2007, 2008, 2009 i 2010 wniesione zostało z uchybieniem terminowi określonemu w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Kolegium wskazało, że w myśl art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji stronie. Zaskarżona decyzja Wójta Gminy D. z dnia [...] r. Nr [...] skutecznie została doręczona dnia 31 grudnia 2010r., (potwierdzenie odbioru z datą odbioru w dniu 31 grudnia 2010r. w aktach sprawy), wobec czego 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął dnia 14 stycznia 2010 roku. Odwołanie napisane w dniu 14 stycznia 2011r. złożone zostało osobiście w Kancelarii Ogólnej Urzędu Gminy D. w dniu 17 stycznia 2011r., a zatem po ustawowym terminie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący, podniósł, że nie dotrzymał terminu do wniesienia odwołania gdyż liczył, iż termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia roboczego a nie świątecznego. Stąd wynikło opóźnienie w złożeniu odwołania. Ponadto podniósł zarzuty odnoszące się do wymierzenia stronie podatku od środków transportowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi i wskazując, że w istocie podatnik przyznał, że odwołanie wniósł z uchybieniem terminowi do jego wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z niekwestionowanych przez stronę ustaleń faktycznych wynika, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji złożone zostało z uchybieniem terminu wynikającego z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Termin ten upłynął, bowiem w dniu 14 stycznia 2011r., a odwołanie wniesione zostało w dniu 17 stycznia 2011r. W takiej sytuacji organ odwoławczy zobowiązany był wydać na podstawie art. 228 Ordynacji podatkowej postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie terminowi jest, bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu, o czym przesądza sformułowanie art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej "organ stwierdza". Stwierdzenie uchybienia terminowi zobowiązuje organ do wydania postanowienia uniemożliwiającego rozpatrzenie odwołania, nawet, jeśli organ podjął już czynności wyjaśniające kwestie merytoryczne w sprawie. Uchybienie terminowi nie podlega żadnym ocenom ani stopniowaniu skali tego naruszenia. Nawet nieznaczne przekroczenie obowiązującego terminu i nawet z przyczyn niezależnych od strony stanowi jego uchybienie i obliguje organ odwoławczy do wydania postanowienia w tym zakresie. Przeświadczenie strony o tym, że termin do wniesienia odwołania liczy się od najbliższego dnia roboczego nie ma znaczenia przy ustalaniu, czy odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 223 § 1 pkt 1 podatkowej. Zgodnie z art. 12 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Po myśli tego przepisu, termin liczony w dniach, a takim terminem jest termin do wniesienia odwołania, zaczyna biec następnego dnia, po doręczeniu decyzji podatnikowi. Przepisy Ordynacji nie przewidują sytuacji, że bieg terminu rozpoczyna się od najbliższego dnia roboczego. Ordynacja podatkowa zawiera jedynie szczególne uregulowanie odnośnie końca terminu. Otóż art. 12 § 5 tej ustawy stanowi, że jeżeli przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Decyzja gminnego organu podatkowego została doręczona skarżącemu w piątek, 31 grudnia 2010r. Koniec terminu przypadł na 14 stycznia 2011r. W tej sytuacji argument dotyczący niewiedzy podatnika odnośnie wynikających z bezwzględnie obowiązujących przepisów terminów procesowych nie może mieć znaczenia dla oceny zachowania terminu do wniesienia odwołania. Okoliczności mające na celu usprawiedliwienie niedochowania terminu do wniesienia odwołania, jeśli mają charakter obiektywny i nie wynikają z niedbalstwa strony mogłyby mieć znacznie dla oceny wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Nie mogą być one jednak brane pod uwagę przy stwierdzeniu na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej obiektywnego faktu, jakim jest uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę