I SA/Wr 595/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków dor. pod. P. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące: XII 1999 r., I-IV, VI-XII 2000 r., VIII-X 2001 r., VI, VII, IX 2002 r. oraz III 2003 r. wraz z odsetkami oraz opłatą prolongacyjną postanawia: I. przyznać pełnomocnikowi dor. pod. P. J. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, w łącznej kwocie 590,40 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych, w tym 23% VAT; II. odmówić przyznania wynagrodzenia za wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r. skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Krajowej Izby Doradców Podatkowych, na pełnomocnika A. K. został wyznaczony dor. pod. P. J., który zastępował skarżącego przed tutejszym Sądem, a wynagrodzenie w tym zakresie zostało zasądzone w wyroku z dnia 21 sierpnia 2013 r. Następnie pełnomocnik wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną organu administracyjnego. Zgodnie z treścią protokołu rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym z dnia 24 marca 2016 r., pełnomocnik strony skarżącej nie stawił się będąc prawidłowo zawiadomionym. Wyrokiem z tego samego dnia, sygn. akt II FSK 186/14, NSA uchylił wyrok Sądu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Na rozprawę przed tutejszym Sądem w toku ponownego rozpoznania sprawy stawił się skarżący wraz z ww. pełnomocnikiem. Na wszystkich etapach postępowania pełnomocnik wnosił o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W postępowaniach przed Sądem I instancji oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawach w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego zależna jest od wartości przedmiotu zaskarżenia (pkt 1), w pozostałych sprawach wynosi 240 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja dotycząca odmowy przyznania ulgi podatkowej, zatem stawkę wynagrodzenia określa § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia i wynosi ona 240 zł. Zaznaczyć należy, że postępowanie w pierwszej instancji toczyło się dwukrotnie, przy czym wyrok, w którym tutejszy Sąd przyznał wynagrodzenie po raz pierwszy, zostały uchylony w całości. W związku z tym wnioskującemu pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie w kwocie podwojonej, to jest 480 zł, która podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług według stawki 23%, wynoszącą 110,40 zł – na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Jeśli chodzi o wynagrodzenie za wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną, to zauważyć należy, że przepisy ww. rozporządzenia nie przewidują wynagrodzenia za tę czynność. Brak też uregulowania tożsamego do tego, jakie zawierają rozporządzenia regulujące zasady wynagradzania adwokatów i radców prawnych, które daje podstawę przyznania wynagrodzenia za czynności nieprzewidziane w przepisach tych aktów według stawek za czynności zbliżone rodzajowo. Zatem wobec braku jakiejkolwiek podstawy prawnej, referendarz nie był uprawniony do przyznania kosztów udzielenia pomocy prawnej w tym zakresie. Wobec powyższego, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 powołanej ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.