I SA/Wr 597/10

Wrocław, dnia 23 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: pominąć czynności procesowe radcy prawnego R. B. W wyznaczonym przez Sąd terminie radca prawny R. B. nie złożył pełnomocnictwa do reprezentowania Dyrektora Izby Skarbowej we W.. Zgodnie z art. 44 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd dopuszczając tymczasowo osobę działającą bez pełnomocnictwa do podjęcia naglącej czynności, wyznacza jej równocześnie termin, w ciągu którego powinna ona takie pełnomocnictwo złożyć. W razie bezskutecznego upływu tego terminu sąd pomija czynności procesowe nieumocowanego pełnomocnika. Jak wynika z akt sprawy, na rozprawie w dniu 04 sierpnia 2010 r. radca prawny R. B. zobowiązał się do złożenia, w terminie trzech dni, odpowiedniego pełnomocnictwa Dyrektora Izby Skarbowej we W. do reprezentowania tego organu w sprawie, pod rygorem pominięcia skutków prawnych swojego działania. Wyznaczony termin upłynął bezskutecznie w dniu 09 sierpnia 2010 r. (poniedziałek). Radca prawny nie przedłożył w tym czasie pełnomocnictwa do akt sprawy. Za takie nie można uznać dokumentu złożonego do sprawy I SA/Wr 596/10. Należy bowiem wskazać, że w myśl art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik zobowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy dokument pełnomocnictwa. Oznacza to obowiązek złożenia odrębnego dokumentu w każdej sprawie, w której ten pełnomocnik występuje. Nie może przy tym mieć znaczenia fakt, że sprawy te zostały połączone do wspólnego rozpoznania. Ponadto pełnomocnictwo do działania w imieniu Dyrektora Izby Skarbowej we W., złożone do sprawy I SA/Wr 596/10, nie może zostać uznane za prawidłowe ze względów omówionych w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 23 sierpnia 2010 r. o tej samej sygnaturze. Mając powyższe na uwadze, orzeczono w oparciu o art. 44 § 2 p.p.s.a. jak na wstępie.