I SA/Wr 603/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 14 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za kwiecień, maj, czerwiec i lipiec 2009 r., luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2010r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2011 r. oraz styczeń 2012 r. postanawia: zmienić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2014 r., I SA/Wr 2251/13, i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji decyzję, skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że jednorazowa spłata określonego w decyzji zobowiązania w kwocie 335.653 zł wymagałaby wyzbycia się przez skarżącego znacznej części majątku lub zaciągnięcia na ten cel kredytu. Ze względu na określoną w decyzji zaległość podatkową żaden bank nie przyzna jednak skarżącemu pożyczki. Postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r., I SA/Wr 2251/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej. Zdaniem Sądu, skarżący ma możliwość uregulowania zobowiązania i nie dopuszczenia do jego przymusowej egzekucji, a tym samym negatywnych skutków z nią związanych. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2014 r. Sąd zawiesił postępowanie z uwagi na pytanie prejudycjalne skierowane do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2016 r. Sąd podjął zawieszone postępowanie z uwagi na wydanie orzeczenia przez Trybunał w dniu 2 czerwca 2016 r. W piśmie z dnia 20 czerwca 2016 r. skarżący ponownie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że od stycznia 2014 r., mimo trudnej sytuacji majątkowej, spłaca regularnie zaległości w kwotach możliwych do udźwignięcia. Zaznaczył, że organ podatkowy rozłożył mu przedmiotową zaległość na raty. Do dnia złożenia wniosku spłacił zaległość z zaskarżonej decyzji w kwocie 72.760 zł. Skarżący podał, że zawiadomieniami z dnia 6 czerwca 2014 r. organy podatkowe ustanowiły zastawy skarbowe na ruchomościach należących do podatnika, tym samym uniemożliwiając wymianę zużytego taboru na nowszy, co utrudnia prowadzenie działalności. W efekcie czego w ubiegłym roku firma skarżącego osiągnęła zysk na poziomie nieprzekraczającym 15.000 zł. Do wniosku skarżący załączył kserokopię księgi przychodów i rozchodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Artykuł 61 § 4 p.p.s.a. stanowi zaś, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W ponownym wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej skarżący wskazał, że organy podatkowe ustanowiły zastawy skarbowe na przedmiotach służących do prowadzenia firmy, co w efekcie utrudnia prowadzenie przez niego działalności gospodarczej. Podał, że zaległość podatkowa została rozłożona mu na raty przez organ podatkowy. W ocenie Sądu, podane przez skarżącego nowe okoliczności uzasadniają – na obecnym etapie sprawy – wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący znajduje się bowiem w trudnej sytuacji finansowej, co potwierdza rozłożenie zaległości podatkowej na raty oraz ustanowienie zastawu skarbowego. W opinii Sądu, wskazane okoliczności świadczą o niebezpieczeństwie utraty płynności finansowej przez skarżącego. Dalsze egzekwowanie od skarżącego przedmiotowej zaległości może bowiem doprowadzić do paraliżu działalności gospodarczej. W ocenie Sądu, ewentualne uwzględnienie skargi i związany z tym późniejszy zwrot wyegzekwowanych środków z oprocentowaniem, może nie usunąć negatywnych skutków wywołanych przez wykonanie spornej decyzji. Należy przy tym podkreślić, że zaskarżony akt opiewa na znaczną kwotę, co oznacza, że jego wykonanie może przynieść również negatywne skutki społeczne – poprzez utratę pracy – źródła utrzymania dla pracowników zatrudnionych w spółce i ich rodzin. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd – na podstawie art. 61 § 3 i § 4 p.p.s.a. – stwierdził, że należało zmienić postanowienie z dnia 10 marca 2014 r. i wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu.