I SA/Wr 604/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. na skutek wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I SA/Wr 604/08) postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z dnia [...] r., skarżący, zatrudniony na terenie Francji w ramach struktur wojskowych [...], poinformował Sąd o ustanowieniu pełnomocnika do doręczeń w kraju, wskazując dane personalne oraz adres osoby pod który należało wysyłać – kierowaną do strony- korespondencję sądową w sprawie. Pismem z dnia [...] r., doręczonym wskazanemu przez stronę pełnomocnikowi do doręczeń w kraju (A. B.), Sąd poinformował stronę o wyznaczonym na dzień [...] r. terminie rozprawy, jak również pouczył o zasadach doręczania stronom odpisów orzeczeń sądowych wydanych na rozprawie oraz ich uzasadnień. Na wyznaczonym terminie rozprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę strony w sprawie. Pismem z dnia [...] r. (prezentata Sądu) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie pisemnego uzasadnienia wyroku ogłoszonego na rozprawie w dniu [...] r., usprawiedliwiając uchybienie terminu do jego złożenia zatrudnieniem na terenie Francji. Wskazana okoliczność, uniemożliwiała, w ocenie wnioskodawcy, zachowanie ustawowego terminu 7 dni do zgłoszenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Wniosek strony o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia nie zasługiwał na uwzględnienie. Podstawę do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności przed wojewódzkim sądem administracyjnym stanowi przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej u.p.s.a.). Jak stanowi powołany przepis, Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie nastąpiło bez jej winy. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w dyspozycji art. 87 u.p.s.a. Mianowicie, należy wystąpić z wnioskiem w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, nadto, wraz z wnioskiem należy dokonać zaległej czynności. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd że zawarta w dyspozycji art. 86 § 1 u.p.s.a. przesłanka braku winy, warunkująca pozytywne rozpoznanie wniosku, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były przez niego nie do przewidzenia i nie do usunięcia. Kierunek wykładni sądowej tego przepisu wskazuje, że winę w rozumieniu powołanego przepisu wykluczają przeszkody, których wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć, ani im zapobiec. A contrario, negatywnej przesłanki zawinienia, która wyłącza możliwość przywrócenia uchybionego terminu należy upatrywać w zaniechaniu przez wnioskodawcę tym wszystkim czynnościom, które przy dołożeniu przez niego należytej staranności, zapobiegłyby konsekwencjom jakie ustawodawca wiąże z upływem terminów do dokonania określonych czynności procesowych. Poddając ocenie – w myśl powołanych kryteriów – okoliczności wskazane przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku Sąd uznał, iż argumentacja skarżącego nie usprawiedliwia uchybienia terminowi w sprawie, albowiem do bezskutecznego upływu tego terminu doszło na skutek okoliczności obciążających wnioskodawcę. Za okoliczność wyłączającą zawinienie w zrozumieniu art. 86 § 1 u.p.s.a. nie można bowiem uznać samego faktu zatrudnienia skarżącego poza granicami kraju. Fakt nieobecności skarżącego w kraju, nie pozbawiał go bowiem możliwości uzyskania informacji, zarówno co do daty zamknięcia rozprawy wyznaczonej na dzień [...] r., jak i wydanego na tej rozprawie rozstrzygnięcia, a w konsekwencji, możliwości złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który w przypadku wyroku oddalającego skargę sporządzany jest wyłącznie na wniosek. Należy podkreślić, iż jakkolwiek bezsporna pozostaje okoliczność pracy skarżącego zagranicą, to fakt ten nie może jednak stanowić podstawy do przywrócenia uchybionego terminu. Należy podnieść, że skarżący został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy, co nastąpiło poprzez doręczenia zawiadomienia o rozprawie ustanowionemu przez stronę w trybie art. 299 u.p.s.a. pełnomocnikowi do doręczeń w kraju. Doręczenie zawiadomienia o terminie rozprawy wraz pouczeniem o zasadach doręczania wyroków i sporządzania pisemnych uzasadnień wyroków do rąk wskazanego przez stronę pełnomocnika do doręczeń w kraju było równoznaczne w skutkach procesowych z doręczeniem stronie. W piśmie tym Sąd poinformował skarżącego o terminie rozprawy, wyznaczonej na dzień [...] r., jak również pouczył o zasadach doręczania odpisów orzeczeń sądowych wydanych na rozprawie oraz ich uzasadnień. Nieobecność skarżącego w dacie ogłoszenia wyroku w kraju (przy braku obowiązkowego udziału strony w rozprawie sądowej) nie wykluczała zatem w ocenie Sądu podjęcia przez wnioskodawcę aktów staranności w uzyskaniu wiedzy co do tego, czy na rozprawie w dniu [...] r. zostało wydane orzeczenie oraz jaka jest treść wyroku. Informacje o sposobie zakończenia sprawy skarżący mógł uzyskać telefonicznie w sekretariacie sądu, a wniosek o sporządzenie uzasadnienia nadać pocztą. Z powyższych względów obecność skarżącego w kraju nie była niezbędna by dokonać wskazanych czynności, a których dopełnienia należało oczekiwać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 86 § 1 u.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.