I SA/Wr 608/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca),, Sędziowie: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska,, Asesor WSA Tomasz Trybuszewski,, , po rozpoznaniu w Wydziale I, w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi: Z we W. w restrukturyzacji na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 24 maja 2024 r. nr 0201-IER.7010.15.2024.14 w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet podatku od towarów i usług za grudzień 2022 r. i luty 2023 r. postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić Stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w wysokości: 100,00 zł (sto złotych). Skarżący (Zarządca masy sanacyjnej P. Sp. z o.o. zs. we W. w restrukturyzacji) wniósł pismem z 5 lipca 2024 r. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z 24 maja 2024 r. nr 0201-IER.7010.15.2024.14 w przedmiocie wskazanym w sentencji niniejszego postanowienia. W odpowiedzi na skargę DIAS (Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu) wnosząc o oddalenie skargi poinformował, że stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia w oparciu o przesłankę z art. 247 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.). W przekazanych Sądowi aktach administracyjnych znajduje się postanowienie DIAS z 24 czerwca 2024 r. nr 0201-IER.7010.15.2024.20 stwierdzające nieważność postanowienia DIAS z 24 maja 2024 r. nr 0201-IER.7010.15.2024.14 w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet podatku od towarów i usług za grudzień 2022 r. i luty 2023 r. wraz z dowodem doręczenia Skarżącemu. W odpowiedzi na wezwanie Sądu DKIS w piśmie z 9 grudnia 2024 r. poinformował, że postanowienie z 24 czerwca 2024 r. jest ostateczne i prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm.) – w skrócie jako p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z "innych przyczyn". Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" ma miejsce, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna, nastąpi brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkujący tym, że nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Taka sytuacja ma miejsce m.in. gdy przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia, a więc zaskarżony akt zostanie pobawiony bytu prawnego w nadzwyczajny trybie (postępowaniu). Przy czym zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego musi zaistnieć dopiero w toku tego postępowania, albowiem jego zaistnienie przed datą wniesienia skargi powinno skutkować jej odrzuceniem (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 10 czerwca 2024 r. o sygn. akt II SA/Kr 190/24 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpatrywanej sprawie skarga na postanowienia DIAS z 24 maja 2024 r. o nr 0201-IER.7010.15.2024.14 została wniesiona 5 lipca 2024 r., natomiast postanowienie DIAS z 24 czerwca 2024 r. nr 0201-IER.7010.15.2024.20 stwierdzające nieważność zaskarżonego postanowienia z 24 maja 2024 r. zostało doręczone Skarżącemu (weszło do obrotu prawnego) już po wniesieniu skargi, bo 9 lipca 2024 r. Poprzez ostateczne postanowienie z 24 czerwca 2024 r. DIAS wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżony akt z dnia 24.05.2024 r. - stwierdzając jego nieważność, co spowodowało brak możliwości dalszego procedowania przez Sąd skargi, albowiem brak przedmiotu zaskarżenia uniemożliwia jej rozpoznanie. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji. O zwrocie wpisu od skargi w wysokości 100,00 zł orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w pkt II sentencji.