I SA/Wr 610/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi T. D. na działanie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w przedmiocie prowadzenia postępowania podatkowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 28.04.2016 r. T. D. wniósł skargę "na postępowanie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W.", w której zarzucił m.in. że w jego sprawach wydawane są sprzeczne ze sobą decyzje, albowiem na jedne służy mu odwołanie do sądu administracyjnego, a na inne nie. Pozostałe zarzuty skargi odnoszą się m.in. do tego, że urząd skarbowy jest winien skarżącemu zwrot podatku VAT za lata 2012-2015, na co skarżący nie może liczyć wobec działań organu skarbowego, które kwestionuje. Z oznaczenia skargi (gdzie wskazano na numery: [...], [...], [...] i [...]), dołączonych do skargi kserokopii pism Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 24.03.2016 r., a także z akt administracyjnych sprawy wynika, że przedmiotem skargi są pisma Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 24 marca 2016 r., skierowane do Dyrektora Izby Skarbowej we W. na podstawie których Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. przekazał organowi odwoławczemu odwołania jakie skarżący w wniósł od decyzji z dnia [...].02.2016 r. wydanych w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych wraz z wnioskiem o utrzymanie w mocy zaskarżonych decyzji. Z akt sprawy wynika, że pisma Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., opatrzone numerami: [...] oraz [...] dotyczyły odwołań T. D. od decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych odpowiednio za rok 2010 i 2011 r., a pisma o numerach: [...] oraz [...] dotyczyły odwołań od podatku od towarów i usług odpowiednio – za luty, marzec i maj 2010 r. oraz za wrzesień, listopad i grudzień 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniesiona przez skarżącego skarga na postępowanie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. w sprawach pism z dnia 24.03.2016 r. o numerach - [...], [...], [...] i [...] podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega samodzielnej kontroli tego sądu. Spełnienie tej przesłanki należy oceniać w odesłaniu do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie – "p.p.s.a.") Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Nadto, według § 3 art. 3 p.p.s.a. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Mając na uwadze treść powołanego przepisu art. 3 p.p.s.a. należy stwierdzić, że kwestionowane przez stronę (w ramach ogólnie podniesionego zarzutu "na postępowanie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W.") pisma tego organu z dnia 24.03.2016 r. o numerach podanych nie stanowią aktów ani czynności tego rodzaju jak te w wskazane w treści art. 3 p.p.s.a. W szczególności, nie można uznać ich za decyzje, postanowienia, ani inne wskazane w tym przepisie akty z zakresu indywidualnych praw i obowiązków. Ich charakter, a przede wszystkim celowość wydania należy postrzegać, zgodnie z powołaną w nich podstawą prawną, przez pryzmat art. 227 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej w skrócie – "O.p.") i wyznaczonych tą regulacją obowiązków jakie spoczywają na organie podatkowym pierwszej instancji w związku z wniesieniem przez podatnika odwołania od jego decyzji. Jak wynika z treści tego przepisu, wniesienie odwołania stwarza po stronie organu podatkowego pierwszej instancji dwojakiego rodzaju obowiązki. Po pierwsze, organ podatkowy pierwszej instancji obowiązany jest przekazać to odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu bez zbędnej zwłoki (chyba że w tym terminie wyda decyzję na podstawie art. 226). Po drugie, przekazując sprawę organ podatkowy obowiązany jest ustosunkować się do przedstawionych zarzutów i poinformować stronę o sposobie ustosunkowania się do nich. Wymaga wyjaśnienia, że wynikający z treści art. 227 O.p. obowiązek ustosunkowania się przez organ podatkowy pierwszej instancji do przedstawionych przez podatnika zarzutów, nie stanowi (przeciwnie do decyzji) władczego rozstrzygnięcia tego organu o prawach i obowiązkach podatnika, w szczególności nie przesądza o sposobie oceny zarzutów odwołania przez organ odwoławczy. Z uwagi na powyższe, nie należy, jak to czyni skarżący, utożsamiać stanowiska organu podatkowego wyrażonego w trybie art. 227 O.p. z wydaniem decyzji, czy też innym władczym rozstrzygnięciem w jego indywidualnej sprawie. Na tego rodzaju działanie, wbrew zarzutom skargi, nie przysługuje również środek zaskarżenia do sądu administracyjnego, albowiem sądowa kontrola działań organu podatkowego pierwszej instancji dokonywana jest w ramach ogólnej kontroli prawidłowość postępowania podatkowego w konkretnej sprawie, zainicjowanej wniesieniem skargi na decyzję ostateczną, tj. wydaną przez organ drugiej instancji. W nawiązaniu do pozostałej argumentacji skargi należy dodać, że właściwą drogą do zgłoszenia zarzutów jakie strona kieruje pod adresem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. jest tryb odwoławczy od decyzji tego organu jakie zostały wydane w sprawach podatku dochodowego od osób fizycznych oraz w sprawach z zakresu podatku od towarów i usług, oraz ewentualnie, skarga do sądu administracyjnego na decyzje drugoinstancyjne w tych sprawach. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) p.p.s.a. odrzucił skargę w sprawie jako odnoszącą się do czynności, które nie mogą podlegać samodzielnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.