I SA/Wr 618/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 10 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia I. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu; II. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej we W. na rzecz skarżącej R. B. kwotę 142 zł ( słownie: sto czterdzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego W dniu [...] na posiedzeniu mediacyjnym przeprowadzonym przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu organ podatkowy II instancji zobowiązał się do uchylenia decyzji organu podatkowego I instancji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Realizacja ustaleń mediacji znalazła wyraz w nadesłanym w dniu 22 czerwca 2007 r. orzeczeniu Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...], doręczonym skarżącej w dniu [...]. Decyzja ta nie została przez stronę zaskarżona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 117 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu mediacyjnym, organ uchyla lub zmienia zaskarżony akt albo wykonuje lub podejmuje inną czynność stosownie do okoliczności sprawy w zakresie swojej właściwości i kompetencji. Z kolei stosownie do art. 118 § 2 p.p.s.a. jeżeli skarga na akt lub czynność wydane lub podjęte na podstawie ustaleń, o których mowa w art. 117 § 1, nie zostanie wniesiona albo skarga ta zostanie oddalona, sąd umarza postępowanie w sprawie, w której przeprowadzono postępowanie mediacyjne. Aktualny stan sprawy, który powstał na skutek wydania orzeczenia zgodnego z ustaleniami poczynionymi między stronami na posiedzeniu mediacyjnym w dniu [...], czyli uchylenia przez Dyrektora Izby Celnej we W. zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ podatkowy I instancji, od którego strona nie wniosła skargi, pozwala przyjąć, iż zgodnie z powołanym przepisem art. 118 § 2 p.p.s.a zaistniały przesłanki obligujące Sąd do umorzenia postępowania. W toku postępowania mediacyjnego skarżąca złożyła wniosek o zwrot kosztów postępowania obejmującego wpis od skargi oraz zwrot kosztów dojazdu Umorzenie postępowania przed rozprawą, na mocy art. 201 § 2 w zw. z art. 205 p.p.s.a. uprawniało Sąd do zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego zgodnie z powołanym wyżej przepisem. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie, przy czym suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego. Odszkodowanie za utracony zarobek oraz zwrot kosztów dojazdu przysługuje stronie wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu ( art. 2 i 3 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. nr 49, poz. 445 ze zm.) Za koszty podróży uznaje się koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem itp.) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka – koszty przejazdu najtańszymi z dostępnych środków lokomocji.( art. 4 dekretu) W rozpoznawanej sprawie do kosztów postępowania należało zaliczyć: uiszczony przez skarżącą wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł oraz koszt przejazdu skarżącej do Sądu i z powrotem (trasa Z. – W. G. – Z. ) w kwocie 42 zł . Mając powyższe na uwadze orzeczono jak na wstępie.