I SA/Wr 62/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Lidia Błystak po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi G.D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. Skargę na oznaczone wyżej postanowienie G.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego listem nadanym w dniu 20 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego Urzędu Pocztowego "[...]"). Ze znajdującego się w aktach sprawy (k. 12 akt administracyjnych) zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego postanowienia wynika, iż przy pierwszej próbie jego doręczenia w dniu 4 listopada 2011 r. osoba doręczająca nie zastała adresata, przesyłkę organu podatkowego pozostawiono w Urzędzie Pocztowym na okres 14 dni, natomiast stosowne zawiadomienie (awizo) pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 14 listopada 2011 r. W dniu 22 listopada 2011 r. przesyłka zawierająca postanowienie, które stanowi przedmiot skargi, została wydana w Urzędzie Pocztowym pełnoletniemu domownikowi skarżącego (żonie). W skardze oraz w odpowiedzi na skargę strony wskazały jako datę doręczenia adresatowi zaskarżonego postanowienia dzień 22 listopada 2011 r. W dniu 14 marca 2013 r. skarżący uiścił na rachunek bankowy Sądu kwotę 100 zł tytułem wpisu sądowego od złożonego środka zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 150 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowa (tekst jednolity w Dz. U. z 2005 r. nr 8 poz. 60 ze zm. – dalej powoływana jako Ordynacja podatkowa) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, a powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a Ordynacji podatkowej). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej) Z przywołanego uregulowania Ordynacji podatkowej, która ma zastosowanie do doręczeń pism organów podatkowych, w tym postanowień wydanych przez te organy, wynika, że w przypadku niemożności dokonania takiego doręczenia adresatowi postanowienia (art. 148 Ordynacji podatkowej) ani pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu adresata (art. 149 Ordynacji podatkowej) przesyłkę podlegającą doręczeniu pozostawia się w Urzędzie Pocztowym na okres 14 dni, o czym informuje się adresata pozostawiając w oddawczej skrzynce pocztowej zawiadomienie. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie siedmiu dni od dnia podjęcia próby doręczenia dokonywane jest drugie zawiadomienie o pozostawaniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym. W przypadku niepodjęcia pisma (przesyłki) jego doręczenie uważa się za dokonane z upływem 14 dni od dnia podjęcia próby doręczenia. Mając na uwadze, że podejmując pierwszej próby doręczenia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 4 listopada 2011 r. osoba doręczająca pozostawiła stosowne zawiadomienie w oddawczej skrzynce G.D. i powtórzyła to zawiadomienie po upływie 7 dni od pierwszego zawiadomienia, w sprawie należało stwierdzić, że dochowane zostały warunki doręczenia pisma określone w art. 150 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji w sprawie doszło do doręczenia postanowienia na zasadzie fikcji przewidzianej w § 2 art. 150 Ordynacji podatkowej, z upływem dnia 18 listopada 2011 r., tj. czternastego dnia pozostawania pisma w Urzędzie Pocztowym po nieudanej próbie doręczenia w sposób określony w art. 148 i 149 Ordynacji podatkowej. W rezultacie wystąpienia skutku doręczenia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 18 listopada 2011 r. za nieistotne z punktu widzenia procesowego trzeba uznać na obecnym etapie postępowania wydanie przesyłki zawierającej ten akt dorosłemu domownikowi jego adresata w dniu późniejszym (22 listopada 2011 r.). Wydanie to, ani żadne inne działanie pracowników Poczty Polskiej ani też adresata przesyłki nie skierowane na podważenie zachowania trybu doręczenia postanowienia w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, nie jest w stanie zniweczyć skutku prawnego doręczenia, który wystąpił w sprawie z upływem dnia 18 listopada 2011 r. W tym miejscu wypada zaznaczyć, że wskazanie przez stronę skarżącą oraz organ administracji dnia 22 listopada 2011 r. jako daty doręczenia zaskarżonego postanowienia jest nieprawidłowe, gdyż nie uwzględnia wiążącego organy podatkowe oraz strony postępowania podatkowego unormowania wynikającego z art. 150 Ordynacji podatkowej. Skutek wniesienia przez G.D. skargi na doręczone mu na zasadzie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 18 listopada 2011 r. postanowienie do Sądu w dniu 20 grudnia 2011 r. ocenie podlegało na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Stosownie do art. 53 tej ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, iż postanowienie stanowiące przedmiot zaskarżenia, doręczono stronie skarżącej w dniu 18 listopada 2011 r. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 83 § 1 i 2 tej ustawy procesowej terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, to jest regulacji zawartej w art. 110 -115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), przy czym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Po myśli przepisu art. 111 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, natomiast jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Zatem termin do wniesienia środka zaskarżenia rozpoczynał w sprawie bieg w dniu 19 listopada 2011 r. i kończył się z upływem dnia 18 grudnia 2011 r., który przypadał w niedzielę - dzień ustawowo wolny od pracy. Za ostatni dzień terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy więc przyjąć dzień 19 grudnia 2011 r. Tymczasem skarga G.D. na wyżej wskazane rozstrzygnięcie została wniesiona przez stronę – stosownie do powyższych ustaleń - w dniu 20 grudnia 2011 r., tj. dzień po upływie ustawowo zakreślonego terminu. Wskutek tych ustaleń, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wedle którego Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, oraz art. 58 § 3 tej samej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w pkt I. sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi z powodu jej wniesienia po terminie. Na marginesie winno się wskazać, że działanie strony skarżącej w zaufaniu do działania Poczty Polskiej, tzw. operatora publicznego, skutkujące błędnym przyjęciem za datę doręczenia podlegającego zaskarżeniu postanowienia dnia jego wydania w placówce pocztowej, stanowić może podstawę wniosku strony skarżącej o przywrócenie uchybionego, na skutek takiego przyjęcia, terminu do wniesienia skargi. Orzeczenie zawarte w pkt II. sentencji znajduje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1) i § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.