I SA/Wr 62/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w treści skargi wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że egzekucja z majątku skarżącego wiązałaby się z koniecznością likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej, a co za tym idzie zwolnień pracowników, zwrotów kosztów niezakończonych programów dotowanych przez Unię Europejską oraz powodowała problemy w życiu prywatnym. Żona podatnika nie pracuje i dochody z działalności gospodarczej stanowią jedyne źródło utrzymania rodziny. We wniosku podano nadto, że skarżący prowadzi działalność w branży naprawy elektroniki komputerowej i przemysłowej nieprzerwanie od 1996 roku. Obecnie zatrudnia dwóch pracowników. Marka skarżącego jest rozpoznawalna jako bardzo rzetelna. Zarówno na różnego rodzaju portalach opiniotwórczych i forach internetowych skarżący posiada pozytywne oceny oraz certyfikat "Wzorowy Fachowiec". Znak towarowy przedsiębiorstwa skarżącego jest zastrzeżony w Urzędzie Patentowym RP. Skarżący posiada Międzynarodowe Certyfikaty IPC, jak i wewnętrzne SEP wydawane przez Stowarzyszenie Elektryków Polskich. Skarżący otrzymał kilka dotacji unijnych na zakup sprzętu, dwie dotacje z urzędu pracy na stworzenie nowych miejsc pracy oraz najważniejszą z programu PHARE 2002 na stworzenie innowacyjnego serwisu sprzętu komputerowego. Od ponad siedmiu lat współpracuje z Politechniką W. Wspólnie zrealizowanych zostało już kilka programów unijnych dotyczących poprawy jakości usług oraz montażu układów scalonych w technologii BGA. Obecnie z uwagi na znakomite rezultaty badań z Politechniką W. został przedłużony finansowany przez Unię Europejską program "Mocart". Kwota wynikająca z decyzji określających za lata 2008-2011 oznaczałoby konieczność dopłaty: za rok 2008 r. kwoty ponad 180.000,00 zł, za rok 2009 kwoty ponad 200.000,00 tys. zł, za rok 2010 kwoty ponad 370.000,00 zł, zaś za rok 2011 r. kwoty ponad 60.000,00 zł. Wykonanie tego zobowiązania spowodowałoby wyżej wskazane skutki, których nie są możliwe do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z brzmienia przytoczonej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia stronie skarżącej niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. Chodzi o takie sytuacje, w których nie będzie możliwe późniejsze wynagrodzenie powstałej szkody przez zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie jest władny do przeprowadzenia jego merytorycznej oceny. Zaskarżona decyzja bowiem korzysta z domniemania zgodności z prawem aż do momentu jej uchylenia. Dodać trzeba, że instytucja przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu, w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających żądanie wniosku, które nadto powinny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, wskazane zdarzenia winny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. W ocenie Sądu, wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje w tym kontekście na uwzględnienie. Strona, motywując przedmiotowy wniosek, odwołuje się do ogólnikowych twierdzeń, użytych w regulacji prawnej, a mianowicie, że konieczność zapłaty podatku stwarza dla strony niebezpieczeństwo może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Jedynym dodatkowym uzasadnieniem wniosku jest, że egzekucja kwoty zobowiązania może spowodować likwidację prowadzonej działalności gospodarczej. Taka argumentacja, zdaniem Sądu, nie może być jednak oceniona za wystarczającą do uwzględnienia wniosku. Nie została bowiem poparta żadnymi konkretnymi danymi, z których wynikałaby zła kondycja finansowa przedsiębiorstwa skarżącego. Do wniosku nie załączono także dokumentów źródłowych, obrazujących skalę oraz kondycję działalności skarżącego. Wobec braku w rozpoznawanym wniosku uzasadnienia w tym zakresie, poza powołaniem się na trudne do odwrócenia skutki wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, badaniu przez Sąd podlegały akta sprawy, w których również nie sposób jednak dopatrzeć się uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym nie było podstaw do uznania, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jaki został złożony w sprawie, zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, na podstawie wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.