I SA/Wr 62/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres, Sędzia WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: starszy specjalista Agnieszka Dąbrowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 14 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi H Sp. z o.o. zs. w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 grudnia 2025 r. nr 0112-KDIL1-3.4012.774.2025.1.KK w przedmiocie podatku od towarów i usług, oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi H. sp. z o.o. (dalej: strona, skarżąca, spółka, wnioskodawca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ) z 10 grudnia 2025 r., nr 0112-KDIL1-3.4012.774.2025.1.KK w przedmiocie podatku od towarów i usług. We wniosku o interpretację indywidualną wskazano, że wnioskodawca jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzącym działalność w branży [...]. Działalność Wnioskodawcy obejmuje wyłącznie czynności opodatkowane VAT. Ze względu na brak lokali gastronomicznych w pobliżu zakładu Wnioskodawcy, na terenie zakładu uruchomiona została stołówka pracownicza, której celem jest zapewnienie pracownikom oraz osobom zatrudnionym na podstawie umów cywilnoprawnych (dalej łącznie: pracownicy) obiadów spożywanych w przerwach w pracy. Wskazano, że Wnioskodawca nie jest zobligowany do świadczenia pracownikom posiłków przepisami prawa pracy jak również przepisami BHP. Wnioskodawca wyjaśnił, że finansowanie posiłków stanowi wprawdzie działanie dobrowolne, podyktowane chęcią lepszego zorganizowania pracy oraz zminimalizowania czasu, jaki dotychczas przeznaczany był przez pracowników na spożywanie posiłków, jednak brak finansowania posiłków może nie przynieść planowanego przez Wnioskodawcę rezultatu w postaci spożywania przez pracowników posiłków na stołówce pracowniczej i zakładanych przez Wnioskodawcę celów. Wyjaśniono, że odległość od zakładu spółki do najbliższego lokalu lub sklepu, w którym możliwe jest nabycie posiłku wynosi ok. 2-2,5 km. Pracownicy pracują w systemie zmianowym na trzech zmianach: I poranna, II popołudniowa, III nocna. Pracownicy na produkcji mają ustalone przerwy o stałych godzinach, w których mogą spożywać posiłek. Pracownicy biurowi mają większą elastyczności w przerwie w pracy, ale w zakresie posiłków mają ustalone stałe godziny, o których mogą je spożywać w stołówce. Stołówka jest miejscem wyznaczonym do spożywania posiłków przez pracowników w zakładzie spółki. Pracownicy mają ograniczony wybór jaki posiłek spożyją danego dnia do czterech różnych dań dostępnych w menu dnia. Wszystkie powyższe względy motywowały spółkę do uruchomieniu stołówki. Uruchomienie stołówki pozwoliło na ograniczenie braku dostępności pracowników, w związku z ewentualną potrzebą oddalenia się od zakładu Spółki (ok. 2-2,5 km) w celu nabycia posiłku danego dnia, lepszą organizację pracy w związku ze spożywaniem przez pracowników posiłków o stałych godzinach, w wyznaczonym przez pracodawcę miejscu, poprawę wydajności pracowników, bo pracownik, który spożywa w trakcie dnia pełnowartościowy posiłek zapewniany w stołówce może być bardziej skupiony na obowiązkach pracowniczych (nie rozprasza go ewentualny głód), poprawę konkurencyjności wnioskodawcy na rynku pracy ze względu na wyróżniające się na lokalnym rynku pracy zaplecze socjalne (poprawa konkurencyjności o najlepszych pracowników dostępnych na rynku). Podkreślono, że pracownicy nie mają pełnej dowolności co do czasu spożywania posiłku w stołówce, bo ramy czasowe określa pracodawca. Pracownicy nie mają dowolności co do miejsca spożywania posiłku, bo pracodawca określa, że spożycie posiłku powinno być realizowane na stołówce. Pracownicy nie mają pełnego wyboru rodzaju spożywanego posiłku, tj. każdego dnia są dostępne cztery różne posiłki, aby zapewnić poprawę organizacji pracy – ograniczona liczba dostępnych posiłków danego dnia pozwala na ich szybkie przygotowanie, wydanie i powrót pracowników do pracy (w odróżnieniu od posiłków serwowanych w restauracji, gdzie na przygotowanie dania z szerokiej karty należy czekać dłużej). Dodatkowo należy wskazać, że w przypadku braku organizacji stołówki wnioskodawca i tak musiałby zorganizować pracownikom kuchnię w zapleczu socjalnym, co jednak nie przyczyniłoby się do osiągnięcia zakładanych przez spółkę celów (m.in. poprawa organizacji pracy). Zgodnie z modelem funkcjonowania stołówki spółka nabywa od zewnętrznej firmy usługi cateringowe i organizacji stołówki polegające na dowiezieniu gotowych posiłków do stołówki oraz wydawaniu ich pracownikom. Za usługi cateringowe spółka otrzymuje od usługodawcy fakturę opiewającą na część ceny obiadów dla pracowników, pozostała część ceny obciąża pracowników – sprzedaż rejestrowana jest przez firmę cateringową na kasie rejestrującej, a w momencie odbioru posiłku pracownikom wydawane są im paragony fiskalne. Korzystanie z obiadów odbywa się w ustalonych godzinach w trakcie dnia pracy. Zakup usług cateringowych jest finansowany ze środków obrotowych spółki. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1. Czy w związku z nabywaniem usług cateringu na rzecz Pracowników opisanym w stanie faktycznym, przy założeniu, że Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu tych usług, Spółka jest zobowiązana naliczyć podatek VAT należny? 2. Czy Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych opisanych w stanie faktycznym? 3. W przypadku uznania, że Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych opisanych w stanie faktycznym, czy Spółka jest zobowiązana naliczyć podatek VAT należny w związku z nabywaniem usług cateringu na rzecz Pracowników? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie spółka wyjaśniła, że w jej ocenie: 1. W związku z nabywaniem usług cateringu na rzecz pracowników w opisanym stanie faktycznym, przy założeniu, że spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu tych usług, spółka nie jest zobowiązana do naliczenia podatku VAT należnego. 2. Spółce przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych opisanych w stanie faktycznym. 3. W przypadku uznania, że spółce nie przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych opisanych w stanie faktycznym, spółka nie jest zobowiązana do naliczenia podatku VAT należnego w związku z nabywaniem usług cateringu na rzecz pracowników. Wskazaną na wstępie interpretacją indywidulaną organ stwierdził, że w świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego jest: 1. nieprawidłowe w zakresie braku obowiązku naliczenia podatku VAT należnego przy założeniu, że Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych, 2. nieprawidłowe w zakresie prawa do odliczenia VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych, 3. prawidłowe w zakresie braku obowiązku naliczenia podatku VAT należnego przy założeniu, że Wnioskodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupu usług cateringowych. Od powyższej interpretacji indywidualnej spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, występując o uchylenie w całości interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14b § 1 i art. 14c § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r., poz. 111, ze zm.; dalej: o.p.), oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h o.p. poprzez uchylenie się od przedstawienia wyczerpującego uzasadnienia i oceny prawnej stanowiska Spółki, sformułowanych we wniosku, oraz poprzez brak odniesienia się do indywidualnego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, w szczególności poprzez: – brak odniesienia się do przedstawionej we wniosku okoliczności, że uruchomienie stołówki miało miejsce ze względu na brak lokali gastronomicznych w pobliżu zakładu skarżącej oraz do argumentacji skarżącej uzasadniającej dlaczego ta okoliczność ma jej zdaniem znaczenie; – brak odniesienia się do argumentów skarżącej, że nabywanie usług cateringowych, o których mowa we wniosku, jest związane z generowaniem obrotu opodatkowanego VAT po stronie spółki przez jej pracowników i zleceniobiorców i nie następuje na cele osobiste pracowników; 2. dopuszczenie się błędnej wykładni przepisu prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2025 r., poz. 775 ze zm., dalej ustawy o VAT) poprzez uznanie, że uruchomienie stołówki pracowniczej ma na celu zaspokojenie potrzeb prywatnych pracowników i zleceniobiorców, a zatem nie ma związku ze sprzedażą opodatkowaną skarżącej, w konsekwencji czego skarżącej nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup usług cateringowych opisanych we wniosku, podczas gdy główną korzyść z wskazanych usług cateringowych uzyskuje skarżąca, oraz usługi te są związane z całokształtem funkcjonowania przedsiębiorstwa i przyczyniają się do generowania działalności opodatkowanej VAT przez skarżącą, w związku z czym podatek naliczony od zakupu usług tego rodzaju stanowi podatek podlegający odliczeniu; 3. niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, polegającą na uznaniu, że przy założeniu posiadania prawa do odliczenia podatku naliczonego od zakupionych usług cateringowych wskazanych we wniosku, z zakupionych usług cateringowych zasadniczą korzyść odnoszą pracownicy i zleceniobiorcy, a zatem usługi są świadczone na ich osobiste cele, w konsekwencji czego usługi te podlegają opodatkowaniu na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, podczas gdy w przypadku opisanych usług cateringowych główną korzyść uzyskuje spółka, a zatem świadczenie usług następuje na cele działalności gospodarczej spółki i usługi te nie podlegają opodatkowaniu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że - zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267, ze zm.) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla interpretację w całości albo w części, jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Odnosząc się w pierwsze kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd wskazuje, po następuje: Zgodnie z art. 14c O.p., interpretacja indywidualna powinna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Trzeci element interpretacji, to pouczenie o prawie wniesienia skargi (§ 3). Zasadniczym zatem elementem interpretacji indywidualnej jest wyrażenie oceny, co do stanowiska wnioskodawcy, zaprezentowanego we wniosku. W ocenie Sądu, prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej winno zawierać przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko (wraz z podaniem ich treści), wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego znamion, istotnych dla zakresu stosowania powołanych przepisów. Zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznacza też treść zadanego przez wnioskodawcę pytania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że organ przytoczył w niej stan faktyczny przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przez skarżącą. Do tego stanu faktycznego organ odniósł się dokonując interpretacji przepisów prawa materialnego. Z treści interpretacji nie wynika, by organ, dokonując interpretacji przepisów, pominął istotne elementy stanu faktycznego, uzupełnił stan faktyczny o elementy nie wynikające z wniosku albo zmodyfikował stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę. Ponadto organ dokonał wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego z uwzględnieniem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odnoszącego się do spornego zagadnienia. Końcowo należy zauważyć, że z przedstawionego w zaskarżonej interpretacji uzasadnienia wynika jednoznacznie, dlaczego stanowisko wnioskodawcy zostało uznane za nieprawidłowe oraz dlaczego i w jakim zakresie zostało uznane za prawidłowe. W ocenie Sądu, zaskarżona interpretacja spełnia wszelkie wymogi określone w art. 14c § 1 i § 2 o.p., gdyż na podstawie prawidłowo przyjętego przez organ opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, dokonano negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, wskazano prawidłowe stanowisko wraz z pełnym uzasadnieniem prawnym realizującym zasadę wynikającą z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h o.p., tj. prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Przechodząc do zasadniczej części motywów rozstrzygnięcia, to wskazać trzeba, że w skarżonej interpretacji DKIS prawidłowo wyjaśnił, że decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia podatku naliczonego ma zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi. Słusznie również wskazał, że związek ten może mieć charakter bezpośredni lub pośredni. W świetle przedstawionego we wniosku stanu sprawy, organ takiego związku pomiędzy zakupionymi usługami a sprzedażą opodatkowaną nie dostrzegł. Słusznie przy tym odwołał się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 11 grudnia 2008 r., Danfoss and Astra Zeneca, C-371/07, EU:C:2008:711 Trybunał stwierdził, że co do zasady wydawanie pracownikom nieodpłatnych posiłków, służy zaspokojeniu ich prywatnych potrzeb w rozumieniu art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG–Dz. Urz. UE z dnia 13 czerwca 1977 r. Nr L 145, s. 1; dalej VI dyrektywa). Wydawanie posiłków pracownikom ma co do zasady na celu zaspokojenie potrzeb prywatnych i należy do sfery wyboru pracownika, w której pracodawca nie interweniuje. Wynika z tego, że w zwykłych okolicznościach świadczenie usług polegających na nieodpłatnym wydawaniu posiłków pracownikom zaspokaja prywatne ich potrzeby (pkt. 57). Natomiast w szczególnych okolicznościach potrzeby danego przedsiębiorstwa mogą wymagać, by sam pracodawca zapewniał posiłki pracownikom (pkt 59). W kolejnym powołanym przez DKIS wyroku z 16 października 1997 r., Julius Fillibeck Söhne GmbH & Co. KG, C-258/95, EU:C:1997:491 – który nie odnosi się do analizowanego zagadnienia wprost, ale wskazuje na kierunki właściwej wykładni analizowanych rozwiązań prawnych - Trybunał Sprawiedliwości doszedł do wniosku, że co do zasady, pracodawca, organizując dla pracowników dojazd do zakładu, świadczy nieodpłatną usługę na ich prywatny użytek. Pracodawca w normalnych warunkach nie ma obowiązku zapewnienia pracownikom dojazdu do miejsca pracy, a to w jaki sposób pracownik dostanie się do pracy jest jego indywidualną sprawą (pkt 72 i 28). Wskazał TSUE, że w pewnych okolicznościach wymogi przedsiębiorstwa mogą powodować konieczność zapewnienia przez pracodawcę transportu pracowników między ich miejscem zamieszkania a miejscem pracy (pkt 29). TSUE wskazał, że należy jednak zauważyć, że w pewnych okolicznościach wymagania związane z działalnością firmy mogą sprawić, że pracodawca będzie musiał zapewnić pracownikom transport między miejscem zamieszkania a miejscem pracy. Fakt, że tylko pracodawca jest w stanie zapewnić odpowiedni transport lub że miejsce pracy nie zawsze jest takie samo, lecz może ulegać zmianom, może oznaczać, że pracodawca jest zobowiązany do zapewnienia transportu swoim pracownikom (pkt 29). W takich szczególnych okolicznościach transport jest organizowany przez pracodawcę w celach niebędących niczym innym jak celami działalności przedsiębiorstwa. Osobista korzyść czerpana przez pracowników z takiego transportu wydaje się mieć jedynie drugorzędne znaczenie w porównaniu z potrzebami przedsiębiorstwa (pkt 30). Przenosząc wyżej przedstawione rozważania TSUE na grunt wyrokowanej sprawy wskazać trzeba, że we wniosku strona wprawdzie motywowała zakup usług cateringu swoimi potrzebami, ale organ ocenił, że nie realizowała potrzeb przedsiębiorstwa (co przesądzało o braku związku ze sprzedażą opodatkowaną) tylko interes prywatny pracowników. Argumentacja organu, mimo, że nie odnosi się wprost do każdej z okoliczności wskazywanych we wniosku o udzielenie interpretacji, jest logiczna, spójna i oraz ma wsparcie w wyżej przywołanym orzecznictwie TSUE, albowiem ze stanu faktycznego nie wynika, że pracownicy mogą spożywać posiłki tylko w ramach przedmiotowego cateringu i tylko na tej stołówce pracowniczej. W świetle ww. orzecznictwa TSUE, aby uznać związek zakupywanych usług cateringu ze sprzedażą opodatkowaną, zapewnienie posiłków powinno wynikać ze szczególnych potrzeb wnioskodawcy, tj. podatnika VAT. Z opisu stanu faktycznego nie wynika, aby wyeksponowane motywy działania podatnika w postaci zapewnienia cateringu dla pracowników nosiły znamiona szczególnych, tj. odbiegających w sposób istotny od warunków w jakich funkcjonują inni podatnicy VAT zatrudniający pracowników. W tych okolicznościach brak jest podstaw aby przyjąć, że osobiste korzyści jakie czerpią pracownicy z zapewnienia dofinansowania do usług cateringu miałyby mieć drugorzędne znaczenie w porównaniu z potrzebami przedsiębiorstwa, tj. aby potrzeby podatnika VAT (wnioskodawcy) miały znaczenie dominujące. Słusznie zatem DKIS ocenił, że w opisanych okolicznościach sprawy uruchomienie stołówki pracowniczej, której celem jest zapewnienie pracownikom oraz osobom zatrudnionym na podstawie umów cywilnoprawnych obiadów spożywanych w przerwach pracy - ma na celu zaspokojenie ich potrzeb prywatnych, zatem nie ma związku ze sprzedażą opodatkowaną wnioskodawcy. Prawidłowo również organ wywiódł, że brak prawa do odliczenia skutkuje tym, że nie występuje obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług nieodpłatnego świadczenia usług na rzecz pracowników, w związku z zakupem przez spółkę usług cateringu na potrzeby zaspokojenia ich prywatnych potrzeb. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 września 2026 r. sygn. akt: I SA/Wr 302/25 (CBOSA). Z ww. względów Sąd uznał, że w skarżonej interpretacji indywidualnej organ nie dopuścił się zarzucanych błędnej wykładni oraz niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego, nie naruszył również przepisów postępowania, dlatego, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił w całości.