I SA/Wr 623/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk Sędzia WSA Katarzyna Radom Protokolant: specjalista Paulina Wódka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 września 2018 r. sprawy ze skargi A na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi A jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] (nr [...]) udzielona w zakresie wykładni przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 851 ze zm., dalej: u.p.d.o.p.). Z opisu stanu faktycznego zawartego we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej wynika, że A (dalej: wnioskodawca, podatnik, strona, strona skarżąca) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie produkcji form wtryskowych i elementów termoplastycznych oraz pokrewnych procesów montażu oraz różnych wykończeń elementów plastikowych. Jednym z udziałowców tego podmiotu jest spółka (dalej zwana: udziałowcem, pożyczkodawcą) posiadającą 375 udziałów o łącznej wysokości 375.000 zł. Jak wynika z treści wniosku, w 2014 r. udziałowiec ten posiadał 300 udziałów o łącznej wysokości 300.000 zł. Podkreślono również, że udziały tego podmiotu w kapitale zakładowym wnioskodawcy przekraczają 25% udziałów. W 2014 r. spółka będąca udziałowcem udzieliła wnioskodawcy pożyczki, którą podatnik spłacił 30 października 2017 r., a odsetki od tej pożyczki zostały spłacone 7 listopada 2017 r. Dokonując rozliczeń podatkowych z tego tytułu, spółka, stosuje wzór arytmetyczny (zrekonstruowany z normy art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p.) celem wyliczenia wskaźnika określającego wartość odsetek niebędących kosztami uzyskania przychodów w związku z tzw. cienką kapitalizacją. Ilustrując stosowane wyliczenia spółka wskazała, że do obliczenia części odsetek niestanowiących kosztów uzyskania przychodów w związku z cienką kapitalizacją stosuje następujący wzór: NKUP=0*((Z-3*KZ)/P), w którym przyjmuje, że: NKUP – to kwota odsetek podlegających wyłączeniu z kosztów uzyskania przychodów; Z – to kwota zadłużenia na dzień spłaty odsetek (części nominalnej nie zalicza się do zadłużenia); KZ – to kapitał zakładowy; 0 – to wartość zapłaconych odsetek; P – to pożyczka rozumiana jako wartość pozostająca do spłaty z dnia zapłaty odsetek (nie zaś suma wszystkich pożyczek otrzymanych od udziałowców). Spółka podkreśliła, że w liczniku stosowanego wzoru, jako wartość zadłużenia spółka ujmuje zobowiązania handlowe wobec udziałowca, a nie ujmuje spłacanych w danym dniu odsetek od pożyczki oraz części nominalnej pożyczki. W mianowniku zaś, spółka ujmuje wartość pożyczki na dzień spłaty odsetek. Zdaniem spółki, tak stosowany wzór pozwala spółce zaliczyć do kosztów podatkowych całość odsetek od udzielonej tej spółce pożyczki. Ponad przedstawione informacje, spółka w odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego dodatkowo wyjaśniła, że: – pożyczka o której mowa we wniosku została przekazana na rachunek bankowy wnioskodawcy; – na dzień zapłaty odsetek zadłużenie wnioskodawcy wobec udziałowca nie przekraczało trzykrotności kapitału zakładowego pożyczkobiorcy; – łączne zadłużenie wobec podmiotów trzecich przekroczyło trzykrotność kapitału zakładowego pożyczkobiorcy; – wnioskodawca nie złożył właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie do końca pierwszego miesiąca roku podatkowego rozpoczynającego się po 31 grudnia 2014 r. zawiadomienia o wyborze alternatywnej metody zaliczania odsetek do kosztów uzyskania przychodów o której mowa w art. 15c u.p.d.o.p.; – rok podatkowy wnioskodawcy pokrywa się z rokiem kalendarzowym. Na tle tak zarysowanego stanu faktycznego spółka zwróciła się do organu podatkowego z pytaniem, czy w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2015 r. obliczając wskaźnik określający wartość odsetek niebędących kosztami uzyskania przychodów spółka powinna oprzeć się na wzorze, w którego liczniku ujęta zostanie różnica pomiędzy wartością zadłużenia i trzykrotnością kapitału zakładowego spółki, a w mianowniku, wartość pożyczki na dzień spłaty odsetek, od której to pożyczki odsetki podlegają wypłacie? Odpowiadając twierdząco na to pytanie spółka zaznaczyła, że do opisanego stanu faktycznego znajdą zastosowanie przepisy o tzw. niedostatecznej kapitalizacji w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2014 r. Wskazała, że przepisem regulującym wysokość odsetek, które w związku ze wspomnianym zagadnieniem nie stanowią kosztów uzyskania przychodów jest przepis art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. w ujęciu obowiązującym przed 1 stycznia 2015 r. Zwróciła uwagę, że ustawa podatkowa (u.p.d.o.p.) nie zawiera szczególnych regulacji odnośnie do sposobu wyliczenia wysokości zadłużenia na potrzeby art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. Powyższe uzasadniało zdaniem wnioskodawcy przyjęcie, że stosowany przez ten podmiot wzór na obliczenie wskaźnika odsetek niestanowiących kosztów uzyskania przychodu w u.p.d.o.p. jest prawidłowy, tj. że w liczniku tego wzoru należy ujmować różnicę pomiędzy wartością zadłużenia wobec danego podmiotu na dzień spłaty odsetek a trzykrotnością kapitału zakładowego spółki, a w mianowniku, wartość pożyczki na dzień spłaty odsetek. W powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej, stanowisko spółki przedstawione we wniosku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ocenił jako nieprawidłowe. Zdaniem tego organu, stosując powołany we wniosku wzór jako podstawę do wyliczenia wskaźnika odsetek niestanowiących kosztów uzyskania przychodu spółka dokonała błędnej wykładni występujących tam takich elementów wzoru jak: wartość zadłużenia (Z) oraz pożyczka (P). Powyższe skutkowało przyjęciem błędnych wartości jakie należało przyjąć w liczniku oraz w mianowniku tego wzoru. Organ podatkowy wyjaśniał, że pojęcie zadłużenia zbliżone jest w swoim zakresie do instytucji zobowiązania w rozumieniu przepisów prawa cywilnego i oznacza obowiązek dłużnika do spełnienia oznaczonego świadczenia, choćby świadczenie takie nie było na dany moment jeszcze wymagalne. Użyte w treści art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. pojęcie "wartości zadłużenia" należy rozumieć jako sumę długów, czyli wartość wszystkich zobowiązań pożyczkobiorcy (np. z tytułu pożyczek, umów handlowych czy deliktów) wobec podmiotów wskazanych w przepisie art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. Nie uwzględnia się w kwocie zadłużenia spłaconych w danym dniu odsetek oraz spłaconej pożyczki, z kwoty zadłużenia nie podlegają natomiast wyłączeniu pozostałe niewymagalne odsetki od otrzymanych pożyczek, stanowią one bowiem zobowiązanie wnioskodawcy pozostające do spłaty w przyszłości. Definiując sposób rozumienia pożyczki organ podatkowy wskazał, że ten element danych ze wzoru służącego do obliczenia wskaźnika odsetek niestanowiących kosztów uzyskania przychodów należy odnosić do wartości całej pożyczki. Organ podatkowy zwrócił uwagę, że z treści art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. wynika jednoznacznie, że odsetki od pożyczek nie stanowią kosztu uzyskania przychodów "w części, w jakiej pożyczka (kredyt) przekracza tę wartość zadłużenia. Zaakcentował, że w przepisie tym ustawodawca nie wskazuje na "pozostałą do spłaty kwotę pożyczki", czy, na "wartość pożyczki na dzień spłaty odsetek". Powyższe wskazuje zdaniem organu podatkowego na powinność ujmowania w mianowniku wzoru nie rzeczywistej kwoty salda zadłużenia z tytułu pożyczki na dzień zapłaty odsetek (jak przekonywała strona), lecz kwoty otrzymanej pożyczki, czyli kwoty od której to odsetki podlegają ocenie w zakresie ograniczenia z art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. W podsumowaniu zaprezentowanego stanowiska organ podatkowy stwierdził, że przy obliczeniu wskaźnika odsetek niestanowiących kosztów uzyskania przychodów w ramach ograniczenia z art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. strona powinna oprzeć się na wzorze, w którego liczniku winna być ujęta różnica pomiędzy wartością zadłużenia (w podanym przez organ znaczeniu) i trzykrotnością kapitału zakładowego spółki, a w mianowniku, kwota pożyczki od której odsetki podlegają wypłacie. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka zaskarżyła ww. interpretację indywidualną w całości, jako naruszającą art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. Naruszenie art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. spółka upatrywała w błędnej wykładni tego przepisu, polegającej na: – uznaniu, że "wartość zadłużenia" o jakiej mowa w tym przepisie obejmuje także niewymagalne i nienaliczone odsetki od otrzymanych pożyczek, podczas gdy prawidłowa wykładnia pojęcia "wartość zadłużenia" powinna prowadzić do wniosku, że nienaliczone oraz niewymagalne odsetki nie stanowią "zadłużenia" w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p.; – uznaniu, że w mianowniku wzoru na obliczenie odsetek niestanowiących kosztów uzyskania przychodu powinna zostać ujęta kwota pożyczki od której to odsetki podlegają wypłacie, a nie kwota rzeczywistego salda zadłużenia z tytułu pożyczki na dzień zapłaty odsetek. W rozwinięciu zarzutu skargi skarżąca akcentowała konieczność rozróżnienia pojęcia długu od pojęcia zobowiązania w ujęciu cywilistycznym. Zdaniem skarżącej spółki, termin "zobowiązanie" jest zakresowo szerszym od pojęcia zadłużenia (długu). Zobowiązanie, w przeciwieństwie do długu, może być bowiem także niewymagalne. Wskazując na powyższe, spółka za błędne uznała stanowisko organu podatkowego, który w treści uzasadnienia zaskarżonej interpretacji podatkowej odwoływał się do cywilistycznej definicji pojęcia zobowiązania. Zdaniem skarżącej spółki, przez pojęcie "wartości zadłużenia" o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. należy rozumieć wartość wszystkich jedynie już wymagalnych zobowiązań. Oznacza to, że w pojęciu tym nie powinno się uwzględniać niewymagalnych i nienaliczonych odsetek bo takowe nie stanowią jeszcze długu (a zatem nie mogą wchodzić w wartość zadłużenia). Zasadność przedstawionego stanowiska spółka poparła nawiązaniem do wykładni prawa zawartej w interpretacji podatkowej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w W [...], nr [...]) oraz w B ([...], nr [...]). Skarżąca spółka podtrzymała także stanowisko, że w mianowniku wzoru stosowanego do obliczenia odsetek niestanowiących kosztów uzyskania przychodu powinna zostać ujęta kwota rzeczywistego salda zadłużenia z tytułu pożyczki na dzień zapłaty odsetek. Tak argumentując zasadność skargi spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji podatkowej oraz uznanie za prawidłowe stanowiska jakie wyraziła we wniosku. Zgłosiła również wniosek o zasądzenie na jej rzecz od strony przeciwnej zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie albowiem przedstawiona w zaskarżonej interpretacji wykładnia przepisów prawa podatkowego jest prawidłowa. Kwestie sporne w sprawie dotyczą wykładni art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2015 r. Trafnie w tym zakresie podnosi zarówno skarżąca spółka, jak i organ podatkowy, że taki stan prawny należało przyjąć za podstawę oceny podatkowoprawnego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku z uwagi na przepis art. 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1328, dalej: ustawa nowelizująca). Zgodnie z tym przepisem, do odsetek od pożyczek (kredytów), w przypadku których kwota udzielonej podatnikowi pożyczki (kredytu) została temu podatnikowi faktycznie przekazana przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej (tj. do 1 stycznia 2015 r.), stosuje się przepisy art. 16 ust. 1 pkt 60 i pkt 61 oraz ust. 6 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2015 r. Należy przypomnieć, że w myśl art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2014 r., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek od pożyczek (kredytów) udzielonych spółce przez jej wspólnika posiadającego nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki albo wspólników posiadających łącznie nie mniej niż 25% udziałów (akcji) tej spółki, jeżeli wartość zadłużenia spółki wobec wspólników tej spółki posiadających co najmniej 25% udziałów (akcji) i wobec innych podmiotów posiadających co najmniej 25% udziałów w kapitale takiego wspólnika osiągnie łącznie trzykrotność wartości kapitału zakładowego spółki - w części, w jakiej pożyczka (kredyt) przekracza tę wartość zadłużenia, określoną na dzień zapłaty odsetek; przepisy te stosuje się odpowiednio do spółdzielni, członków spółdzielni oraz funduszu udziałowego takiej spółdzielni. Wypada również wyjaśnić, na co trafnie zwraca uwagę organ podatkowy, że ratio legis przepisu art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. (podobnie jak przepisu art. 16 ust. 1 pkt 61 u.p.d.o.p.) było ograniczenie zjawiska tzw. niedostatecznej kapitalizacji (nazywanej również kapitalizacją cienką), tj. ograniczenie finansowania podmiotów gospodarczych, działających w ramach tej samej grupy kapitałowej, poprzez udzielanie im kredytów, czy pożyczek zamiast podnoszenia kapitału W rezultacie, celem tej regulacji było także zniwelowanie podatkowych skutków tych operacji, tj. zaliczania nadmiernych odsetek do kosztów uzyskania przychodu w razie udzielenie spółce przez jej udziałowca (akcjonariusza) pożyczki albo kredytu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1324/10, dostępny na stronie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Skarżąca spółka nie kwestionuje tego, że w świetle okoliczności przedstawionych we wniosku, jej powiązania kapitałowe z pożyczkodawcą, spełniającego przesłanki uznania go za podmiot kwalifikowany w rozumieniu 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. uzasadniały weryfikację rozliczeń podatkowych spółki pod kątem ograniczeń w zakresie prawnej możliwości zaliczenia odsetek od udzielonej pożyczki do kosztów podatkowych z uwagi na udział w tzw. niedostatecznej kapitalizacji. Sedno sporu dotyczy natomiast sposobu wyliczenia wskaźnika będącego podstawą wyliczenia odsetek niestanowiących kosztów uzyskania przychodu. Obie strony sporu za podstawę wyliczenia tego wskaźnika przyjmują wprawdzie identyczny wzór arytmetyczny (zrekonstruowany w oparciu o normę z art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p.), jednakże, odmiennie interpretują dane jakie powinny być w tym wzorze ujęte. Ważąc stanowiska obu stron sporu Sąd uznał, że w zaskarżonej interpretacji indywidulnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawił prawidłowy sposób obliczenia wskaźnika odsetek niestanowiących kosztów uzyskania przychodu oraz wskazał prawidłowe dane jakie powinny być ujęte do wyliczenia tego wskaźnika zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. W szczególności, Sąd podziela pogląd organu podatkowego co do tego jak należy rozumieć użyte w treści art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. pojęcie "wartości zadłużenia". Wypada w tym miejscu dodać, że prezentowane w tym względzie stanowisko organu podatkowego jest zbieżne z zakresem znaczeniowym pojęcia "wartości zadłużenia" jakie na gruncie art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. akceptuje orzecznictwo sądowe, w tym, Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2047/14 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II FSK 990/15 oraz z dnia 23 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1729/13, CBOSA). Warto w tym miejscu przypomnieć, że do przyjętego w zaskarżonej interpretacji sposobu rozumienia zwrotu "wartości zadłużenia" w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. odnosił się jeden z zarzutów skargi. Trafnie podkreśla się w zaskarżonej interpretacji, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera szczegółowych regulacji odnośnie do sposobu wyliczenia wysokości zadłużenia na potrzeby art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. Wobec tego, dla odkodowania zakresu znaczeniowego tego pojęcia pomocne będą dyrektywy wykładni językowej. Stosując powyższą wykładnię należy dojść do wniosku, że zadłużenie jest niczym innym, jak sumą długów. O długu można mówić wtedy, gdy po stronie dłużnika występuje zobowiązanie tj. obowiązek spełnienia oznaczonego świadczenia, zobowiązanie do określonych świadczeń pieniężnych lub świadczeń w naturze. Dług stanowi ogólną powinność spełnienia świadczenia obciążającego dłużnika na podstawie stosunku zobowiązaniowego, obejmującego całość jego obowiązków wynikających z tego stosunku, tj. należność główną i odsetki (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt IACa 1341/15, LEX nr 2249983 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2002 r., sygn. akt III CKN 495/00, OSNC 2002/11/143). Przyjmując, że zadłużenie jest sumą długów, to pojęcie zadłużenia należy odnosić do zobowiązań danego podmiotu wynikających z wszelkich tytułów. W tak rozumianym pojęciu zadłużenia należy uwzględnić zatem wszystkie zobowiązania przedsiębiorcy (firmy), w tym, wysokość rat i odsetek, także tych jeszcze niewymagalnych. Kwestia wymagalności roszczeń nie decyduje o rozmiarach długu, lecz o tym, czy mają one charakter zaskarżalny. Za poglądem wyrażonym w powołanym już wcześniej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 listopada 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 2047/14) powtórzyć jednocześnie należy, że jakkolwiek restrykcje wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 u.p.d.o.p. obejmują jedynie odsetki od pożyczek lub kredytów, nie uzasadnia to jednak ograniczenia użytego w tych przepisach pojęcia "zadłużenie" tylko do zobowiązań wynikających z takich pożyczek lub kredytów. Wskaźnik zadłużenia kapitału własnego stanowi podstawowy i jeden z najważniejszych wskaźników analizy wypłacalności podmiotów (ich dokapitalizowania), stosowanych przez banki dla oceny wiarygodności kredytowej podmiotów występujących o kredyt. Wskaźnik ten oblicza się jako zadłużenie z wszystkich tytułów (stosunek zobowiązań danego podmiotu ogółem) do jego kapitału własnego. Wskaźnik zadłużenia określa więc stopień zaangażowania kapitału obcego w stosunku do kapitału własnego i pozwala na dokonanie oceny możliwości pokrycia przez dany podmiot zobowiązań kapitałami własnymi oraz zdolność regulowania długów przez dany podmiot. Takie też stanowisko prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2409/11, z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 662/11, z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt 1324/10, z dnia 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 2117/09, z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt II FSK 595/09, wyroki dostępne na CBOSA). Wobec powyższego należy stwierdzić, że organ podatkowy zasadnie przyjął, że w "wartości zadłużenia", uwzględnianej w liczniku wzoru z art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. należy uwzględnić wszelkie zadłużenie strony, w tym, pozostałe do zapłaty odsetki od otrzymanych pożyczek. Bezpodstawny jest również zarzut spółki odnośnie przyjęcia do rozliczenia wartości nominalnej pożyczki, zamiast każdorazowej wartości pożyczki na dzień zapłaty odsetek, a więc z uwzględnieniem wartości spłaconej już pożyczki. W art. 16 ust. 1 pkt 60 i 61 u.p.d.o.p. ustawodawca używa pojęcia "pożyczka", nie wskazując, aby chodziło o pozostałą do spłaty kwotę pożyczki. Poza tym w definicji pożyczki z art. 16 ust. 7b u.p.d.o.p. ustawodawca odsyła do umowy pożyczki, której podana jest nominalna wartość pożyczki. W podsumowaniu należy stwierdzić, że stanowisko organu podatkowego wskazujące na konieczność uwzględnienia w liczniku wzoru wartości całkowitego zadłużenia spółki (w tym pozostałe do spłaty odsetki), pomniejszonego o trzykrotność kapitału zakładowego spółki, zaś w mianowniku tego wzoru nominalnej wysokości udzielonej pożyczki było prawidłowe i stanowiło wynik przeprowadzenia właściwej wykładni art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. Powyższa konstatacja przesądza o bezzasadności zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 16 ust. 1 pkt 60 u.p.d.o.p. poprzez jego błędną wykładnię. Odnosząc się końcowo do powołanych w skardze interpretacji indywidualnych, zawierających odmienną ocenę prawną zbliżonego zagadnienia prawnego jak to występujące w sprawie należy wyjaśnić, że interpretacje indywidualne, wydawane w sprawach konkretnych podatników, nie stanowią źródła prawa i nie mają wiążącego charakteru w sprawach innych podatników. Stąd, nie mogą one mieć przesądzającego znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia podobnych sporów. Dlatego też, zarówno organu podatkowego w odniesieniu do interpretacji indywidualnych powołanych we wniosku, jak i Sądu w odniesieniu do interpretacji indywidualnych powołanych w skardze nie wiąże odmienna wykładnia spornego zagadnienia. Kierując się przedstawioną argumentacją, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) wywiedzioną w sprawie skargę w całości oddalił jako bezzasadną.