I SA/Wr 63/12

Wrocław dnia 18 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] r., [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 16 grudnia 2011 r. S. G. (dalej: wnioskodawca) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W., z dnia [...] r., [...]. Następnie w piśmie sądowym z dnia 03 lutego 2012 r. ponowił swój wniosek i uzasadnił go, podając, że ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji będzie niosło dla niego nieodwracalne skutki oraz zagrozi możliwości zaspokojenia potrzeb jego rodziny. Wskazał, że całość jego wynagrodzenia jest przeznaczana na utrzymanie rodziny, w związku z czym, nawet częściowe zajęcie wynagrodzenia bądź rachunków bankowych, na poczet zobowiązania podatkowego w kwocie 37.500 zł, będzie zbyt poważną dolegliwością. Na poparcie swoich twierdzeń wnioskodawca powołał dokumenty złożone przy okazji wystąpienia do tutejszego Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z tymi dokumentami (deklaracje w podatku dochodowym za 2010 i 2011 r. umowa o pracę z [...] listopada 2011 r.) osiągnął on w 2010 r. przychód w wysokości 44.296,60 zł, a jego żona 33.381,80 zł, natomiast w 2011 r. przychody wyniosły odpowiednio 13.320,36 i 2.140,75. Obecnie zaś wnioskodawca pozostaje w stosunku pracy z miesięcznym uposażeniem w kwocie 4.210,18 zł. Jednocześnie jak wskazuje wnioskodawca, wydatki miesięczne jego rodziny wynoszą obecnie 5.807 zł. Postanowieniem z dnia 02 kwietnia 2012 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wnioskodawcy prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w wysokości 1.125 zł), gdzie stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał w sposób dostateczny swojej złej sytuacji majątkowej, nie przedstawiając wszystkich dokumentów o które został wezwany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykazał, aby jemu, lub jego rodzinie, groziło niebezpieczeństwo znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Nie kwestionując faktu, że wysokość zobowiązania podatkowego wnioskodawcy przekracza kilkukrotnie deklarowane przez niego zarobki, koniecznym jest jednak wskazanie, że dysproporcja ta nie stanowi samodzielnej przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, samo wykonanie decyzji, dotyczącej należności pieniężnych, nie jest jednoznaczne z powstaniem znacznej szkody u strony. Zwłaszcza, że w razie korzystnego dla strony rozstrzygnięcia, może ona liczyć na zwrot niezasadnie wyegzekwowanych kwot. Nie bez znaczenia dla oceny wniosku pozostaje to, że wnioskodawca nie przedstawił, poza podaniem wysokości swoich zarobków oraz wskazaniem, zakwestionowanych przez referendarza sądowego, wydatków, wszystkich okoliczności dotyczących jego aktualnej sytuacji majątkowej. W szczególności brakuje dokumentów dotyczących wysokości aktualnych zarobków jego żony, co uniemożliwia dokładne określenie sytuacji majątkowej małżonków, a w konsekwencji dokonanie oceny ewentualnych zagrożeń związanych z wyegzekwowaniem dochodzonej przez organ podatkowy należności podatkowej.. Końcowo, stwierdzić należy, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r., Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) przewiduje ograniczenia w postepowaniu egzekucyjnym, które mają na celu zabezpieczenie minimum egzystencjalnego. Dlatego też ewentualna egzekucja może doprowadzić do pogorszenia się standardu życia rodziny, w stopniu, którego wielkości nie w sposób jednak określić w niniejszej sprawie, z powodów wskazanych wyżej. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.