I SA/Wr 64/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski (spr.), Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w B. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Izby Skarbowej w W. (z dnia [...] nr [...] sprawie określenia nadmiernie pobranej dotacji budżetowej do sprzedaży nawozów wapniowych w 1995 r. oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia jest powołana w sentencji wyroku decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] nr [...], odmawiającą - w następstwie wznowienia postępowania - uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w W. z [...] nr [...], której przedmiot obejmował określenie Przedsiębiorstwu Produkcyjno - Handlowo - Usługowemu "A" Sp. z o. o. (dalej: skarżąca spółka/spółka/strona skarżąca) nadmiernie pobranej dotacji budżetowej do sprzedaży nawozów wapniowych w roku 1995 w kwocie 944.841,00 zł. Skierowana do rozstrzygnięcia przez Sąd sprawa jest następstwem opisanego niżej stanu faktycznego i prawnego. Pismem z [...] skarżąca spółka wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w W. o wznowienie postępowania i uchylenie powołanej wyżej decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w W. Uzasadniała, iż w sprawie zaistniały nowe okoliczności, tj. Sąd Rejonowy w Kłodzku II Wydział Karny, wyrokiem z 17 lutego 2006 r. sygn. akt IIK 53/05, uniewinnił członków zarządu spółki "A" od zarzutu, że w okresie od stycznia 1995 r. do 31 grudnia 1995 r., działając przestępstwem ciągłym, przedłożyli w Izbie Skarbowej w W., stwierdzające nieprawdę, dokumenty dotyczące sprzedaży nawozów wapniowo - magnezowo - tlenkowych typu 305 w ilości 37.598 ton, podczas gdy w rzeczywistości spółka wyprodukowała jedynie 5.362,8 ton w/w nawozu, w konsekwencji czego uzyskała nienależną dotację od Skarbu Państwa w kwocie 944.841 zł. Spółka podniosła, że w roku 1995 spełniła wszystkie wymogi określone rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 21 lipca 1995 r. w sprawie wysokości stawek dotacji dla rolnictwa oraz szczegółowych zasad i trybu ich udzielania w 1995 r. (Dz. U. z 1995 r., Nr 93 poz. 464), przejawiające się posiadaniem: zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej na dopuszczenie nawozów do obrotu i stosowania w rolnictwie, faktur potwierdzających zrealizowane dostawy nawozów, atestów wydanych przez [...] Stację Chemiczno - Rolniczą w W. Strona skarżąca wskazała także na dodatkowe dowody, tj. wystawioną przez B. S. fakturę nr [...] - dokumentującą pozyskanie drewna opałowego oraz ewidencje (plany) wskazujące na okoliczność wykorzystywania do produkcji nawozów drewna pochodzącego z lasów należących do spółki. Podniosła, iż w/w okoliczności i dowody nie zostały uwzględnione przez organy podatkowe. Po przeprowadzeniu w sprawie postępowania wznowieniowego, Dyrektor Izby Skarbowej w W., decyzją z [...] nr [...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w W. z [...] Organ podatkowy podniósł, że art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.) stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Odnosząc powołaną regulację do sytuacji faktycznej zaistniałej w sprawie, organ ten stwierdził, iż stanowisko zawarte w wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku nie jest nową okolicznością faktyczną, ani też nowym dowodem, uzasadniającym wznowienie postępowania, bowiem przedmiotem oceny tego Sądu była wyłącznie kwestia winy członków zarządu spółki w zakresie przedłożenia w organie podatkowym stwierdzających nieprawdę dokumentów dotyczących sprzedaży nawozów. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na fakt, że dokumenty te były w dyspozycji organów podatkowych i podlegały ocenie w postępowaniu podatkowym. Zaznaczył, iż w sprawie nie kwestionowano, że spółka wprowadziła w 1995 r. do obrotu nawóz, którego ilość znacznie przekroczyła 5.362,80 ton. Stwierdził, że poczynione ustalenia wykazały, iż z ogólnej ilości sprzedanego nawozu tylko w/w ilości odpowiadała Polskiej Normie. Organ podatkowy podniósł, iż wskazane przez stronę inne okoliczności i dowody, tzn. zgoda Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, faktury potwierdzające sprzedaż nawozów, atesty, dokumenty wskazujące na okoliczność wykorzystywania do produkcji nawozów drewna pochodzącego z lasów należących do spółki jak i zakupionego, były także przedmiotem oceny w postępowaniu podatkowym. Zaznaczył, że w sprawie nie stwierdzono również wystąpienia innych przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 pkt 1-11 O.p., które mogłyby stanowić podstawę do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ostatecznej. Od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła odwołanie, argumentując jak w pierwotnie złożonym wniosku. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania, podzielając w pełni stanowisko organu pierwszej instancji, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Według organu odwoławczego, będący podstawą wniosku o wznowienie postępowania wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku, nie wyczerpuje znamion regulacji art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Powołany wyrok nie jest - zdaniem organu drugiej instancji - ujawnioną i nową, istotną dla sprawy, okolicznością faktyczną ani też nowym dowodem, uzasadniającym wznowienie postępowania, bowiem wyrok ten dotyczy postępowania karnego, w trakcie którego Sąd dokonał oceny winy oskarżonych co do zarzucanych im czynów. W trakcie tego postępowania nie zostały ujawnione natomiast nowe i nieznane organom podatkowym obu instancji dowody. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że organy podatkowe nie kwestionowały ilości sprzedanego nawozu, lecz wyłącznie jego zgodność z parametrami Polskiej Normy, co było warunkiem udzielenia dotacji. Organ odwoławczy stwierdził, iż pozostałe dowody, tj. zgoda Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej na dopuszczenie nawozów do obrotu i stosowania w rolnictwie, faktury (rachunki) potwierdzające sprzedaż nawozów, atesty wydane przez Stację Chemiczno - Rolniczą w W. oraz okoliczności wskazujące na pozyskiwanie drewna do produkcji nawozów z należących do spółki lasów, były przedmiotem oceny w postępowaniu podatkowym, jak również w toku postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że w ramach postępowania odwoławczego strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie wizji lokalnej - należącego do spółki - terenu po wyciętym lesie, jako dowodu na to, iż uzyskane w ten sposób drewno opałowe zostało wykorzystane w 1995 r. do produkcji, odpowiadającego Polskiej Normie, nawozu typu 305 w ilości 37.598 ton. Wskazał, iż postanowieniem z [...] odmówiono przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, uznając, że kwestie podniesione we wniosku nie są nowymi okolicznościami ani nowymi dowodami, istniejącymi w dniu wydania decyzji. Dodał, że wizja lokalna pozwoliłaby na ustalenie stanu lasu na dzień oględzin. W skardze, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżąca spółka zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. błędną ocenę dowodów. Wskazała, że wydając wyrok w sprawie karnej, Sąd Rejonowy w Kłodzku szczegółowo wyjaśnił stan faktyczny sprawy i uniewinnił członków zarządu spółki od zarzutu przedłożenia stwierdzających nieprawdę dokumentów dotyczących sprzedaży nawozów. Podniosła, iż podstawą aktu oskarżenia były dowody zebrane przez organy podatkowe. Dodała, że sąd w postępowaniu karnym nie podzielił zarzutów oskarżenia. Strona skarżąca argumentowała, iż fundamentalne znaczenie dla sprawy ma fakt posiadania przez spółkę 26 atestów jakościowych wydanych przez [...] Stację Chemiczno - Rolniczą w W. Wskazała, że atesty były wydawane na podstawie prób pobieranych losowo. Badania tych prób za każdym razem dawały wynik pozytywny, tzn. potwierdzały spełnienie przez nawóz parametrów Polskiej Normy. W opinii skarżącej spółki, na okoliczność, że produkowany przez nią nawóz odpowiadał normie jakościowej, wskazuje brak reklamacji rolników kupujących nawóz. Spółka wskazała, iż sąd karny - w przeciwieństwie do organów podatkowych - przyjął jej wyjaśnienia, że do produkcji nawozu wykorzystywano drewno pochodzące z będącego jej własnością lasu. Podsumowując spółka stwierdziła, iż skoro sąd karny uniewinnił członków zarządu spółki od zarzutu pobrania nienależnej dotacji to pośrednio przyjął, że ustalenia organów podatkowych są wątpliwe dowodowo. Zdaniem spółki, w związku z powyższym, wyrok sądu karnego należało potraktować jako nową okoliczność (nowy dowód), nieznaną organowi, który wydał w sprawie decyzję. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Skarga okazała się nieuzasadniona. W poddanej kognicji Sądu sprawie, spór między stronami sprowadza się zasadniczo do kwestii, czy w sytuacji strony skarżącej zaistniała przesłanka wskazana w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi, który wydał decyzję), czyli przesłanka, która nakazywałaby uchylenie kończącej sprawę decyzji ostatecznej w następstwie wznowienia postępowania. Mając na uwadze sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej zaś wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom proceduralnym w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważa, że jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego jest - określona w art. 128 O.p. - zasada trwałości decyzji podatkowej. Zgodnie z tą zasadą, decyzje, od których nie przysługuje odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Przywołana zasada służy stabilizacji i pewności obrotu prawnego, zapewniając podmiotom stosunku prawno - podatkowego ochronę praw nabytych. Uchylenie lub zmiana decyzji posiadających atrybut ostateczności może nastąpić tylko w następstwie zainicjowania jednego z trzech postępowań, określanych mianem postępowań "nadzwyczajnych" i obejmujących: wznowienie postępowania (art. 240-246 O.p.), stwierdzenie nieważności decyzji (247-252 O.p.) oraz uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej (art. 253-256 O.p). Przystępując do rozstrzygnięcia powstałego między stronami sporu, Sąd uznaje za konieczne odniesienie się do samej istoty instytucji procesowej, jaką jest wznowienie postępowania. Instytucja wznowienia postępowania, jest instytucją stwarzającą prawnie określoną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych taksatywnie w art. 240 § 1 pkt 1-11 O.p. Wznawiając postępowanie (art. 243 § 1 O.p.) właściwy organ podatkowy, tj. organ, który wydał w sprawie "zwykłej" decyzję w ostatniej instancji, bada pierwotnie, czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania, określone w art. 240 § 1 O.p. (samo wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania o tym bowiem jeszcze nie przesądza). W przypadku, gdy organ ten stwierdzi zaistnienie jednej z przesłanek zawartych w art. 240 § 1 O.p., uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie (art. 245 § 1 pkt 1 O.p.). W sytuacji natomiast, kiedy organ ten nie stwierdzi wystąpienia przesłanek wskazanych w w/w przepisie, wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej (art. 245 § 1 pkt 2 O.p.). Trzecia ewentualność określona została w pkt 3 art. 245 § 1 O.p. Zgodnie z tym przepisem, organ odmówi uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70. Postępowanie inicjowane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją "zwykłego" postępowania instancyjnego, tj. kolejną instancją postępowania administracyjnego w sprawie. W następstwie tego postępowania nie następuje merytoryczna kontrola ostatecznej decyzji podatkowej we wszelkich jej aspektach. Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie może być tym samym powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszyłoby to zasadę trwałości decyzji podatkowej. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości (por.: wyrok WSA z 19 września 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 1526/06, LEX nr 267197). Sporny między stronami przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Brzmienie cytowanego przepisu wskazuje, że o zaistnieniu powołanej przesłanki wznowienia można mówić wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie (podkreślenie Sądu) cztery warunki: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) okoliczności (dowody) te nie były znane organowi, który wydał decyzję: 3) okoliczności (dowody) istniały w dniu wydania decyzji; 4) są one istotne dla sprawy. Przy czym należy zaznaczyć, iż okoliczności (dowody) dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie i zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Mając na uwadze powyższe oraz stan faktyczny sprawy, Sąd nie stwierdził zaistnienia w sprawie okoliczności, które nakazywałyby uchylenie - w konsekwencji wznowienia postępowania - decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w W. z [...] nr [...] wydanej w przedmiocie określenia skarżącej spółce nadmiernie pobranej dotacji budżetowej do sprzedaży nawozów wapniowych w roku 1995. Zdaniem Sądu, podnoszone przez stronę okoliczności jak i przywoływane dowody nie spełniają wymagań określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W opinii Sądu, nie stanowi - istotnej dla sprawy - nowej okoliczności/nowego dowodu, datowany na dzień 17 lutego 2006 r. i opatrzony sygn. akt IIK 53/05, wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku II Wydział Karny, uniewinniający członków zarządu skarżącej spółki od zarzutu, że w okresie od stycznia 1995 r. do 31 grudnia 1995 r., działając przestępstwem ciągłym, przedłożyli w Izbie Skarbowej w W., stwierdzające nieprawdę, dokumenty dotyczące sprzedaży nawozów wapniowo - magnezowo - tlenkowych typu 305 w ilości 37.598 ton, podczas gdy w rzeczywistości spółka wyprodukowała jedynie 5.362,8 ton w/w nawozu, w konsekwencji czego uzyskała nienależną dotację od Skarbu Państwa w kwocie 944.841 zł. Odnośnie powyższego zastanowienia wymaga, czy w/w okoliczność ma znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, tj. czy gdyby w momencie orzekania w sprawie podatkowej organy podatkowe miały wiedzę, co do braku winy członków zarządu spółki w powstałych uchybieniach, które rzutowały następnie na pozbawienie skarżącej spółki znacznej części dotacji przedmiotowej, to dokonałyby odmiennego rozstrzygnięcia? Otóż, odpowiedź na tak postawione pytanie winna brzmieć negatywnie. Organy podatkowe, rozstrzygając w sprawie, oceniły na podstawie całego zebranego materiału dowodowego i udowodniły, że skarżąca spółka nie spełniła wszystkich określonych prawem warunków, aby uzyskać dotacje, tzn. ustaliły, iż tylko część - produkowanego przez nią a następnie sprzedawanego - nawozu spełniała wymogi określone w Polskich Normach, co było niezbędne, aby pozyskać dotacje. Dokonując ustaleń a następnie podejmując rozstrzygnięcie organy te nie badały motywacji podatnika (spółki), czy też zawinienia (braku winy) członków zarządu spółki w doprowadzeniu do zaistniałego stanu rzeczy, gdyż nie miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie podatkowej. Oceny postępowania członków zarządu skarżącej spółki w kontekście winy dokonał natomiast sąd w - odrębnym ze swej istoty - postępowaniu karnym, które stanowi postępowanie niezwiązane z postępowaniem administracyjnym (podatkowym). Zdaniem Sądu, odmienna w stosunku do dokonanej przez organy podatkowe a także Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy w Kłodzku w ramach postępowania karnego, nie stanowi - istotnej dla sprawy podatkowej - nowej okoliczności, która czyniłyby zadość przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ujawnieniem nowych okoliczności nie jest bowiem sytuacja, w której okoliczności te są wyprowadzane - przez sąd karny, przyjmujący odrębne kryteria orzekania - z odmiennej oceny dowodów, znanych organowi wydającemu decyzję podatkową. Podkreślenia wymaga, że ocena w/w sądu dotyczyła kwestii winy członków zarządu spółki w zakresie przedłożenia w organie podatkowym, a więc automatycznie znanych tym organom (podkreślenie Sądu), stwierdzających nieprawdę dokumentów dotyczących sprzedaży nawozów. Akta sprawy wskazują, że w sprawie nie pojawiły się żadne nowe dowody, gdyż podstawą aktu oskarżenia były dowody zebrane przez organy podatkowe, a więc znane tym organom. Dokonując analizy treści orzeczenia zapadłego w sprawie karnej, w następstwie którego uniewinniono członków zarządu spółki "A" od zarzutu przedłożenia w organie podatkowym, stwierdzających nieprawdę, dokumentów dotyczących sprzedaży nawozów wapniowo - magnezowo - tlenkowych typu 305 w ilości 37.598, Sąd zauważa, a co również wyartykułowały organy podatkowe w wydanych decyzjach, że w sprawie, w której określono skarżącej spółce nadmiernie pobraną dotację budżetową do sprzedaży w/w nawozów, nie kwestionowano samego faktu, iż spółka sprzedała w tymże roku nawóz w ilości 37.598,93 ton. Wręcz przeciwnie, Urząd Skarbowy w K. ustalił, iż spółka wprowadziła do obrotu nawóz w ilościach zbliżonych do w/w (patrz: str. 7 decyzji Urzędu Skarbowego, poz. 1 akt administracyjnych sprawy). Organy podatkowe wykazały natomiast, a co było podstawą rozstrzygnięcia w sprawie, iż normy pozwalające na uzyskanie dotacji spełniało tylko 5.362,93 ton nawozu. Analiza akt sprawy wskazuje, że także pozostałe podnoszone przez skarżącą spółkę okoliczności i dowody nie czynią zadość przesłance z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. nie stanowią one nowych a zarazem istotnych dla sprawy okoliczności (dowodów) istniejących w dniu wydania decyzji lecz nieznanych Izbie Skarbowej w W., która utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w K. Okoliczności (dowody) te były bowiem przedmiotem oceny w postępowaniu podatkowym jak i sądowoadministracyjnym. Przy czym Sąd zauważa, iż dyspozycji w/w przepisu nie wypełnia sytuacja, w której organ podatkowy, pomimo posiadania wiedzy o okolicznościach i dowodach, nie odniósł się do nich wprost w decyzji. W postępowaniu "zwykłym" organy podatkowe posiadały wiedzę oraz oceniły okoliczność posiadania przez spółkę atestów jakościowych jak i odniosły się do kwestii samego pobierania i badania prób przez Stację Chemiczno - Rolniczą w W. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści decyzji Urzędu Skarbowego w K. (patrz: str. 8-10 decyzji), utrzymanej następnie w mocy przez organ odwoławczy, który wydał w sprawie decyzję ostateczną. Sąd zauważa, że przedmiotem oceny w postępowaniu podatkowym była także okoliczność ewentualnego wykorzystywania przez skarżącą spółkę do produkcji nawozu drewna opałowego zakupionego od B. S. (faktura nr [...] z [...]) oraz drewna pochodzącego z lasów należących do spółki. I tak, co wynika z akt sprawy, od B. S. strona skarżąca zakupiła faktycznie usługi remontowe. Odnośnie wykorzystywania do produkcji nawozu drewna pochodnego z wycinki lasów, których spółka była posiadaczem, Sąd wskazuje, iż kwestia ta była również przedmiotem badania a skarżąca spółka nie przedstawiła żadnych dowodów, które wskazywałyby na w/w fakt (patrz: str. 5-7 decyzji Urzędu Skarbowego w K. oraz str. 4-5 decyzji Izby Skarbowej w W., poz. 5 akt administracyjnych). Słusznie również, zdaniem Sądu, postąpił Dyrektor Izby Skarbowej, który na etapie postępowania odwoławczego, w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania, odmówił przeprowadzenia dowodu z wizji lokalnej terenu, stanowiącego pozostałość po wyciętym lesie, gdyż ustalenie stanu lasu na dzień oględzin nie miało znaczenia w sprawie. W opinii Sądu, nie stanowi istotnej dla sprawy okoliczności to, że odbiorcy nawozu (rolnicy) nie składali reklamacji, co do jakości sprzedawanego przez spółkę nawozu. Ponadto, do w/w kwestii odniósł się w decyzji Urząd Skarbowy w K. (patrz: str. 10-11 decyzji), dlatego okoliczności tej nie można uznać za nową i nieznaną organowi, który wydał decyzję. Za nową okoliczność nie może być uznane legitymowanie się przez spółkę w 1995 r. stosowną zgodą Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej na dopuszczenie nawozów do obrotu i stosowania w rolnictwie. Sąd zauważa bowiem, że organy podatkowe uznały, iż spółka spełniła przesłanki ustawowe do pozyskania dotacji co do 5.362,80 ton nawozu, obejmujące m. in. wymóg posiadania w/w zgody. Skarżąca spółka zarzuciła organom podatkowym również błędną ocenę dowodów. Zdaniem składu orzekającego, zarzut ten nie może mieć wpływu na zmianę stanowiska w sprawie. Odmienna, a nawet błędna ocena dowodu (faktu), który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania (patrz.: wyrok WSA z 31 maja 2004 r., III S.A. 2696/02, LEX nr 149571). Dokonaną oceną organ podatkowy jest bowiem związany. Sąd stwierdza także, że stanowisko spółki sugerujące nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego, nie może być uwzględnione w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania. Zarzuty w powyższej kwestii powinny być zgłaszane w toku postępowania instancyjnego i oceniane w tym postępowaniu (patrz: wyrok NSA z dnia 10 lipca 2003 r., sygn. akt III SA 2809/01, Biuletyn Skarbowy 2003/6/27). Z powyższych względów, na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę jako nieuzasadnioną oddalił.