I SA/Wr 642/16

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku uczestnika postępowania J. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozliczeń w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: cofnąć prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2017 r. wnioskodawczyni jako uczestnikowi postępowania przyznane zostało prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie pełnomocnikiem z urzędu ustanowiona została adw. M. G., która zastępowała uczestniczkę na rozprawie przed tutejszym Sądem. Po wyroku oddalającym skargę do tutejszego Sądu wpłynęła skarga kasacyjna wniesiona w imieniu J. B. przez ustanowionego przez nią adw. D. S.. Zgodnie z treścią pełnomocnictwa złożonego wraz ze skargą kasacyjną, pełnomocnik jest umocowany do działania w niniejszej sprawie w postępowaniach przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu oraz przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Mając na uwadze powyższe, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do treści art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać – poza danymi dotyczącymi stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego wnioskodawcy – również oświadczenie o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Oznacza to, że pozostawanie czy nawiązanie jakiegokolwiek stosunku prawnego z profesjonalnym pełnomocnikiem wyklucza uprawnienie do ubiegania się o ustanowienie takiego pełnomocnika z urzędu. Uczestniczka postępowania natomiast, mając adwokata z urzędu, nadto umocowała adwokata z wyboru do zastępowania jej w niniejszej sprawie przed sądami administracyjnymi obu instancji. W tym stanie rzeczy, w ocenie referendarza sądowego, zastosowanie znalazł przepis art. 249 p.p.s.a., który stanowi, że przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Jedną z przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata dla wnioskodawczyni było jej oświadczenie złożone na urzędowym formularzu, iż nie pozostaje ona w żadnym stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem. Obecnie okoliczność ta uległa zmianie (przestała istnieć), co uzasadnia cofnięcie prawa pomocy w tym zakresie. Wobec tego postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.