I SA/Wr 646/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 2 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wyłączenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu od rozpoznania sprawy w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od stycznia do września 2014 r. postanawia: odrzucić wniosek. W piśmie z dnia 24 października 2018 r. strona skarżąca wniosła o "przekazanie sprawy do rozpoznania przez inny równorzędny Sąd w K. lub P.". W uzasadnieniu powyższego wniosku wskazano, że w sprawie podatku od nieruchomości znajdującej się przy ul. [...] w W. oraz z sprawach technicznych i budowlanych dotyczących tej samej nieruchomości, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekał wielokrotnie i z różnym wynikiem, wskutek czego budynek stał się w ciągu 10 lat ruiną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 20 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. -dalej jako: "p.p.s.a."), wniosek o wyłączenie sądu jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie strona skarżąca domagała się "przekazania sprawy do rozpoznania przez inny równorzędny Sąd w K. lub P.", który to wniosek należało zakwalifikować jako wniosek o wyłączenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu od rozpoznania sprawy toczącej się na skutek skargi wniesionej na decyzję wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia. W świetle treści złożonego wniosku wskazać należy, że obowiązujące prawo nie przewiduje instytucji wyłączenia sądu od orzekania w jakiejkolwiek sprawie poddanej jego kognicji. O niedopuszczalności takiego wniosku wprost stanowi powołany wyżej art. 20 § 4 p.p.s.a., czego skutkiem jest jego odrzucenie. Obowiązujące prawo przewiduje jedynie ściśle określone podstawy do wyłączenia sędziego, z mocy ustawy, albo na wniosek strony bądź też sędziego (art. 18 § 1-3 i art. 19 p.p.s.a.). W takiej sytuacji chodzi jednak zawsze o konkretnego, oznaczonego imiennie sędziego, nie zaś o sąd jako instytucję lub też wszystkich nieokreślonych imiennie sędziów, jacy w danym sądzie orzekają. W konsekwencji przedmiotowy wniosek, na podstawie art. 20 § 4 p.p.s.a. podlegał odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu obowiązany był orzec, jak w sentencji.