I SA/Wr 646/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadku i darowizn postanawia I. umorzyć postępowanie sądowe; II. umorzyć postępowanie w sprawie z wniosku o przyznanie prawa pomocy o sygn. akt I SPP/Wr 118/21. Pismem z 12 maja 2021 r. strona wniosła za pośrednictwem organu skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od spadku i darowizn. Jednocześnie strona wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów. Pismem z 2 marca 2022 r. strona wniosła o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl przepisów art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej: p.p.s.a.), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z przepisem art. 60 ab initio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie wiąże sąd. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest jednakże – zgodnie z dyspozycją art. 60 in fine p.p.s.a. – uzależniona od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie Sąd potraktował pismo skarżącej z dnia 2 marca 2022 r. jako oświadczenie o cofnięciu skargi w niniejszej sprawie oraz doszedł do przekonania, że czynność procesowa strony skarżącej - z punktu widzenia dopuszczalności cofnięcia skargi - nie budzi wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, na podstawie powołanego na wstępie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1, w związku z art. 60 p.p.s.a umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie, o czym orzekł, jak w pkt I sentencji. Zgodnie z art. 249a jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W związku z powyższym Sąd umorzył postępowanie w sprawie z wniosku o przyznanie prawa pomocy (sygn. akt I SPP/Wr 118/21) o czym orzekł w pkt II sentencji.