I SA/Wr 648/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Danuty C. i Andrzeja P. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 27 lutego 1997 r. (...) w przedmiocie wymiaru cła od samochodu osobowego marki Ford Scorpio - uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w L. z dnia 9 września 1996 r. (...); (...). Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując stan faktyczny i prawny objęty skargą doszedł do następujących ustaleń i wniosków: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja podobnie jak decyzja utrzymana przez nią w mocy, wydana została z naruszeniem prawa w stopniu nakazującym usunięcie z obrotu prawnego. Stosownie do przepisu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne /Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./, w postępowaniu przed organami celnymi stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej. W braku zatem szczególnych przepisów ustawy normujących kwestię wznowienia postępowania, przepisy rozdziału 12 Kpa mają zatem również zastosowanie w postępowaniu celnym. Podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli wydana ona została w postępowaniu dotkniętym kwalifikowaną wadą wymienioną enumeratywnie w art. 145 par. 1 Kpa. I tak wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania może w myśl art. 147 Kpa nastąpić z urzędu lub na żądanie strony. 0 wznowieniu postępowania organ orzeka w formie postanowienia, które musi być doręczone stronie, aby umożliwić jej obronę we wznowionym postępowaniu /art. 149 par. 1 Kpa/. Postanowienie to bowiem otwiera postępowanie, którego przedmiotem jest zbadanie zgodnie z zasadami przyjętymi w kodeksie postępowania administracyjnego, a zatem zasadami rządzącymi postępowaniem wyjaśniającym, z zapewnieniem stronie czynnego udziału - czy występują przyczyny wznowienia postępowania oraz rozstrzygnięcie istoty sprawy administracyjnej /art. 149 par. 2 Kpa/. Stwierdzenie bowiem, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jaki z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy /art. 149 par. 2 Kpa/ - może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia na podstawie art. 149 par. 1 Kpa i musi być zawarte w decyzji określonej w art. 151 Kpa /wyrok z dnia 13 listopada 1987 r., I SA 1326/86 - ONSA 1987 Nr 2 poz. 80/. I tak jedną z podstaw wznowienia postępowania jest zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, lecz które nie były znane organowi w chwili wydawania decyzji. Czyli innymi słowy, weryfikacja decyzji ostatecznej w oparciu o powyższy przepis możliwa jest tylko wówczas, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy muszą być dowodami nowo odkrytymi, lub zgłoszonymi po raz pierwszy przez stronę; - okoliczności faktyczne i dowody, o których stanowi ww. przepis art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa muszą istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej, co oznacza, że niedopuszczalne jest wznowienie postępowania na skutek wystąpienia nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, powstałych po wydaniu ostatecznej decyzji; - nowe fakty i dowody nie były znane organowi, który wydał ostateczną decyzję. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wykazał istnienia łącznie ww. przesłanek z art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa. Oznacza to zatem, że brak było w rozpatrywanej sprawie podstaw do uchylenia w oparciu o przepis art. 151 par. 1 pkt 2 Kpa w związku z art. 149 par. 2 Kpa ostatecznych decyzji z dnia 21 marca 1996 r., zawartych w dowodach odpraw celnych (...). Otóż niesporne jest w sprawie, że w dniu 21 marca 1996 r., podczas odprawy celnej - organ celny miął do czynienia z dwoma podmiotami prawa celnego - importerami. Zarówno bowiem Danuta C., jak i Andrzej P. dokonywali każdy we własnym imieniu i na własny rachunek obrotu towarowego z zagranicą danymi towarami /częściami samochodowymi/ pozostającymi w ich wyłącznej dyspozycji. W konsekwencji tegoż każdy z ww. uzyskał odrębną decyzję z dnia 21 marca 1996 r. o dopuszczeniu towaru /części samochodowych szczegółowe opisanych w tychże decyzjach/ do obrotu na polskim obszarze celnym. Niesporne jest także w sprawie, że w dniu 23 maja 1996 r., a więc po dokonaniu odprawy celnej i wydaniu ww. decyzji ostatecznej Danuta C. darowała na rzecz Andrzeja P. części do samochodu osobowego objęte ww. odprawą celną z dnia 21 marca 1996 r. Umowa ta w tym samym dniu zgłoszona została do Urzędu Skarbowego w L., gdzie uiszczono zgodnie z dokonanym wymiarem podatek od darowizny. Faktu dokonania tejże umowy nie można jednak zaliczyć do okoliczności, o których stanowi art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa. Również takimi okolicznościami nie może być fakt, że z części sprowadzonych w dniu 21 marca 1996 r. przez skarżących tj. dwóch oddzielnych importerów i po zawarciu opisanej wyżej umowy darowizny przedmiotowych części samochodowych, zmontowano samochód i zarejestrowano na nazwisko Andrzeja P., jako, że są to niewątpliwie okoliczności, które miały miejsce już po wydaniu decyzji ostatecznych. W rozpatrywanej sprawie nie można również przypisać tak Danucie C., jak i Andrzejowi P. sprowadzenia z zagranicy samochodu osobowego w stanie rozmontowanym lub niezmontowanym. Także nie można było żadnemu z ww. przypisać sprowadzenia wyrobu kompletnego lub gotowego, ani mającego zasadniczy charakter wyrobu gotowego lub kompletnego, bowiem z ustaleń organów nie wynika, by części samochodowe sprowadzone przez każdego z ww. importerów /osobno/ były wystarczające do montażu samochodu dla każdego z tych odrębnych podmiotów. Tym samym brak było podstaw do zastosowania tak wobec Danuty C., jak i wobec Andrzeja P. reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Istotnym także uchybieniem w sprawie, jest wydanie przez organ I instancji decyzji na nazwiska obu skarżących, traktując ich jako jeden zbiorowy podmiot, gdy w rzeczywistości były to dwa odrębne podmioty /dwóch importerów/, a zatem i dwie różne strony. Konsekwencją tego było przyjęcie przez organy niezgodnie ze stanem faktycznym, że każdy z nich sprowadzał z zagranicy ten sam przedmiot, a co oznaczało zobowiązanie do uiszczenia należności celnych za sporny samochód przez każdego z ww., gdy zaś sprowadzali Oni jedynie część tego towaru. Mając na względzie wskazane wyżej uchybienia i uznając, że ze względu na swój charakter miały istotny wpływ na wynik sprawy Sąd na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Orzeczenie o kosztach oparte zostało na przepisie art. 55 ust. 1 ww. ustawy.