I SA/Wr 65/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. i M.K. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 listopada 2015 r. S.K. i M.K. wnieśli skargę na czynność Burmistrza Miasta i Gminy w P., polegającą na wydaniu przez ten organ dziesięciu decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości. Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2016 r. Przewodniczący Wydziału I wydzielił skargi na poszczególne decyzje, bowiem na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt (...), przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Sprawa ze skargi na opisaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w P. otrzymała sygn. akt I SA/Wr 65/16. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Miasta i Gminy w P. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast art. 52 § 2 p.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Niewątpliwie, przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać ono wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu pierwszej instancji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości. Zatem, środkiem zaskarżenia służącym w tym postępowaniu administracyjnym (tu: podatkowym) było, o czym stanowi art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613), odwołanie. Podkreślenia wymaga, że o tymże środku odwoławczym skarżący zostali pouczeni w treści zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, w którym wskazano również, że odwołanie składa się w terminie 14 dni do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G., za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Oznacza to, że dopiero po wyczerpaniu wskazanego trybu, na skutego którego byłaby wydana i doręczona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G., skarżący mogliby wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W tym wypadku przedmiotem skargi byłaby decyzja tego organu odwoławczego. Mając więc na uwadze zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne przyjąć należało, że skarżący nie wyczerpali toku instancji w postępowaniu podatkowym, skoro przedmiotem skargi jest decyzja organu pierwszej instancji, od której przysługiwało odwołanie. W konsekwencji, tak wniesiona skarga jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 2 p.p.s.a., zobligowany był odrzucić skargę. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 6 sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.