I SA/Wr 654/97

oddala skargę Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody w przedmiocie uchwały Rady Gminy w sprawie stawek podatku od środków transportowych. Wojewoda w rozstrzygnięciu nadzorczym z 29 stycznia 1997 r. stwierdził nieważność par. 2 uchwały Rady Gminy Ł. w sprawie stawek podatku od środków transportowych obowiązujących na terenie gminy w 1997 roku. Zapis par. 2 dotyczył kwestii zastosowania zniżki w podatku od środków transportowych z uwagi na wyposażenie pojazdów w katalizator, pojazdów napędzanych benzyną bezołowiową, gazem i napędem elektrycznym. Zdaniem wojewody, Rada Gminy nie posiadała uprawnień do zastosowania powyższej zniżki, ponieważ nie było podstawy do stosowania zwolnień w oparciu o art. 12 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W artykule tym jest mowa o zwolnieniach podmiotowych całkowitych a nie częściowych. Gmina nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem i wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem strony skarżącej, podstawą prawną do stosowania przez Radę Gminy zwolnień w części stawek podatku od pojazdów wyposażonych w katalizatory stanowi art. 12 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, który nadaje gminom uprawnienia do wprowadzania innych zwolnień od podatku od środków transportowych nie wymienionych w ustawie. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, uznając podnoszone w niej zarzuty za bezzasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ rada gminy określa w drodze uchwały wysokość stawek podatku od środków transportowych, przy czym przepis ten określa górną granicę stawki dla wymienionych w nim środków transportowych, której rada gminy, określając wysokość stawek, nie może przekroczyć. Według tego przepisu górna granica stawek podatkowych od motoroweru, motocykle, samochodu osobowego, samochodu ciężarowego o ładowności powyżej 12 ton, od ciągnika rolniczego, od przyczepy o ładowności do 5 ton i od pozostałych pojazdów podana jest kwotowo. Przy ustalaniu wysokości stawek podatkowych od środków transportu rada gminy jest ograniczona nie tylko rodzajem środka transportowego i górną granicą wysokości stawek podatkowych, ale także kryteriami z art. 10 ust. 2 cyt. ustawy, które powinny być uwzględnione przez radę gminy przy ustalaniu wysokości stawek. I tak przy określaniu stawek od środków transportowych wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy rada gminy uwzględnia rodzaj środka, pojemność skokową silnika lub moc silnika, ładowność, masę całkowitą, a także może uwzględnić wiek albo wartość środka transportowego. Z tego przepisu wynika zakres upoważnienia ustawowego rady gminy do ustalania wysokości stawek podatkowych od środków transportowych, według kryteriów w tym przepisie wymienionych. Powyższy artykuł nie zawiera pojęcia "pojazdów z katalizatorami". Zatem należy przyjąć, iż dla pojazdu wyposażonego w katalizator ustawodawca nie przewidział odrębnej stawki podatkowej. Niezależnie od powyższego, gdyby nawet przyjąć, iż przy określaniu wysokości stawek od środków transportowych, rada gminy miała upoważnienie ustawodawcy do stosowania jako kryterium wysokości stawki, pojazdy wyposażone w katalizatory, czy też napędzane benzyną bezołowiową, to i tak uchwała zakwestionowana przez wojewodę została podjęta przez radę gminy sprzecznie z treścią art. 10 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak już wspomniano wcześniej, ustawodawca w art. 10 ust. 1 wymienionej ustawy określił górną granicę wysokości stawek podatkowych od środków transportowych. Rada gminy uzyskała zaś uprawnienia do ustalania tych stawek w sposób dowolny, przy uwzględnieniu kryteriów wymienionych w ust. 2 art. 10 ustawy, o której mowa wyżej, z tym tylko zastrzeżeniem, iż określone stawki nie mogą przekroczyć wysokości maksymalnej, przewidzianej dla danego środka transportowego. W podjętej na podstawie art. 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uchwale musi być określona konkretna wysokość stawek podatkowych, odnoszących się do poszczególnych kategorii środków transportowych. Uchwała ta w par. 2 jest nieprecyzyjna. Skąd bowiem mieszkaniec gminy ma wiedzieć, w jakiej wysokości jest obowiązany zapłacić podatek od środków transportowych za 1997 rok, posiadając wyposażenie pojazdu w katalizator spalin, czy też napędzanych benzyną bezołowiową, gazem i napędem elektrycznym, skoro uchwała w zakwestionowanej postaci jest trudna do wykonania. Należy podkreślić, że podatnicy omawianego podatku uiszczają go bez wezwania na rachunek budżetu gminy /art. 11 ust. 4 cyt. ustawy/ w terminach określonych w art. 11 ust. 2 ustawy, a zatem podatnicy muszą wiedzieć w sposób jednoznaczny, w jakiej wysokości należy zrealizować obowiązek podatkowy. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, iż podstawę do stosowania zwolnień w zakresie objętym sporem jest art. 12 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W artykule tym jest mowa o zwolnieniach podmiotowych i w takim też zakresie należy interpretować ten przepis. Poza tym dotyczy on zwolnień całkowitych a nie częściowych. Z podanych przyczyn skargę należało uznać za nieuzasadnioną.