I SA/Wr 656/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Aleksandra Sędkowska (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Anetta Makowska –Hrycyk, sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca 2013 r. do stycznia 2015 r. oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej też: Kolegium), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Wrocławia (dalej: organ podatkowy)z dnia 15 stycznia 2018 r. odmawiającą K. A. (dalej: strona, skarżący) rozłożenia na raty zaległości podatkowych w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 361 zł za okres od lipca 2013 r. do stycznia 2015 r. Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 24 stycznia 2017 r. skarżący wniósł o rozłożenie na raty zaległości podatkowych w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 361 zł za okres od lipca 2013 r. do stycznia 2015 r. Organ podatkowy odmówił rozłożenia na raty tych zaległości. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy opisał wcześniejszy przebieg postępowania w sprawie i przyczynę uchylenia poprzedniego orzeczenia (wydał je Zarząd E. sp. z o.o., który utracił możność orzekania w sprawach w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2017 r.,sygn. akt II FSK 1980/16). Przedstawił przebieg ponownie prowadzonego postępowania wskazując, iż wzywał stronę do usunięcia braków formalnych podania oraz przedstawienia informacji niezbędnych do załatwienia wniosku o ulgę. Wskazał podstawy prawne udzielania ulgi w spłacie (art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: o.p., Ordynacja podatkowa) oraz sposób interpretacji zawartych w nim przesłanek (ważnego interesu podatnika i interesu publicznego), a także pokreślił uznaniowy charakter decyzji w sprawie udzielenia ulgi. Organ podatkowy wyjaśnił, iż z uwagi na nieprzedłożenie stosownych informacji przez stronę, nie mógł ocenić jej sytuacji materialnej. Stąd też odmówił udzielenia żądanej przez stronę ulgi w spłacie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 marca 2018 r., nr SKO 4138/8/18 utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego. Przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia, Kolegium przywołało regulację przepisu art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. z 2017 r. poz. 1289 ze zm.; dalej u.c.p.g.) oraz 67a § 1 pkt 2 o.p. Wyjaśniło, że art. 67a o.p. przewiduje dwie przesłanki udzielenia ulgi w spłacie: ważny interes podatnika i interes publiczny i iż strona w żaden sposób nie udowodniła istnienia tych przesłanek. Kolegium podkreśliło, iż organ podatkowy wzywał stronę, wezwaniem z dnia 12 października 2017 r., m.in. o wskazanie argumentacji mającej przemawiać za ich istnieniem. Strona jednak nie odpowiedziała na tę część wezwania. We wniosku z dnia 24 stycznia 2017 r. strona poinformowała jedynie, że jej budżet domowy jest skąpy. Jednakże na wezwanie organu nie przedstawia żadnych szczegółów dotyczących tej sytuacji. W tak ustalonym stanie faktycznym organ podatkowy nie mógł udzielić ulgi w spłacie zwłaszcza, że strona nawet nie wskazała jaki kształt miałby mieć układ ratalny. W ocenie Kolegium nie wystąpiło zatem wyczerpanie przesłanki ważnego interesu podatnika ani interesu publicznego, a to z uwagi na jego niewskazanie. Dalej Kolegium podkreśliło, iż skarżący w istocie neguje istnienie ciążącego na nim obowiązku uiszczenia opłaty, natomiast postępowanie w sprawie udzielenia ulg w spłacie nie zostało przewidziane do wyjaśniania, czy obowiązek istnieje. W skardze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenia spłaty zaległość w ratach miesięcznych w wysokości 19 zł bez naliczania odsetek, przyjęcia dowodu z wysłuchania skarżącego oraz stwierdzenia nieważności kosztów upomnienia (nr [...]) w wysokości 11,60 zł. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg czynności podjętych jeszcze przez E. sp. z o. o. w zakresie windykacji zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący nie kwestionował istnienia obowiązku zapłaty opłaty, jednak z uwagi na kondycję ekonomiczną wnosił o rozłożenie spłaty na raty w wysokości 19 zł miesięcznie, przy czym poddał pod wątpliwość, czy obowiązek uiszczenia opłaty ciąży na skarżącym, czy też na administratorze nieruchomości. Ponadto wyraził dezaprobatę dla konieczności publikowania jego sytuacji majątkowej, jako poniżającej w sytuacji, gdy sprawcą zaległości jest organ podatkowy, który nie powiadomił skarżącego o ciążącym na nim obowiązku. Zdaniem skarżącego, jego sytuacja ekonomiczna wystarczająco artykułuje tzw. ważny interes podatnika. Skarżący uważa, iż wyrządzono mu krzywdę poprzez utrudnienie wyjścia z ośmioletniej izolacji społecznej nie tylko poprzez restrykcje finansowe, lecz także absorbowanie czasu na przewlekłe postępowania, czasu niezbędnego do reaktywacji zawodowej. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga zasługuje na oddalenie. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd zatem, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a) oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z powyższego przepisu wynika, że możliwym jest uchylenie decyzji organu odwoławczego w wyniku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które to naruszenie "miało wpływ na wynik sprawy". Należy przez to rozumieć związek przyczynowy między treścią ukształtowanego w decyzji podatkowej stosunku podatkowoprawnego materialnego lub procesowego a naruszeniem norm prawa materialnego, powodujący, że gdyby tego związku nie było, treść rozstrzygnięcia byłaby inna (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2014 r., I FSK 4/13, publ. w: CBOSA). W sytuacji, gdy mimo naruszenia prawa materialnego wynikające z niego skutki nie wpływałyby na końcową ocenę merytoryczną zaskarżonego rozstrzygnięcia, brak jest podstaw do wydania przez sąd orzeczenia o charakterze kasacyjnym. Co się zaś tyczy naruszeń prawa procesowego, to aby mogły być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, sąd administracyjny, uchylając decyzję na tej podstawie, zobowiązany jest wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne (por. np. wyrok NSA z 7 grudnia 2005 r, I OSK 407/05, niepubl.). Sąd w niniejszej sprawie nie dopatrzył się naruszenia ani przepisów postępowania, ani też przepisów prawa materialnego, dających podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Przedmiotem sporu w sprawie poddanej sądowej kontroli jest prawidłowość odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organ pierwszej instancji wydał swą decyzję na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 o.p., który stanowi, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetkami określonymi w art. Warunkiem koniecznym udzielenia ulgi podatkowej, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej jest wystąpienie przesłanki "ważnego interesu podatnika" bądź (alternatywnie) przesłanki "interesu publicznego". Rozstrzygnięcie w przedmiocie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych opiera się przy tym na tzw. uznaniu administracyjnym. Zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w literaturze podkreśla się, że w świetle przyjętej w Ordynacji podatkowej konstrukcji uznania administracyjnego, organ podatkowy jest skrępowany w zakresie przesłanek przyznania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany co do rozstrzygnięcia w razie stwierdzenia przesłanek "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jak motywował Naczelny Sąd Administracyjny (dalej też: NSA), należy zaakceptować pogląd, że ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do analizowanego przepisu jest uznanie wyjątkowości przyznawania wszelkich ulg podatkowych, jako odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania (por. m.in. orzeczenia w sprawach o sygn.: IIFSK 117/08, II FSK 910/10 oraz: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 378 i nast). NSA wywiódł, że taka konstrukcja uznania administracyjnego oznacza, że nawet w razie wystąpienia wymienionych wyżej przesłanek, do organu podatkowego należy wybór sposobu rozstrzygnięcia wniosku. Nie oznacza to po jego stronie dowolności, ale zobowiązuje do wnikliwego rozważenia wszelkich okoliczności. W przypadku kontroli decyzji wydanej w warunkach uznania administracyjnego, sąd nie jest natomiast uprawniony rozstrzygać o słuszności czy celowości umorzenia zaległości (por. szerzej m.in. orzeczenia w sprawach sygn.: II FSK 532/12 czy II FSK 299/10). Wymaga odnotowania, że NSA wielokrotnie omawiał, jak należy prawidłowo rozumieć treść przesłanek "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" i wyjaśniał sposób, w jaki organy podatkowe powinny je wykładać, a w następstwie prawidłowo stosować w konkretnych stanach faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie prezentuje stanowisko, zgodnie z którym regulacja zawarta w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przewiduje dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może (ale nie ma takiego obowiązku, o czym już była mowa wyżej) w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową i są to: ważny interes podatnika lub interes publiczny. Spójnik "lub" użyty w omawianym przepisie wskazuje przy tym na to, iż wystarczy spełnienie tylko jednej z nich. Sformułowana w sposób ogólny treść art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, w którym to przepisie ustawodawca używa pojęć nieostrych "ważny interes podatnika" i "interes publiczny", nie daje podstaw do przyjęcia, iż istnieje ściśle określony katalog przesłanek, okoliczności, zdarzeń, czy też powodów (ani też z góry określona ich hierarchia), którymi należy kierować się przy rozstrzyganiu spraw na podstawie tego przepisu. Można wprawdzie powoływać się w tej mierze na przykłady, mogące stanowić wskazówki interpretacyjne, zaczerpnięte z piśmiennictwa podatkowego, czy też wypracowanego w tym zakresie dorobku orzecznictwa sądowego, niemniej jednak w każdym wypadku ich analiza musi być dokonana przez organ podatkowy w oparciu o całokształt okoliczności istniejących w konkretnej sprawie. Dla przykładu w wyroku w sprawie sygn. SA/Sz 850/98 sąd stwierdził, iż ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata majątku. Interes publiczny zaś to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgania przez podatnika do środków pomocy państwa, gdy nie będzie w stanie zaspokoić podstawowych, koniecznych potrzeb materialnych. Interes publiczny rozumieć również można jako dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwa, korekta błędnych decyzji (por. szerzej orzeczenie: wyrok NSA w sprawie sygn. II FSK 1610/13). Wskazać dalej należy, iż wymienione w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej pojęcia "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" stanowią warunki zastosowania ulgi i są to jednocześnie klauzule generalne. W związku z tym co prawda organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody, zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy, to jednak tej swobody nie można utożsamiać z uznaniem administracyjnym. Weryfikacja istnienia przesłanek udzielenia ulgi, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poddana jest bowiem rygorom postępowania podatkowego. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi wymaga od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki "ważnego interesu podatnika", względnie przesłanki "interesu publicznego", czy też nie. Natomiast z samym uznaniem administracyjnym będziemy mieli do czynienia dopiero wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi istnienie chociażby jednej z tych przesłanek, względnie obu łącznie. Ustawodawca bowiem w art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przyznał organowi podatkowemu w przypadkach, w których organ stwierdzi istnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, uprawnienie do odroczenia lub rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. W tym więc sensie decyzje w przedmiocie ulg płatniczych oparte są na uznaniu administracyjnym. Jeszcze raz należy zaakcentować, że w tym przypadku uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny czy w danym stanie faktycznym sprawy zachodzą okoliczności odpowiadające pojęciom "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia przy ustaleniu, że te przesłanki są spełnione (por. wyrok NSA w sprawie sygn. II FSK 426/10). Przybliżone wyżej reguły prawne, według których organy podatkowe orzekają w przedmiocie ulg płatniczych, determinują zakres sądowej kontroli takich rozstrzygnięć organów. Kontroli sądu nie podlega bowiem uznanie samo w sobie, ale poprawność postępowania dowodowego i wyciągniętych zeń wniosków co do tego, czy dany stan faktyczny wypełnia użyte w (tu: w art. 67a § 1 pkt 2) Ordynacji podatkowej pojęcia niedookreślone ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Kontrola sądowa nie powinna więc odnosić się do kryteriów celowościowych czy słusznościowych. W utrwalonej linii orzeczniczej sądów podkreśla się, że sąd nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu podatkowym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ podatkowy wybór jest słuszny, a zatem sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej, a w rezultacie sąd nie rozstrzyga o tym, czy pobór podatku powinien być zaniechany. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów podatkowych. Natomiast w pełnym zakresie zaskarżona decyzja podlega badaniu, co do jej zgodności z przepisami proceduralnymi (por. wyrok NSA w sprawie o sygn. II FSK 660/07). Podsumowując, orzecznictwo sądowe konsekwentnie wypracowało stanowisko prawne, zgodnie z którym pojęcia "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" to klauzule generalne i w związku z tym organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy, jednakże tej swobody nie można utożsamiać z uznaniem administracyjnym. Weryfikacja istnienia przesłanek udzielenia ulgi, o której mowa w art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poddana jest bowiem rygorom postępowania podatkowego. Właściwa ocena występowania, bądź braku, przesłanek zastosowania ulgi podatkowej w konkretnej sprawie, może być bowiem dokonana tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 Ordynacji podatkowej), a poprzedzać ją powinno wyczerpujące zebranie materiału dowodowego (art. 187 Ordynacji podatkowej) oraz dokładne wyjaśnienie i rozważenie wszystkich okoliczności faktycznych (art. 122 Ordynacji podatkowej). Jednocześnie dodać należy, że jakkolwiek to na organie spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy i podejmowania z urzędu wszelkich działań zmierzających do wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, to jednak obowiązek wykazania występowania przesłanek, w tym wypadku, do rozłożenia na raty zaległości, spoczywa właśnie na stronie. Musi ona nie tylko odpowiednio uzasadnić swój wniosek, ale również przedłożyć dowody na poparcie przedstawianych przez siebie argumentów. Podkreślenia bowiem wymaga, że w przypadku postępowania w sprawie wniosku o udzielenie ulgi, ciężar dowodzenia zdecydowanie przesuwa się na osobę wnioskującą. W interesie strony leży bowiem podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dopilnowanie utrwalenia ich w dokumentach. Specyfika postępowania w sprawie udzielenia ulgi polega na tym, że postępowanie wszczynane jest z inicjatywy strony (wniosku strony) i dotyczy jej indywidualnej sytuacji (w ramach badania istnienia ważnego interesu), której organ z urzędu nie może ustalić, nie posiada bowiem stosownych uprawnień, a przede wszystkim wiedzy o sytuacji życiowej wnioskodawcy. Postępowanie wszczęte wnioskiem strony o udzielenie ulgi w spłacie należności publicznoprawnych nie jest postępowaniem, w którym w ramach realizacji zasady prawdy obiektywnej organ ma obowiązek z urzędu dokonać ustaleń, zebrać wszelkie dowody i dokonać ich oceny. Mając powyższe na uwadze podkreślić należy, iż organ podatkowy, realizując dyspozycje przepisów art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, wzywał stronę, wezwaniem z dnia 12 października 2017 r., m.in. o wskazanie argumentacji mającej przemawiać za istnieniem przesłanek uzasadniających wniosek o zastosowanie żądanej w nim ulgi. Strona nie odpowiedziała na tę część wezwania. We wniosku z dnia 24 stycznia 2017 r. strona poinformowała jedynie, że jej budżet domowy jest skąpy. Jednakże pomimo wezwania organu nie przedstawia żadnych szczegółów czy wyjaśnień dotyczących jej sytuacji osobistej czy materialnej. W tak ustalonym stanie faktycznym organ podatkowy nie mógł udzielić ulgi w spłacie. Zwłaszcza, że strona nawet nie wskazała, jaki kształt miałby mieć układ ratalny. Trafnie organ podatkowy wskazał, a co słusznie zaaprobowało Kolegium, że właśnie nieprzedstawienie żądanych informacji doprowadziło do wydania decyzji odmownej w zakresie udzielania tej ulgi. Również i w skardze strona nie powoływała argumentów przemawiających za zasadnością przyznania jej żądanej ulgi a jedynie wyraziła dezaprobatę dla konieczności wykazywania swojej sytuacji społecznej i ekonomicznej, bowiem - w jej ocenie - jest to poniżające i upokarzające. Brak jakiejkolwiek argumentacji uzasadniającej, iż w sprawie wystąpiły przesłanki umożliwiające organowi zastosowanie wnioskowanej ulgi, w istocie czynił ten wniosek niezasadnym. Biorąc pod uwagę powyższe, zasadnie Kolegium doszło do wniosku, że sytuacja życiowa i majątkowa strony w postaci "skromnego budżetu domowego", bez przedstawienia dowodów i argumentów wyjaśniających i dowodzących to pojęcie, nie stanowią okoliczności, które pozwalałyby na zastosowanie ulgi w spłacie zaległości należności z uwagi na ważny interes wnioskodawcy. W sprawie nie zachodzi również druga z przesłanek, o jakiej mowa w art. 67a Ordynacji podatkowej - mianowicie interes publiczny. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie stwierdzono, by za umorzeniem zaległości obciążającej skarżącego przemawiał interes publiczny. O interesie publicznym może być mowa wówczas, gdy zastosowanie ulgi jest uzasadnione z uwagi na względy takie jak sprawiedliwość, zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, potrzeba lokalnej społeczności lub całego społeczeństwa. W niniejszej sprawie strona w jakikolwiek sposób względów tych jednak nie wykazała. Reasumując, Sąd rozpoznający skargę stwierdza, że zasadność ocen i wniosków poczynionych przez organ podatkowy oraz Kolegium, na podstawie zebranego materiału dowodowego, w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie budzi wątpliwości. Fakt, że strona skarżąca nie akceptuje rozstrzygnięcia Kolegium nie oznacza, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji zostały naruszone jakiekolwiek normy prawne. Sąd przy tym nie jest uprawniony do orzekania o rozłożeniu na raty (wniosek skargi nr 2), bowiem nie należy to do kompetencji sądu administracyjnego ani nie jest uprawniony do stwierdzenia nieważności upomnienia (wniosek skargi nr 3), bowiem sprawa poddana kontroli sądowoadministracyjnej nie dotyczy postępowania egzekucyjnego a postępowania w przedmiocie odmowy przyznania stronie wnioskowanej ulgi. Sąd badając zaskarżoną decyzję nie stwierdził zatem, aby przy rozpatrywaniu wniosku strony o zastosowanie ulgi w spłacie zaległości doszło do uchybienia przepisom prawa, które to naruszenie uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego aktu. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.