I SA/Wr 657/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpatrzenia postanawia: odrzucić skargę. Opisane w sentencji postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 14 lutego 2014 r. W treści postanowienia strona została pouczona, że przysługuje jej zażalenia do Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu w terminie 7 dni od daty doręczenia. W dniu 24 lutego 2014 r. skarżąca złożyła za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej pismo, z którego treści wynikało, że zaskarża rozstrzygnięcie organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 28 stycznia 2014 r. Od postanowienia stronie przysługiwało zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej, o czym została pouczona. Skarżąca nie skorzystała jednak z tego uprawnienia. Należy wskazać, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012 r., poz. 270, dalej: u.p.p.s.a.) skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl zaś § 2 powołanego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że o wyczerpaniu dyspozycji z art. 52 § 1 u.p.p.s.a. można mówić dopiero po rozpoznaniu przez organ administracji publicznej wniesionego środka zaskarżenia. Zatem niezachowanie przewidzianego tam trybu ma miejsce zarówno wówczas, gdy strona w ogóle nie wniosła przysługujących jej w postępowaniu administracyjnym środków zaskarżenia, jak też w przypadku złożenia do sądu administracyjnego skargi po uprzednim wniesieniu środka zaskarżenia, ale przed jego rozpoznaniem przez właściwy organ (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2013 r., I OSK 111/13, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl). Złożenie skargi przez skarżącą na postanowienie organu pierwszej instancji musi więc skutkować przyjęciem, że nie wyczerpała ono środków zaskarżenia na drodze administracyjnej. Trzeba podkreślić, że dopiero postanowienie wydane przez organ odwoławczy, na skutek rozpoznania zażalenia, mogłoby zostać zaskarżone do Sądu. W konsekwencji, wniesienie do Sądu przedmiotowej skargi było przedwczesne. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.