I SA/Wr 660/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. W. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu IV raty za 2008 r., I, II, III i IV raty za 2009 r., I, II, III i IV raty za 2010 r. łącznego zobowiązania pieniężnego oraz odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I, II, III i IV raty za 2011 r. I, II, III i IV rat za 2012 r. i I raty za 2013 r. łącznego zobowiązania pieniężnego postanawia przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnikowi adw. W. B. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy przed sądem pierwszej instancji, w kwocie 295,20 (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 23% VAT. W sprawie, postanowieniem z dnia 26 maja 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał stronie skarżącej prawo pomocy zakresie obejmującym między innymi ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka we W. wyznaczyła pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata W. B.. Do akt sprawy pełnomocnik złożył wniosek o zasądzenie w niniejszej sprawie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu oddalił wniosek pełnomocnika strony skarżącej o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r., adwokat złożył sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, wnosząc o jego zmianę i o przyznanie kosztów z tytułu udzielonej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W świetle powyższego, Sąd ponownie rozpoznał wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu. Na podstawie art. 250 p.p.s.a., wyznaczony z urzędu profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą: w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawka minimalna obliczona na podstawie § 6 (lit. a), za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł (lit. b), a w innych sprawach – 240 zł (lit. c). W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była decyzja organu podatkowego w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Wobec tego stawkę minimalną określa w sprawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia i wynosi ona 240 zł. Tym samym działającemu w niniejszej sprawie pełnomocnikowi z urzędu przyznać należało wynagrodzenie w powyższej kwocie, która podlega podwyższeniu o kwotę 55,20 zł, stanowiącą wartość podatku od towarów i usług według stawki 23% - na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia. Z tych względów, na podstawie art. 250 i art. 260 p.p.s.a. oraz pozostałych powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.