I SA/Wr 665/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Łukasz Cieślak po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. C. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 25 lipca 2025 r. nr 0201-IOM.4104.30.2025 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia zgłoszenia SD-Z2 postanawia odrzucić skargę. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 października 2025 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej oraz odpisu aktu urodzenia małoletniej skarżącej – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwano również stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Oba wezwania zostały doręczone w dniu 14 października 2025 r. (dowód – k. 22 akt). Jak wynika z akt sprawy, na wezwania nie udzielono odpowiedzi, a wpis sądowy od skargi nie został uiszczony. W piśmie z dnia 15 października 2025 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o "anulowanie" sprawy i nierozpatrywanie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Niedołączenie pełnomocnictwa stanowi brak formalny skargi, do uzupełnienia którego wzywa stronę przewodniczący. Stosownie do art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi zastosowanie ma rygor z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Dalej trzeba powiedzieć, że w myśl art. 230 § 1 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis (stosunkowy lub stały). Z art. 220 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sprawy wynika, że wezwania strony skarżącej do uzupełnienia wyżej wskazanego braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego, zostały odebrane w dniu 14 października 2025 r. Oznacza to, że termin 7-dniowy do uzupełnienia braków skargi upływał więc z dniem 21 października 2025 r. (wtorek). W zakreślonym terminie braki skargi nie zostały uzupełnione. Odnosząc się do pisma strony skarżącej z dnia 15 października 2025 r. Sąd zakwalifikował je jako oświadczenie o cofnięciu skargi. Niemniej wskazać należy, że do czasu uiszczenia wpisu od skargi sąd nie może rozpoznać żadnych innych wniosków strony. Skoro zatem strona skarżąca cofnęła skargę przed uiszczeniem należnego wpisu, to brak było podstaw do rozpatrywania skuteczności tej czynności procesowej w sytuacji bezskutecznego upływu terminu do opłacenia skargi. Gdyby do cofnięcia skargi doszło po jej opłaceniu i cofnięcie skargi byłoby dopuszczalne, wówczas Sąd postanowiłby o umorzeniu postępowania. Jednak w okolicznościach niniejszej sprawy zachodziła podstawa do odrzucenia skargi, co ma w istocie ten sam skutek, ponieważ w wyniku odrzucenia skargi postępowanie przed Sądem zostaje zakończone bez merytorycznego rozpoznania skargi, a akta sprawy zostaną zwrócone organowi podatkowemu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.