I SA/Wr 666/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA - Maria Tkacz-Rutkowska, Sędzia WSA - Anetta Chołuj (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego - Radosław Bulejak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. (dalej: organ I instancji) z dnia [...]listopada 2013 r. nr [...]w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania w sprawie zgłoszonych przez S. S. (dalej: zobowiązany/strona/skarżący) zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy w dniu [...] lipca 2012 r. wierzyciel Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wystawił tytuły wykonawcze o numerach [...], [...]i [...]obejmujące nieuregulowane przez skarżącego należności z tytułu odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia do grudnia 2011r. W dniu [...] lipca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. jako organ egzekucyjny nadał przedmiotowym tytułom wykonawczym klauzulę o ich skierowaniu do egzekucji i wszczął postępowanie egzekucyjne wobec mienia zobowiązanego, na podstawie tytułów wykonawczych doręczonych zobowiązanemu na adres w B., ul. [...] w trybie art. 44 § k.p.a. Następnie organ egzekucyjny skierował zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności z dnia [...] sierpnia 2013 roku nr [...]do A, które zostało doręczone zobowiązanemu w dniu [...] września 2013 r. Pismem z dnia [...]września 2013 r., zobowiązany zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej we W. za pośrednictwem organu I instancji z zarzutami, podając, że w związku z otrzymanym w dniu [...] września 2013 r. zawiadomieniu o zajęciu prawa majątkowego, nie otrzymał tytułów wykonawczych. Wezwaniem z dnia [...] września 2013 r. organ egzekucyjny wezwał skarżącego do sprecyzowania w terminie 7 dni od dnia otrzymania ww. pisma, poprzez wskazanie podstawy zarzutów. W odpowiedzi, pismem z dnia [...]października 2013 r., skarżący poinformował organ, że wnosi o nieważność postępowania z uwagi na niedoręczenie pism w sprawie i błędne przyjęcie, iż nastąpiło doręczenie zastępcze. Ponadto zarzucił brak podjęcia czynności, brak istnienia obowiązku, niedopuszczalność egzekucji, niespełnienie wymogów i błędy w obliczeniach kwot. Zobowiązany stwierdził, że od kilku lat jego adresem do korespondencji jest adres L., ul. [...], o którym to wielokrotnie informował Urząd Skarbowy w W. a mimo tego część pism jest wysyłanych na inny adres. W opinii skarżącego z uwagi na brak doręczenia pism na adres do korespondencji w sprawie zachodzi nieważność postępowania i wszelkie czynności powinny zostać uchylone z urzędu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...]listopada 2013 r. nr [...]odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, wskazując iż przedmiotowe zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne złożone zostały po terminie. Wskazał, że odpisy przedmiotowych tytułów wykonawczych zostały doręczone stronie w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.- dalej k.p.a.) z dniem [...] sierpnia 2012 r. na adres wynikający z dokumentów ewidencyjnych, uznając za chybioną argumentację strony w kwestii nieprawidłowego doręczenia odpisów tytułów wykonawczych. Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wskazując, że przewidziana w przepisie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm., dalej jako: u.p.e.a.) instytucja zarzutów jest podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Możliwość zastosowania tego środka jest jednak uzależniona od spełnienia określonych przesłanek, a mianowicie prawo wniesienia zarzutów może zostać zrealizowane tylko w ściśle określonym terminie tj. 7 dni. Organ podkreślił, że w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. ustawodawca wskazał, że jednym z elementów jakie ma zawierać tytuł wykonawczy jest pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z terminem tym wiąże się kwestia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułów wykonawczych. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie zobowiązany uchybił terminowi do wniesienia zarzutów. Odnosząc się do kwestionowanego przez skarżącego faktu nieprawidłowego doręczenia przedmiotowych odpisów tytułów wykonawczych na adres znajdujący się w bazie ewidencji podatników, zamiast na adres do korespondencji zgłoszony do Urzędu Skarbowego, organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. prawidłowo jako wierzyciel wystawił przedmiotowe tytuły wykonawcze na adres rejestracyjny zobowiązanego jaki pozostawał aktualny w bazie ewidencji podatników, gdyż nie posiadał innego adresu zamieszkania strony. Adres korespondencyjny nie spełnia wymogów adresu zamieszkania, stosownie do art. 42 § 1 k.p.a., który stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Organ odwoławczy wyjaśnił, że strona postępowania może w toku postępowania zgłosić adres do korespondencji, pod który korespondencja może być kierowana. Skierowanie tytułów wykonawczych na adres do korespondencji było jednak wykluczone, gdyż doręczenie odpisów tytułów wykonawczych to pierwsza czynność w sprawie, która wszczyna postępowanie. Dopiero od wszczęcia egzekucji możliwe jest zgłoszenie przez stronę postępowania adresu innego niż adres zamieszkania, pod którym będzie ona odbierać korespondencję. Dopóki w konkretnym postępowaniu strona nie zgłosi wyraźnie adresu korespondencyjnego, organ egzekucyjny nie może domniemywać, że wolą strony będzie odbieranie korespondencji pod adresem do korespondencji. Zatem prawidłowo postąpił organ egzekucyjny kierując odpisy tytułów wykonawczych, wszczynając tym samym egzekucję, na znany mu adres zamieszkania zobowiązanego. Organ zaznaczył, iż zobowiązany odbiera korespondencję pod swoim adresem rejestracyjnym m.in. w dniu [...]września 2013 r. osobiście odebrał przesyłkę na adres B., ul [...]. Organ biorąc pod uwagę, iż doręczenie zobowiązanemu przedmiotowych odpisów tytułów wykonawczych z upływem dnia 24 sierpnia 2012 r. w trybie art. 44 § 1 pkt 1 oraz § 2 - 4 k.p.a. na adres rejestracyjny B., ul [...] spełnia wszystkie wymogi art. 44 § 1 pkt 1 oraz § 2 - 4 k.p.a. uznał, że termin do złożenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego upłynął w dniu 31 sierpnia 2012 r. Skarżący wniósł zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego pismem z dnia [...] września 2013 r. nadanym w placówce Poczty Polskiej w dniu [...]września 2013 r. a zatem z uchybieniem terminu. Zdaniem organu zgodnie z art. 61 a § 1 k.p.a. zaistniała podstawa do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ww. tytułów wykonawczych. W skardze skarżący zarzucił błędną ocenę materiału, błędne postępowanie w sprawie oraz nie podjęcie czynności, które powinny zostać podjęte z urzędu. Jednocześnie wniósł o jej uchylenie i stwierdzenie naruszenia przepisów k.p.a. oraz o zawieszenie prowadzonego postepowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów ostępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Jako podstawę prawną postanowienia wskazał organ odwoławczy przepisy art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 61a k.p.a., w związku z art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie organu nie budzą wątpliwości ustalenia w zakresie dotyczącym daty złożenia przez skarżącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym tj. dzień [...]września 2013 r. jak również ustalenie organu doręczenia skarżącemu tytułów wykonawczych, które zostały doręczone w trybie zastępczym w dniu 24 sierpnia 2012 r. Skarżący zaś nie akceptuje zaskarżonego rozstrzygnięcia, ze względów na to, że w jego ocenie nieprawidłowo doręczono mu odpisy tytułów wykonawczych na adres wynikający z bazy ewidencji podatników zamiast na adres korespondencyjny. W ocenie Sądu nie można podzielić stanowiska skarżącego, że organ powinien odpisy tytułów wykonawczych doręczyć na adres korespondencyjny. Należy wskazać, że adres korespondencyjny nie spełnia wymogów adresu zamieszkania, stosownie do art. 42 § 1 k.p.a., który stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Jak trafnie podkreślił organ, że strona postępowania może w toku postępowania zgłosić adres do korespondencji, pod który korespondencja może być kierowana. Skierowanie tytułów wykonawczych na adres do korespondencji było jednak wykluczone, gdyż doręczenie odpisów tytułów wykonawczych to pierwsza czynność w sprawie, która wszczyna postępowanie. Dopiero od wszczęcia egzekucji możliwe jest zgłoszenie przez stronę postępowania adresu innego niż adres zamieszkania, pod którym będzie ona odbierać korespondencję. Dopóki w konkretnym postępowaniu strona nie zgłosi wyraźnie adresu korespondencyjnego, organ egzekucyjny nie może domniemywać, że wolą strony będzie odbieranie korespondencji pod adresem do korespondencji. Zatem prawidłowo postąpił organ egzekucyjny kierując odpisy tytułów wykonawczych, wszczynając tym samym egzekucję, na znany mu adres zamieszkania zobowiązanego w B. ul. [...]. Biorąc pod uwagę, iż doręczenie zobowiązanemu przedmiotowych odpisów tytułów wykonawczych z upływem dnia 24 sierpnia 2012 r. w trybie art. 44 § 1 pkt 1 oraz § 2 - 4 k.p.a. na adres rejestracyjny B., ul [...] spełnia wszystkie wymogi art. 44 § 1 pkt 1 oraz § 2 - 4 k.p.a., zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, należało przyjąć, że termin do złożenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuły wykonawcze o numerach [...], [...]i [...]wystawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. upłynął w dniu 31 sierpnia 2012 r. Skoro skarżący wniósł zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego pismem z dnia [...] września 2013 r. nadanym w placówce Poczty Polskiej w dniu [...] września 2013 r. to uchybił terminowi do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Organ zastosował art. 61 a § 1 k.p.a. bowiem uznał, że zaistniała podstawa do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych. W badanej sprawie przyczyną która uniemożliwia wszczęcie postępowania zgodnie z żądaniem strony jest właśnie przeszkoda formalnoprawna do przystąpienia do prowadzenia postępowania a mianowicie fakt wniesienia zarzutów po terminie. Kwestią wymagającą zatem oceny w niniejszej sprawie jest ocena zasadność wydania przez organ rozstrzygnięcia na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a. - postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z brzmienia tego przepisu wynika, że organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wtedy, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, 2) żądanie zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn. Przepis ten dodany został do ustawy procesowej przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zmieniającej k.p.a. z dniem 11 kwietnia 2011 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Należy przychylić się do stanowiska wyrażonego w komentarzu do k.p.a. przez A. Wróbla (A. Wróbel, komentarz aktualizowany LEX/el. 2014 do art. 61a k.p.a.), że o ile konieczność wstępnego badania i orzekania w drodze postanowienia przez właściwy organ, czy osoba, która złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, jest stroną, nie budzi wątpliwości, to druga przesłanka wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania sformułowana jako "inne uzasadnione przyczyny" jest ogólna i nieprecyzyjna. Zdaniem komentatora, odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego, gdy osoba żąda jego wszczęcia, powinna być oparta na jasnych i przejrzystych przesłankach procesowo-prawnych. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że do przypadków mieszczących się w zakresie pojęcia "innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania" należy zaliczyć sytuacje, które w sposób oczywisty, jednoznaczny, przy pierwszym zestawieniu stanu faktycznego (zakresu żądania zawartego we wniosku) i obowiązującego stanu prawnego stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, tj. gdy np. w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie (res iudicata) lub, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialno-prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnoprawnym. Skoro jednak, na skutek odmowy wszczęcia postępowania, organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, to należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 18 czerwca 2013 r., II SA/Kr 509/13, LEX nr 129195 i powołane tam orzeczenia). W rozstrzyganej sprawie organ zakwestionował wniesienie zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym z uwagi na uchybienie 7-dniowego terminu które skutkuje niemożnością merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Złożenie wniosku w przewidzianym przez ustawę terminie jest formalnym wymogiem wniosku. Ocena terminowości złożenia wniosku w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym jest zatem oceną wynikającą w sposób oczywisty, jednoznaczny, przy pierwszym zestawieniu stanu faktycznego i obowiązującego stanu prawnego. Organ w istocie oparł swe rozstrzygnięcie tylko na "prostym" zestawieniu daty złożenia przez skarżącego wniosku i daty doręczenia tytułów wykonawczych. Dlatego wydawać by się mogło, że organ winien zastosować przepis art. 61a § 1 k.p.a. Jednakże mając na uwadze fakt, że rozstrzygnięcie to dotyczy odmowy wszczęcia postępowania należy rozważyć czy organ prawidłowo go zastosował, a jeżeli nie to czy naruszenie to miało bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem tylko takie naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm.), jeżeli przepisy tejże ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Analizując treść przytoczonego wyżej przepisu należy podkreślić, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym tylko w sprawach, które nie są uregulowane "inaczej" w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i stosuje się je "odpowiednio". "Odpowiednie" zastosowanie przepisów k.p.a. oznacza, że mogą być one stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełniać a nie modyfikować ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. To selektywne zastosowanie przepisów k.p.a. polega na ich pełnym stosowaniu, stosowaniu z odpowiednimi modyfikacjami albo na niemożności ich zastosowania. Należy również podkreślić, że postępowania uregulowane w obu ww. ustawach urzeczywistniają normy prawa administracyjnego, przy czym postępowanie egzekucyjne jest następną fazą postępowania jurysdykcyjnego, stanowiąc niejako jego dopełnienie i będąc postępowaniem w stosunku do niego wykonawczym. Nadto, regulowane przepisami k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna organ administracji w sprawie indywidualnej, załatwianej w formie decyzji administracyjnej z własnej inicjatywy lub na żądanie strony, która według własnej oceny ma w danej sprawie interes prawny. Kwestie dotyczące wszczęcia tego postępowania regulują przepisy art. 61 i art. 61a k.p.a. Natomiast, ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji normuje procedurę egzekwowania określonych obowiązków, regulując odrębnie i wyczerpująco w art. 5, art. 6 i art. 26 problematykę stron tego postępowania, jak i zasady jego wszczęcia. Zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego Mając na uwadze powyższe rozważania należy podkreślić, że rozpatrywanie zgłoszonych zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym nie jest odrębną od prowadzonego postępowania egzekucyjnego sprawą administracyjną, do rozstrzygnięcia której w oparciu o przepis art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosuje się przepisy ogólnej procedury administracyjnej dotyczące wszczęcia postępowania (art. 61 k.p.a.) i odmowy jego wszczęcia (art. 61a k.p.a.). Przepisy art. 61 i art. 61a k.p.a. nie mają tu odpowiedniego zastosowania. Złożony [...] września 2013 r. wniosek dotyczył zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym i organ, który stwierdził, że wniosek został złożony po terminie nie mógł go rozpatrzeć merytorycznie. Zatem organ zobowiązany był odmówić uznania zarzutów z przyczyn tylko procesowych a nie merytorycznych, co w rozstrzyganej sprawie uczynił. Stan taki winien skutkować wydaniem postanowienia odmawiającego uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym a nie odmawiającego wszczęcia postepowania, bowiem jak wynika z treści art. 26 ust. 5 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułów wykonawczych czyli już się toczy. Jednak uchybienie organu nie ma wpływu na wynik sprawy, bowiem jakkolwiek organ nieprawidłowo powołał treść art. 61a k.p.a. to treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia odpowiada prawu, w którym organ wskazał na niespełnienie przez skarżącego wymogu formalnego, które uniemożliwiało rozpatrzenie zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym merytorycznie. Wobec nie stwierdzenia przez sąd podstaw do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.