I SA/Wr 672/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za sierpień 2004 r. postanawia: odrzucić skargę. Datowanym na dzień 10 czerwca 2008 r. zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwano stronę do uiszczenia, w terminie 7 dni, wpisu sądowego od skargi w kwocie [...], pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo, że wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 17 czerwca 2008 r., skarżący nie opłacił należnego od skargi wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi są: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 3 art. 220 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy jednak skargi, bowiem należy ona do katalogu pism kwalifikowanych. W tej sytuacji skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że pomimo prawidłowo doręczonego w dniu 17 czerwca 2008 r. odpisu zarządzenia wzywającego do opłacenia wpisu sądowego od skargi, skarżący nie uiścił wymaganej opłaty. Z tych względów, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.