I SA/Wr 676/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek,, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Horobiowski (sprawozdawca),, sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman,, , po rozpoznaniu w Wydziale I, na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2021 r., sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 r., oddala skargę w całości. 1. Postępowanie przed organami. 1.1. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 24 czerwca 2020 r. nr SKO 4011/207/20 Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej jako: SKO, organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej jako: Prezydent, organ I instancji) z dnia 14 stycznia 2020 r. nr WPO-DNF.3120.DO.35499.2020 w sprawie wymiaru K. R. (dalej jako: Strona, Skarżący) podatku od nieruchomości za 2020 r. 1.2. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji wymierzył Stronie podatek od nieruchomości za 2020 rok w wysokości 3.214,00 zł. 1.3. Od decyzji organu I instancji Strona wniosła odwołanie wskazując, że w lipcu 2017 r. zakupiła dom jednorodzinny, położony przy ul. [...] we W. z zamiarem zamieszkania w nim z rodziną. Nieruchomość posiada przybudówkę, która została ujawniona w rejestrach jako hala/stołówka. Strona wykorzystuje przybudówkę na cele mieszkaniowe. Po zakupie nieruchomości Strona zamierzała uregulować status nieruchomości. W toku postępowania okazało się jednak, że do przekształcenia przybudówki niezbędne jest pozyskanie warunków zabudowy, które udało się uzyskać po dwóch latach postępowania. Od decyzji o warunkach zabudowy wniesiono sprzeciw. Zdaniem Strony nieprawidłowym był wymiar podatku jak dla nieruchomości, w których prowadzona jest działalność gospodarcza, pomimo że w nieruchomości takiej działalności nie prowadzono od momentu jej zakupu. 1.4. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji wskazując, że za przedmiot opodatkowania przyjęto grunty pozostałe o powierzchni [...] m2, budynki mieszkalne lub ich części o powierzchni [...]m2 oraz budynki pozostałe lub ich części o powierzchni użytkowej [...] m2. Przyjęta podstawa opodatkowania była tożsama z tą wykazaną przez Stronę w Informacji IN-1 z dnia [...] lipca 2017 r. 2. Postępowanie przed Sądem I instancji. 2.1. Od powyższej deczji Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając nieprawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Wskazał, że w odniesieniu do znajdującej się na terenie nieruchomości przybudówki ([...] m2) naliczany jest wyższy podatek, niż wynika to z realnej funkcji tego budynku, tj. funkcji mieszkaniowej. 2.2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: 3.1. Skarga podlegała oddaleniu jako bezzasadna. Sąd stwierdził bowiem, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. 3.2. Przedmiotem sporu w sprawie jest prawidłowość wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 r. w zakresie pozostałych budynków lub ich części, czyli tych o funkcji niemieszkalnej. Zdaniem Strony, organy podatkowe oparły swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach niezgodnych ze stanem faktycznym, gdyż przybudówka o powierzchni, którą w skardze i dalszych pismach Skarżącego określono na ok. [...] m2, służy celom mieszkaniowym, a nie handlowo-usługowym. Strona podejmowała próby doprowadzenia zapisów ewidencji gruntów i budynków do stanu zgodnego ze stanem rzeczywistym, lecz ze względu na opieszałość właściwych organów i trwające nadal postępowanie, zapisy w ewidencji nie zostały skorygowane do czasu wydania spornej decyzji. SKO podnosiło z kolei, że podatek od nieruchomości za 2020 r. został wymierzony Stronie zgodnie z deklaracją, którą sama złożyła oraz zgodnie z zapisami ewidencji gruntów i budynków, którą organy podatkowe są związane. 3.3. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Strona w dniu [...] lipca 2017 r. złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, dotyczącą nieruchomości przy ul. [...] we W., objętych księgami wieczystymi o numerach: [...], [...] i [...], wykazując w niej budynki mieszkalne o powierzchni [...] m2 oraz pozostałe budynki o powierzchni [...] m2. Wobec powyższego, w dniu 14 stycznia 2020 r. organ I instancji wydał decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2020 r., wskazując identyczną podstawę opodatkowania, tj. powierzchnię budynków mieszkalnych i pozostałych budynków, jak ta podana przez Stronę w ww. informacji. Organ wskazał również podstawę opodatkowania dla gruntów pozostałych ([...] m2). Co istotne, dane zawarte w decyzji organu I instancji oraz w zaskarżonej decyzji SKO, całkowicie korespondują z zapisami ewidencji gruntów i budynków (vide: k. 8 akt administracyjnych organu I instancji). Ewidencja zawiera m.in. dane budynku o powierzchni zabudowy [...] m2, którego funkcję użytkową określono jako budynek handlowo-usługowy (określanego przez Skarżącego mianem przybudówki). Dla tego budynku organ I instancji przyjął stawkę 8,04 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, a zatem w wysokości wynikającej z § 1 ust. 1 pkt 2 lit. e) Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] listopada 2019 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2019 r., poz. [...]) i nieprzekraczającej górnej granicy stawki kwotowej na rok 2020 określonej w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170) w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e (a zatem jak dla pozostałych budynków lub ich części, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, niewymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a-d powołanej ustawy), która - jak wynika z obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 24 lipca 2019 r. w sprawie górnych stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2020 (M.P. z 2019 r., poz. 738) – wynosiła 8,05 zł. Wbrew zarzutom Skarżącego organ nie zastosował zatem w tym zakresie stawki jak dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, której górna stawka na 2020 r. wynosiła 23,90 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Następnie organ I instancji przemnożył stawkę 8,04 zł na 1 m2 przez wskazaną w informacji Strony z dnia [...] lipca 2017 r. powierzchnię [...] m2 pozostałych budynków lub ich części, otrzymując w ten sposób wskazaną w decyzji wymiarowej kwotę spornego podatku od tej kategorii budynków w wysokości 2.492,40 zł, co było wyliczeniem prawidłowym. Odwołując się do treści znajdujących się w aktach administracyjnych wydruków z ewidencji gruntów i budynków prowadzonych przez Zarząd Geodezji, Kartografii i Katastru Miejskiego we W., które pobierane są tylko do użytku wewnętrznego przez uprawnionych pracowników organu I instancji, stwierdzić należy, że na dzień 25 lutego 2020 r. wykazywały one łączną powierzchnię działek gruntu należących do Strony (objętych księgami wieczystymi o numerach: [...], [...] i [...]) w rozmiarze [...] m2, powierzchnię budynku mieszkalnego w rozmiarze [...] m2 oraz łączną powierzchnię figurujących tam budynków niemieszkalnych w rozmiarze [...] m2. W decyzji wymiarowej przyjęto zatem korzystniejszą dla Skarżącego klasyfikację budynków i ich powierzchni niż wynikająca z danych ujawnionych wówczas w katastrze. Nadto z kserokopii decyzji z dnia 30 grudnia 2020 r. nr WPO-DNF.3120.DO.266155.2020, którą Skarżący dołączył do swojego pisma z dnia 20 października 2021 r., wynika, że organ I instancji zmienił Stronie wymiar podatku od nieruchomości z kwoty 3.214,00 zł na kwotę 3.053,00 zł z uwzględnieniem zmniejszenia od miesiąca lipca 2020 r. powierzchni użytkowej w odniesieniu do budynków lub ich części sklasyfikowanych jako "pozostałe" z [...] m2 do [...] m2. Wprawdzie z treści ww. pisma Strony (por. k. 41 akt sprawy) wynika, że po wniesieniu skargi doszło do ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków zmiany oznaczenia funkcji spornego budynku (nazywanego przez Skarżącego "przybudówką") na mieszkalną, lecz zmiana ta – z powodów wskazanych w następnym punkcie uzasadnienia – nie może mieć skutku wstecznego. 3.4. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r., poz. 725 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Z powyższej regulacji wynika wprost, że danymi, które stanowią podstawę wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Potwierdzone to zostało również w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, zgodnie z którym organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, gdyż powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. O sposobie kwalifikacji gruntów lub budynków dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a ich funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. Wobec związania organu podatkowego zapisami ewidencji, nie ma on prawa dokonywać samodzielnej klasyfikacji funkcji budynku, tj. analizować jego faktycznego wykorzystania. Ponadto, dane ewidencyjne dotyczące przeznaczenia, funkcji, obszaru i granic działek gruntu, a także rodzaju zabudowy i powierzchni użytkowej położonych na tych gruntach budynków, są danymi bezwzględnie wiążącymi organ podatkowy co oznacza, że ich zmiana może mieć miejsce tylko w stosownym trybie administracyjnym, a organy podatkowe nie mają możliwości ich samodzielnego korygowania. Zatem do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (vide: wyrok NSA z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. II FSK 1107/20; wyrok NSA z dnia 2 lipca 2020 r., sygn. II FSK 882/20; wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. II FSK 804/20; wyrok NSA z dnia 29 maja 2020 r., sygn. II FSK 2876/19; wyrok NSA z dnia 26 września 2019 r., sygn. II FSK 1085/19; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 marca 2020 r., sygn. I SA/Wr 914/19 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Obowiązku organu podatkowego do uwzględniania danych z ewidencji gruntów i budynków, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, nie znosi również przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków (vide: wyrok z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. II FSK 1734/19; dostępne w CBOSA). Sąd w całości podziela ww. stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Z tego powodu, za bezzasadną należało uznać argumentację Strony, dotyczącą poczynionych przez nią starań odnośnie zmiany zapisów ewidencji w stosunku do przybudówki, posadowionej na nieruchomości Skarżącego. Nie ma to bowiem żadnego znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości, z uwagi na związanie organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji. Wobec tego, że wymiar podatku od nieruchomości za 2020 r. nastąpił w oparciu o podstawy opodatkowania (powierzchnia gruntów i budynków) i przeznaczenie nieruchomości wynikające z ewidencji gruntów i budynków wedle stanu z chwili wydania zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz decyzji ją poprzedzającej i przy uwzględnieniu danych z informacji IN-1, złożonej przez Skarżącego w dniu [...] lipca 2017 r., to wymiar ten był prawidłowy, a w każdym razie w oparciu o te podstawy Strona nie mogła uzyskać decyzji bardziej korzystnych niż te, które podjęto, a zatem jej zarzuty w tym zakresie nie mogą zostać ocenione jako zasadne. 3.5. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę w całości.