I SA/Wr 698/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. SKO [...] w przedmiocie łącznego obowiązania pieniężnego za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania orzeczenia W skardze na oznaczoną w komparycji postanowienia decyzję, skarżący P. O. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że wydano w stosunku do niego pięć decyzji na łączną kwotę ponad 10.000,00 zł. Wpłata zobowiązań na taką kwotę spowoduje, że skarżący zmuszony będzie starać się o oprocentowany kredyt lub też dokonać zmniejszenia zatrudnienia w prowadzonej firmie, co będzie niekorzystne dla prowadzonej działalności. Podniósł, że ze względu na wysokość zobowiązań, istnieje niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej skarżącego i wystąpienia niepowetowanej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi art. 61 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a). Na mocy tego przepisu Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, który jest przedmiotem wniesionej skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych regulacji wynika, że zasadą jest, iż ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. Natomiast instytucja "wstrzymania wykonania decyzji" ma charakter szczególny. Postępowanie w sprawie wstrzymania jej wykonania w trybie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, że to wnioskodawca winien wskazać okoliczności uzasadniające jego żądanie, czyli spoczywa na nim ciężar dowodu. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a.. Wartym podkreślenia jest to, że okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie załączył do wniosku dokumentów obrazujących jego sytuację finansową wynikającą z prowadzonej działalności gospodarczej, a więc nie wykazał niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Na marginesie można zauważyć, że we wniosku podano, iż skarżący posiada zdolność kredytową pozwalającą mu na uzyskanie niezbędnych środków finansowych. Z treści wniosku wynika więc, że skarżący jest w stanie uiścić zobowiązanie określone w decyzjach podatkowych, bez spowodowania negatywnych nieodwracalnych następstw. Wniosek nie zawiera także przekonywującej argumentacji przemawiającej za jego uwzględnieniem, gdyż skarżący nie przedstawił w nim szczegółowych danych i okoliczności dotyczących jego finansowej sytuacji, wskazując jedynie ogólnie na grożące niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej. Z tych względów – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.