I SA/Wr 704/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania "A" sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za maj 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżący W. J. złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Wywiedziona skarga, oprócz formułowanych zarzutów naruszenia prawa podatkowego, nie zawierała żadnego odniesienia do zgłoszonego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przewidziana w procedurze sądowo – administracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Odstępstwa na rzecz wspomnianego wyjątku ustawodawca przewidział w przepisie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej u.p.s.a.) stanowiąc, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego uregulowania wynikają dwa wnioski. Po pierwsze, sąd "może" wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania określonej czynności lub aktu w razie stwierdzenia niebezpieczeństwa wystąpienia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 u.p.s.a. Po drugie, orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonalności sąd wydaje na wniosek skarżącego, co oznacza brak podstaw prawnych do działania w tym postępowaniu przez sąd z urzędu. Dyrektywę tę orzecznictwo sądowe interpretuje szeroko, tj. jako odnoszącą się nie tylko do wnioskowego trybu wszczynania omawianego postępowania, ale również, jako zwalniającą sąd z poszukiwania z urzędu ewentualnego ryzyka następstw, o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 u.p.s.a. Zgodnie z powszechnie aprobowanym poglądem, to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/204). W stanie faktycznym sprawy, skarżący - zgłaszając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - poprzestał jednie na zgłoszeniu owego wniosku, tj. w żaden sposób nie odniósł się do ewentualnych skutków jakie może wywołać wykonanie zaskarżonej decyzji w majątku zobowiązanego. Uzupełniająco należy dodać, że przesłanką dla pozytywnego rozpoznania wniosku nie może stanowić sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji, albowiem, przedmiotem oceny Sądu w trybie art. 61 § 3 u.p.s.a. jest przede wszystkim uprawdopodobnienie, na ile odmowa wstrzymania wykonania decyzji wpłynie na sytuację wnioskodawcy w kontekście ujemnych następstw o jakich mowa w powołanym przepisie. Podobnie, takiej okoliczności nie może stanowić sytuacja majątkowa strony oceniana w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy (na którą to okoliczność skarżący zresztą nie powoływał się we wniosku). Jak wynika bowiem z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r., Dz. U. 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), ustawodawca celem zapewnienia zobowiązanemu minimum egzystencji przewiduje szereg ograniczeń w prowadzeniu egzekucji, w tym m.in. w treści art. 8 § 1 pkt 6 w/w ustawy, wprowadzając zapis, że wolna od egzekucji jest kwota 760 zł na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. Reasumując, skoro złożony przez stronę wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał żadnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 u.p.s.a., to niemożliwe było jego merytoryczne rozpoznanie w myśl ustawowych kryteriów wstrzymania aktów administracji państwowej. Wskazana okoliczność uzasadniała odmowne rozpoznanie wniosku. Należy przy tym podnieść, iż brak wskazania przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 u.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189) . Jednocześnie, nawiązując do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa podatkowego należy nadmienić, iż rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności tego rozstrzygnięcia z prawem, a jedynie potencjalne skutki jakie może ponieść strona w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 u.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.