I SA/Wr 704/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska - Hrycyk po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 22 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. w likwidacji w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za kwiecień 2012 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 17 lipca 2018 r., pismem z 19 lipca 2018 r., Sąd wezwał podpisanego pod skargą adwokata J. S. do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi bądź uwierzytelnienie przedłożonej fotokopii pełnomocnictwa, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi Z uwagi na niewykonanie ww. wezwania, Sąd pismem z 4 września 2018 r. wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie lub nadesłanie odpisu podpisanej skargi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie, w związku z zawartym w skardze wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, przesłano stronie urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie wraz z załączonym ww. formularzem wniosku doręczono stronie skarżącej w dniu 10 września 2018 r. Strona skarżąca nie wykonała obowiązków wynikających z wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Skuteczne zainicjowanie postępowania sądowego w celu kontroli legalności zaskarżonego aktu, jest uzależnione od spełnienia m.in. wymogów formalnych pisma procesowego jakim jest skarga, określonych w art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej w skrócie: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi w pkt. 4), że każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Ponadto, w myśl dyspozycji art. 37 § 1 p.p.s.a., w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony. Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a ich nieuzupełnienie pomimo wezwania sądu, skutkuje odrzuceniem skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy, po stwierdzeniu, że wniesiona i podpisana przez adwokata J. S. skarga obarczona jest brakiem formalnym, gdyż dołączono do niej kserokopię pełnomocnictwa procesowego, Sąd wezwał wymienionego adwokata do przedłożenia w terminie 7 dni stosownego pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu bądź uwierzytelnienie przedłożonej fotokopii pełnomocnictwa. Wezwanie to – mimo skutecznego doręczenia - pozostało jednak bez odpowiedzi. Mając na uwadze okoliczność niewykazania przez pełnomocnika umocowania do reprezentowania strony skarżącej w niniejszym postępowaniu sądowym, przywołać należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608), wedle którego: "wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę". Sąd uznał zatem za zasadne wezwanie strony skarżącej do podpisania skargi (lub nadesłania podpisanego odpisu skargi), co uczynił pismem z 4 września 2018 r., które doręczono stronie w dniu 10 września 2018 r. To zaś oznacza, że termin do usunięcia wymienionego w wezwaniu braku formalnego skargi, upływał w dniu 17 września 2018 r. (poniedziałek). Jak wynika z akt sprawy, skarżąca w zakreślonym terminie nie uczyniła zadość wezwaniu. W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a., o czym postanowiono w pkt. I sentencji. Jednocześnie w pkt. II sentencji, działając na podstawie art. 257 p.p.s.a., Sąd orzekł o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej formie reguluje art. 257 p.p.s.a. stanowiący, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca – mimo skutecznie doręczonego wezwania - nie spełniła wymaganego warunku złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, stąd postanowiono jak w punkcie II sentencji.