I SA/Wr 704/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 9 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A. S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W dniu 2 lipca 2019 r. (data stempla pocztowego) A. S., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Zaskarżona interpretacja indywidualna została doręczona pełnomocnikowi skarżącego za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (ePUAP). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi z powodu wniesienia jej z uchybieniem ustawowego terminu, bowiem zaskarżona interpretacja – co wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (UPD) - została doręczona w dniu 22 maja 2019 r. W piśmie z dnia 26 sierpnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego ustosunkowując się do wniosku organu o odrzucenie skargi stwierdził, że skarga została wniesiona w terminie, gdyż zaskarżona interpretacja została doręczona w dniu 4 czerwca 2019 r. w trybie przepisu art. 46 § 6 k.p.a., na dowód czego załączył wydruk UPD. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę wniesioną z uchybieniem terminu. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w sposób określony w art. 144a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: "O.p."), tj. za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2017 r., poz. 1219 ze zm.). Stosownie do przywołanej regulacji prawnej, doręczanie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełni jeden z następujących warunków: złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego lub portal podatkowy; wniesie o doręczenie za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektroniczny; wyrazi zgodę na doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej i wskaże organowi podatkowemu adres elektroniczny. Natomiast zgodnie z art. 152a § 1 - § 3 O.p. w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego; wskazanie adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać pismo i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia pisma; pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym organu podatkowego, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru w określony sposób (§ 1 pkt 1-3). W przypadku nieodebrania pisma w formie dokumentu elektronicznego w sposób określony w § 1 pkt 3, organ podatkowy po upływie 7 dni, licząc od dnia wysłania zawiadomienia, przesyła powtórne zawiadomienie o możliwości odebrania tego pisma (§ 2). W przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia (§ 3). W świetle zaś brzmienia § 14 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 180), poświadczenie doręczenia jest udostępniane przez system teleinformatyczny podmiotu publicznego w celu umożliwienia podpisania tego poświadczenia przez adresata dokumentu elektronicznego i zawiera: (1) pełną nazwę podmiotu publicznego, który doręcza dokument elektroniczny; (2) pełną nazwę podmiotu, któremu podmiot publiczny doręcza dokument elektroniczny; (3) oznaczenie sprawy; (4) jednoznaczne oznaczenie pisma, którego dotyczy; (5) w przypadku podpisania poświadczenia doręczenia - datę i czas podpisania rozumiane jako data i czas doręczenia dokumentu elektronicznego. Adresat dokumentu elektronicznego potwierdza jego odebranie przez podpisanie poświadczenia doręczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, albo przez zapewnienie możliwości potwierdzenia pochodzenia oraz integralności danych zawartych w tym poświadczeniu przy użyciu technologii, o których mowa w art. 20a ust. 2 ustawy (§ 15 rozporządzenia). Na tle powyżej powołanych regulacji prawnych stwierdzić należy, że urzędowe poświadczenie doręczenia (UPD) stanowi dowód elektronicznego doręczenia pisma z dniem podpisania poświadczenia bądź w trybie e-fikcji doręczenia, tj. z dniem o jakim mowa w art. 152a § 3 O.p. W ocenie Sądu, ze znajdującego się w aktach sprawy dokumentu UPD o numerze [...] (k. 31 akt administracyjnych, a także UPD złożonego przez pełnomocnika do akt sądowych k. 19) wynika, że zaskarżoną interpretację indywidualną doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 maja 2019 r., nie zaś – jak twierdzi pełnomocnik – w dniu 4 czerwca 2019 r. W tej spornej kwestii wiążące są bowiem dane zawarte w UPD w pozycji: "Dane poświadczenia", w której wskazana jest data odbioru zaskarżonej interpretacji: 22 maja 2019 r. Powoływana zaś przez pełnomocnika data "4 czerwca 2019 r.", która znajduje się w pozycji: "Dane uzupełniające (opcjonalne)", jest jedynie terminem opcjonalnym albowiem informuje o tym, że z dniem 4 czerwca 2019 r. upłynie 14 dniowy termin, liczony od pierwszego zawiadomienia czyli 21 maja 2019 r., co - w razie nieodebrania pisma (niepoświadczenia stosownym podpisem elektronicznym) - skutkowałoby uznaniem pisma za doręczone w trybie art. 46 § 6 k.p.a. Mając na uwadze, że sporne doręczenie nastąpiło w sprawie podatkowej, wskazany przepis k.p.a. nie ma zastosowania. Doręczenie w sprawach podatkowych następuje bowiem na podstawie przepisów O.p, a odpowiednikiem art. 46 § 6 k.p.a. jest powołany powyżej przepis art. 152a § 3 O.p. Stwierdzić jednak należy, że w niniejszej sprawie nie doszło, jak twierdzi pełnomocnik, do doręczenia w trybie e-fikcji doręczenia, albowiem – jak już wskazano - w pozycji: "Dane poświadczenia", odnotowana jest informacja – data odbioru: 22 maja 2019 r. Taka zaś informacja generuje się dopiero po podpisaniu poświadczenia przez adresata stosownym podpisem elektronicznym (w sprawie podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP). W przypadku natomiast zaistnienia e-fikcji doręczenia, w pozycji "Dane poświadczenia", brak byłoby informacji o dacie odbioru. W przedstawionych powyżej okolicznościach przyjąć więc należało, że dzień 22 maja 2019 r. wyznaczał początek biegu terminu do wniesienia skargi na ww. interpretację indywidualną, który to termin upłynął w dniu 21 czerwca 2019 r. (piątek). Z akt sprawy tymczasem wynika, że skarga została nadana w placówce operatora wyznaczonego w dniu 2 lipca 2019 r. W konsekwencji uznać należało, że skarga podlegała odrzuceniu, jako wniesiona po upływie ustawowego terminu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w punkcie I sentencji. O zwrocie kwoty uiszczonego wpisu od skargi (pkt II sentencji) orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a.