I SA/Wr 714/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Kancelarii Prawnej A W. M. spółka komandytowa z siedzibą we W. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Kancelarii Prawnej A W. M. spółka komandytowa z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do października 2001 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W związku ze złożeniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargi Kancelarii Prawnej A W. M. spółka komandytowa z siedzibą we W. (spółka, skarżąca), wezwano skarżącą - pod rygorem odrzucenia skargi - min. do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni od doręczenia odpisu zarządzenia tym przedmiocie. Przesyłkę zawierającą odpis wskazanego zarządzenia doręczono pełnomocnikowi spółki, adwokatowi z kancelarii B., N., M. s.c. Adwokaci w dniu 13 lipca 2010 r. Przesyłką nadaną w urzędzie pocztowym w dniu 21 lipca 2010 r. skierowano do tutejszego Sądu wniosek o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Pismo zostało opatrzone podpisem radcy prawnego P. S. z Kancelarii Radców Prawnych P., S. spółka komandytowa. Następnie pismem nadanym 23 lipca 2010 r. wniesiono o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych, załączając wypełniony formularz tego wniosku. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu podano, że organizacja Kancelarii Radców Prawnych P., S. spółka komandytowa wygląda w ten sposób, że zgodnie z zawartą umową podmiotem odpowiedzialnym za odbiór i dostarczenie korespondencji jest Poczta Polska. W dniu 20 lipca 2010 r. dokonując odbioru korespondencji w siedzibie kancelarii pracownik Poczty Polskiej nie zabrał wszystkich przesyłek przeznaczonych do wysłania. Asystentka zarządu powziąwszy wiadomość o pozostawieniu przez pracownika Poczty Polskiej korespondencji przeznaczonej do wysłania dokonała jej natychmiastowej przesyłki. Zatem wysłanie pisma w przedmiocie przyznania prawa pomocy w dniu 21 lipca 2010 r. nastąpiło z przyczyn niezawinionych przez pełnomocnika skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ppsa). W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu może nastąpić wyłącznie, gdy wniosek ten zostanie złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w powołanym art. 87 § 1 ppsa, tj. w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny. Sąd uznał, że w świetle okoliczności niniejszej sprawy przyczyna uchybienia podana przez stronę ustała w dniu 21 lipca 2010 r., podczas gdy wniosek skierowano 23 lipca 2010 r., wobec czego powyższy termin został zachowany. Przystępując do merytorycznego rozpoznania wniosku należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 86 § 1 ppsa przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w przypadku, gdy niedokonanie czynności przez stronę ma charakter niezawiniony. Przy czym brak winy strony powinien być przez nią co najmniej uprawdopodobniony. Zdaniem Sądu warunek ten nie został spełniony w niniejszej sprawie. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie, gdy strona lub jej pełnomocnik nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy, przede wszystkim należy zauważyć, iż pomimo zawarcia przez pełnomocnika strony skarżącej z Pocztą Polską umowy o świadczenie usług odbioru i dostarczania korespondencji do kancelarii, nie jest on zwolniony z obowiązku dochowania najwyższej staranności przy wysyłaniu przesyłek. Wpływ ten zachowuje do chwili utraty władztwa nad przesyłką, tj. opuszczenia kancelarii przez osobę odbierającą korespondencję. Zdaniem Sądu ewentualne nieprawidłowości i zaniedbania przy przekazaniu korespondencji, także nadzór nad tym, aby nie pozostała ona w siedzibie kancelarii, a zatem współpraca przy realizacji usługi na korzystanie z której powołuje się pełnomocnik skarżącej, należy również do podmiotu korzystającego z tej usługi. Ponadto Sąd uznał, że przestawiony materiał mający uwiarygodnić zaistnienie okoliczności powoływanych przez pełnomocnika strony skarżącej jest niewystarczający. Nawet bowiem przyjmując, że okoliczności te mogłyby świadczyć o braku winy pełnomocnika skarżącej w wykonaniu doręczonego zarządzenia – czego Sąd nie czyni – należy zauważyć, że nie uprawdopodobnił on dochowania staranności w realizacji obowiązków wynikających z umowy na zawarcie której powołuje się. Egzemplarza umowy nie przedstawiono, jednak istotne uwagi o zakresie obowiązków "zlecającego" można poczynić w oparciu o § 7 załącznika do Zarządzenia Nr 7 Dyrektora Centrum Usług Pocztowych z dnia 7 czerwca 2005 r. ze zm., Regulamin świadczenia usług Firmowa Poczta. Wskazany przepis przewiduje, że podmiot korzystający z usługi zobowiązany jest do przygotowania przesyłek do odbioru oraz wypełnienia wymaganych obowiązującymi przepisami blankietów lub formularzy stosowanych przy nadawaniu przesyłek rejestrowanych, wpisania przesyłek rejestrowanych do formularza nadawczego własnego nakładu albo pocztowej książki nadawczej - w dwóch egzemplarzach, sporządzenia w dwóch egzemplarzach zestawienia ilościowego przesyłek rejestrowanych przekazanych do nadania w ramach usługi Firmowa Poczta, przekazania przesyłek w stanie uporządkowanym. Przy tym przesyłki rejestrowane powinny być pogrupowane według rodzajów, kategorii i ułożone według kolejności wpisów w formularzu nadawczym własnego nakładu albo pocztowej książce nadawczej. Z powyższego wynika, że na korzystającym ze wskazanej usługi spoczywa szereg obowiązków służących identyfikacji wysyłanych przesyłek oraz ich ilościowemu określeniu. Ich wykonania – poprzez przedłożenie stosownych blankietów, formularzy, pocztowej książki nadawczej czy zestawienia ilościowego - nie uprawdopodobnił pełnomocnik skarżącego. Wobec powyższego Sąd uznał, że pełnomocnik strony skarżącej nie uprawdopodobnił braku zawinienia w niedochowaniu terminu wykonania zarządzenia. Nieprzesłanie w terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy - mającym stanowić odpowiedź na wezwanie o wpis - pozostaje w związku z organizacją pracy, podziałem wykonywania obowiązków powierzonych poszczególnym osobom czy obiegiem dokumentów w kancelarii, za prawidłowe funkcjonowanie której odpowiada podmiot prowadzący przedsiębiorstwo. W tych okolicznościach nie można przyjąć braku winy strony skarżącej, z tym zastrzeżeniem, że z uwagi na jej działanie przez pełnomocnika, oceny tego zawinienia należało dokonać przez pryzmat zachowania reprezentującego ją radcy prawnego, którego czynności i zaniechania wywierają skutki wobec strony. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.